บ่วงสไบ

ในคืนนั้นฉ่ำ อยู่และบุญได้รับคำสั่งจากเทพให้เฝ้ายาม แต่ทั้งสามกลับดื่มเหล้าย้อมใจไม่ให้กลัวผี และพูดจาเบ่งทับกันเองจนได้ยินเสียงหมาหอนก็โผกอดกันกลม

เสียงหมาหอนดังไปถึงเรือนทาส ชดกลัวขยับเข้ากอดเมี้ยน บวบเบียดเข้าซุกอีกข้าง เม้ยเข้าซุกชดและดีเข้าซุกบวบ เมี้ยนรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก ไล่ให้ทุกคนออกไป แต่ไม่มีใครยอมไป ดีโพล่งขึ้นว่าป้าเมี้ยนไม่กลัวก็เป็นคนออกไป เมี้ยนจึงร้องบอก

“อิ่มเอ๊ย...พวกข้ากลัวแล้ว ใครก่อกรรมทำเวรกับเอ็ง ก็ไปเล่นงานคนนั้น”

“ป้าพูดอย่างนี้มันไม่ไปสิ ป้านั่นแหละจองเวรมัน” บวบท้วง ชดเห็นด้วย

“ใช่ วันนี้แม่ยุยงให้คุณเยื้อนเล่นงานนังแก้ว!”

“นั่นปะไร ผีนังอิ่มถึงหลอกทุกคืน” บวบร้องขึ้น เมี้ยนรีบเงียบ ส่วนดีพนมมือขอ 

“อิ่มเอ๊ย...เอ็งหลอกหลอนข้าตาย แล้วใครจะเลี้ยงดูแก้ว”

บวบเห็นด้วย “ข้าถือหางอยู่ข้างลูกเอ็ง ข้าจะช่วยดูแลแก้วให้อยู่เย็นเป็นสุข...”

ดีกับบวบพูดพร้อมกันให้ผีอิ่มไป เมี้ยนกับชดร่วมไหว้ภาวนาให้ผีอิ่มไปเสีย...

ที่เรือนใหญ่ คุณเยื้อนนอนหลับข้างคุณหลวง ลมพัดหน้าต่างปิดกระแทกเสียงดังจนสะดุ้งตื่น คุณเยื้อนปลุกคุณหลวงด้วยความกลัว คุณหลวงเอ็ดว่าอย่าบ้าบอตามพวกบ่าว คุณเยื้อนจึงนอนต่อ

เทพกับมิ่งเดินมาเห็นพวกไอ้ฉ่ำเมาหลับก็อ่อนใจ มิ่งแย็บถามว่าเทพกลัวผีหรือไม่ เทพบอกว่ายังไม่เคยเจอจึงไม่รู้ว่ากลัวไหม แต่ที่แน่ๆคืนนี้เราต้องช่วยกันตรวจตราหาสิ่งผิดปกติบนเรือนใหญ่เหมือนมีใครบางคนเดินขึ้นมา

พุดจีบกำลังสวดมนต์ได้ยินเสียงก็หยุดสวดจะออกไปดู เรียมปรามไม่ควรออกไป แต่พุดจีบไม่เชื่อเรื่องผีจะไปพิสูจน์ เรียมจำต้องตามติด พุดจีบถือตะเกียงเดินส่อง เห็นร่างเงาดำในมุมมืดก็ร้องถามว่าใครและขยับเข้าไปดู เงานั้นจึงเคลื่อนหนีลงเรือน พุดจีบวิ่งตาม เรียมกลัวแต่ไม่อาจทิ้งคุณหนูได้

เสียงหน้าต่างกระแทกอย่างแรงอีกครั้ง คุณเยื้อนสะดุ้งตื่น ตัดสินใจถือตะเกียงไปดูตรงหน้าต่าง ลมพัดหน้าต่างกระแทกต่อหน้า คุณเยื้อนสะดุ้งตกใจ เห็นผู้หญิงคนหนึ่งห่มสไบยืนอยู่ที่ดงกล้วยก็พยายามเพ่งมองว่าเป็นใคร ร่างนั้นหายไปก็โล่งใจ ทันใดมีเสียงเพลงกล่อมเด็กดังขึ้น จึงมองไปที่ดงกล้วยอีกครั้ง เห็นร่างคล้ายผีอิ่มยืนร้องเพลงก็ตกใจร้องลั่น

เทพเดินตรวจตราได้ยินเสียงคุณเยื้อนก็บอกมิ่งว่าเสียงมาจากเรือนใหญ่ สองหนุ่มวิ่งกลับเรือน เทพเห็นเงาบางอย่างในดงกล้วย จึงบอกให้มิ่งไปดูบนเรือน

พุดจีบถือตะเกียงไล่ตามเงาดำ เห็นรอยเท้าบนโคลนยิ่งมั่นใจว่าไม่ใช่ผี ส่องตะเกียงให้เรียมดู...พอดีมิ่งวิ่งมาชนเข้ากับใครบางคน พุดจีบตามมาถึงเอาตะเกียงส่องหน้าแล้วต้องตะลึงที่เห็นว่าเป็นอบ มิ่งจะจับตัวให้คุณหลวงลงโทษ พุดจีบครุ่นคิด อบฉวยโอกาสวิ่งหนี มิ่งจะตามไป พุดจีบห้ามไว้เพราะไม่อยากเห็นพ่อฆ่าใครอีก คิดว่าต้องช่วยอบ