บ่วงสไบ

“แก้ว...เอ็งเกิดมาอาภัพขาดพ่อขาดแม่ มีแต่คนรังแก ข้าเวทนาสงสารเอ็ง”

“ข้าขอบใจเอ็ง ข้าจะกลับเรือน” แก้วพยายามจะลุก ทับดึงแขนไว้

“ข้าอยากปกป้องเอ็งไม่ให้ใครรังแกเอ็งได้อีก เอ็งยอมเป็นเมียข้า...”

“ข้าไม่ได้รักเอ็ง!” แก้วปัดมือทับออก

ทับพร่ำว่ารักแก้วมานานแล้ว แก้วสวนว่าเห็นเขาเข้าหาสาวๆในเรือนทาสหลายคน เขารีบแก้ตัวว่าพวกนั้นไว้แก้ขัด แต่ฉลาดอย่างเธอคู่ควรกับเขา ว่าแล้วก็โถมเข้าปลุกปล้ำ แก้วต่อสู้ผลักไสทั้งที่ตัวเองยังเจ็บ

ไม่ทันไรมีไม้ฟาดลงบนหัวทับแล้วยังถูกถีบกลิ้งตกเถียงนา ทับเงยมองเห็นมิ่งเป็นคนทำก็โวยวายเอาเรื่อง แต่สู้มิ่งซึ่งเก่งหมัดมวยไม่ได้ จึงใช้มีดเป็นเครื่องทุ่นแรง มิ่งแย่งมีดได้แต่ไม่อยากฆ่าคนให้เป็นบาปติดตัว จึงตะเพิดไล่ไปแล้วพาแก้วกลับเรือน

เย็นวันนั้นพุดจีบเค้นถามเจิมกับเรียมว่าพ่อพูดถึงคำทำนายอะไร เจิมจำต้องเล่าถึงคำทำนายของโหรที่ว่า ภายหน้าพุดจีบจะต้องมลทินคาวโลกีย์ คบชู้กับทาส นำความเสื่อมเสียมาสู่วงศ์ตระกูล...เรียมพลั้งปากเสริม คุณหลวงคงคิดว่าเทพจะนำพาความเสื่อมเสีย พุดจีบหน้าเสีย ได้ยินเสียงซออู้ดังแว่วมา ควบคู่กับเสียงฟ้าคำรามเป็นระยะๆ ก็ลุกไปยืนมองริมหน้าต่างเศร้าๆ

เสียงซออู้บรรเลงเพลงเศร้า ระบายความรู้สึกในใจที่ถูกกีดกันความรัก พุดจีบได้ฟังแล้วน้ำตาไหล รู้ว่าเทพจงใจบรรเลงเพลงนี้...แก้วขี่หลังมิ่งมาใกล้ถึงเรือนทาส ได้ยินเสียงซออู้ถึงกับร้องไห้ออกมา มิ่งรับรู้ถึงความเสียใจของเธอแต่ยังคงให้ความช่วยเหลือด้วยใจสงสาร

ooooooo

ค่ำนั้นฝนหยุดตก เมี้ยนนั่งยิ้มสะใจที่อบต้องเจอผีหลอก ชดถามแม่ว่าที่ดงตาลผีเฮี้ยนจริงหรือ เอี้ยงนั่งพัดวีสนใจอยากรู้เช่นกัน เมี้ยนจึงเล่าว่าหลังตะวันตกดิน คนย่านนี้ไม่มีใครกล้าเดินผ่าน ไอ้พวกที่ลองดี วิ่งแล่นหัวโกร๋นทุกราย

“แม่ ผีดงตาลเป็นเรื่องจริงหรือกุขึ้น”

“แม่ไม่รู้ ไม่เคยเจอ แต่แม่สั่งให้ไอ้ยอดนังเม้ยไปหลอกผีพวกมัน พระท่านว่ากรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมสนอง” เมี้ยนหัวเราะชอบใจที่อบโดนกรรมสนอง

“แม่ก่อกรรมอีแก้วไว้มาก แม่ไม่กลัวกรรมสนองรึ” คำถามชดทำให้เมี้ยนอึ้งคิดข้อแก้ตัว

“แม่ทำกรรมดีต่างหาก แม่ช่วยคุณหลวงคุณเยื้อนลงโทษพวกมัน สวรรค์ย่อมเห็นในความดีของแม่ ตายไปเป็นนางฟ้าลอยล่องฟ้อนอยู่ชั้นดาวดึงส์”

“ฉันช่วยแม่ ฉันก็ต้องได้บุญเป็นนางฟ้าเหมือนแม่” ชดยกมือสาธุ เอี้ยงทำตาม

“ใครที่เล่นกับอีเมี้ยน มึงจะสะพรึง” เมี้ยนเข่นเขี้ยวสะใจ