บ่วงสไบ

ในอดีต พ่อกับแม่ของเทพเป็นทาสรับใช้คุณย้อยกับคุณอัฐิ มีโจรบุกปล้นบ้าน พ่อกับแม่สละชีวิตปกป้องท่านทั้งสอง เทพจึงได้รับการอุปการะเป็นลูกบุญธรรมแต่นั้นมา...

เทพเล่าเรื่องในอดีตแล้วย้ำอีกครั้งว่า “เลือดในกายของกระผมคือเลือดทาส”

หลวงนฤเดชผิดหวังหันมาต่อว่าคุณเยื้อนที่ปิดบัง เธอยอมรับว่าได้ให้สัญญาไว้กับพี่สาวจะปิดเรื่องนี้เป็นความลับ

“แม่เยื้อนสุมหัวโกหกฉัน...กลับเรือนไปได้แล้ว” คุณหลวงรู้สึกเสียหน้า เดินนำไปก่อน

พุดจีบมองเทพอย่างสงสารก่อนจะประคองแม่เดินไป เทพกังวลใจเกรงเธอรังเกียจ แก้วดีใจที่เทพกับตนมีสายเลือดระดับเดียวกัน มีโอกาสคบหากันง่ายขึ้น มิ่งเป็นห่วงความรู้สึกเทพจึงชวนกลับเรือน...อบเข้าประคองแก้วแต่เมี้ยนมาขวางไม่ให้ทั้งสองกลับ อบหงุดหงิดใส่

“เอ็งจะทำอะไร!”

“มึงจะสะพรึง!” เมี้ยนยิ้มเยาะอย่างมีเลศนัย

อบถูกยอด เม้ยและเอี้ยงลากไปมัดที่ดงตาลกลางทุ่ง ทุกคนรู้ดีว่าที่ตรงนี้ผีดุ เมี้ยนขู่ว่าคืนนี้อบจะถูกควักไส้ควักพุง เป็นผีเฝ้าดงตาล...ชดเห็นว่าฟ้าใกล้มืดรีบชวนแม่กลับเพราะกลัวผี เม้ยให้เอี้ยงตามเมี้ยนกับชดไปก่อน ตัวเธอจะลงทุ่ง ยอดจะเดินไป เม้ยรีบเรียกกระซิบบอก

“ตาลต้นโน้นลูกด๊ก...ดก ไปกินลูกตาลกัน”

“ข้าไม่ชอบกินลูกตาล”

“งั้นไปกินลูกชิด” เม้ยต้องเอาอกเบียดเป็นการบอกนัยๆ ยอดถึงเข้าใจยิ้มกริ่ม

ooooooo

หน้าเรือน คุณเยื้อนตำหนิเทพไม่จำเป็นต้องบอกใครๆว่าตัวเป็นทาส แต่เขาเห็นว่าสักวันความจริงต้องปรากฏ หลวงนฤเดชสั่งคุณเยื้อนพาพุดจีบขึ้นเรือน เทพรู้ทันทีว่าคุณหลวงรังเกียจ ได้แต่มองพุดจีบอย่างอาลัยอาวรณ์ คุณหลวงหันมากำชับเทพ

“หลังจากนี้พ่อเทพก็วางตัวให้เหมาะ” พูดจบก็เดินขึ้นเรือนไป

เทพเดินกลับเรือน มิ่งและบุญสงสารผู้เป็นนายอย่างมาก มิ่งนึกบางอย่างได้ผลุนผลันออกไป บุญแปลกใจว่าจะไปไหน

ไม่เพียงที่หลวงนฤเดชจะแสดงความรังเกียจเทพ ยังสั่งเจิมกับเรียมให้ดูแลพุดจีบอย่าให้เหมือนคำทำนาย พุดจีบเกิดความสงสัยว่าคำทำนายอะไร

เมี้ยนเดินอารมณ์ดีกลับเรือน ชดอยากรู้ว่าแม่สั่งให้ไอ้ทับลงโทษอะไรแก้ว เมี้ยนยิ้มหยัน

“มันอยากได้ผัว แม่ก็ช่วยสงเคราะห์ มันได้ผัวเป็นตัวตน ไม่ต้องมาแย่งคุณเทพของลูกแม่”

ชดเห็นเอี้ยงหงุดหงิดก็ถามเป็นอะไร เธอเสียงอ่อยว่าอยากมีผัวบ้าง ชดตวาดด่าแล้วเดินตามเมี้ยนไป เอี้ยงบ่นไล่หลังว่า...ว่าแต่ตนตัวเองก็อยากยิ่งกว่า

แก้วนอนอยู่บนเถียงนา เห็นทับสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยจึงถามหาอบ เขาบอกว่าให้ยอดพากลับเรือน แก้วระบมไปทั้งตัวลุกไม่ไหว ทับเอาผ้าขาวม้าของตัวเองเช็ดเนื้อตัวให้