บ่วงสไบ

“มันต้องอย่างนี้สิหลานข้า ข้าจะไปช่วยอาบน้ำศพแล้วฉวยโอกาสตบหน้าผีคุณหนูสักฉาดสองฉาด” อบหัวเราะเดินตามหลานไปด้วย เห็นบรรดาทาสนั่งร้องไห้ระงม ก็ยิ่งสะใจ

เจิมดูแลเอายาหอมให้คุณเยื้อนอยู่ในห้อง หลวง–นฤเดชนั่งปลอบใจให้คลายโศก ทันใดบุญพรวดพราดเข้ามาบอกว่าคุณหนูพุดจีบฟื้น ทั้งสามคนตกใจ คุณหลวงชักดาบที่วางในห้องขู่

“มันจะเป็นไปได้ยังไง! เอ็งเอาความตายมาเล่น ข้าจะฟันเอ็งให้ตายเสียตรงนี้”

“กระผมพูดความจริง คุณหลวงออกไปดูเถอะขอรับ”

เจิมรีบประคองคุณเยื้อนเดินออกไปดูพร้อม

คุณหลวง...เทพกำลังดีใจเช็ดน้ำตาให้พุดจีบ และปลอบจะไม่ปล่อยให้เธอเจ็บช้ำอีก พุดจีบปลื้มใจถามย้ำ

“พี่เทพอย่าทิ้งฉัน สัญญากับฉันนะจ๊ะ”

เทพไม่ทันตอบเห็นคุณหลวงเดินเข้ามาก็ไม่กล้าสัญญา คุณเยื้อนตรงเข้ากอดลูกสาว ลูบหน้าลูบตาด้วยความดีใจ คุณหลวงเข้ากอดรวบทั้งแม่ลูก เทพมองภาพความรักของพ่อแม่ลูกด้วยความตื้นตันใจ เจิมยกมือไหว้ท่วมหัว

“บุญของคุณหนูใหญ่นัก แม้ความตายก็ไม่อาจพรากคุณหนูได้...อนุโมทนาสาธุ...”

แก้วกับอบเดินมาถึงบันไดเรือน อบเร่ง “เอ็งรีบขึ้น มือข้าสั่นอยากตบมันให้สาแก่ใจ”

แต่พอถึงหัวบันได แก้วชะงักมองภาพพุดจีบอยู่ในอ้อมกอดคุณหลวงกับคุณเยื้อน เจิมกับพวกคลานเข้าไปจับเท้าด้วยความปลื้มปีติ...อบแปลกใจว่าแก้วหยุดทำไม พอตัวเองเดินขึ้นมาถึงเห็นภาพก็อุทาน

“ผีหลอก! เอ็งบอกว่ามันตายแล้ว ทำไมมันยังอยู่” อบถอยหลังลงบันได

พุดจีบหันมองมาพอดี แก้วตกใจถอยหลังแล้วพลาดตกบันไดชนอบตกลงมาด้วยกัน พุดจีบสงสัย

รีบลุกขึ้นไปดู ทุกคนแปลกใจว่าเธอเห็นอะไร

ooooooo