บ่วงสไบ

ทั้งสี่แปลกใจที่หลวงปู่ทักอย่างนั้น พุดจีบกล่าวขอถวายสังฆทานอุทิศส่วนกุศลให้วิญญาณแม่ของแก้ว...หลวงปู่มองแก้ว เห็นภาพการเกิดของแก้ว...ภาพแก้วช่วยพุดจีบจากน้ำ...ภาพแก้วกราบคุณหลวงขอยา และภาพแก้วสาบานต่อหน้าหลุมศพแม่ จึงเรียกให้เข้ามาใกล้ๆ ให้ตั้งจิตเป็นกุศล หลวงปู่เห็นมิ่งนั่งห่างอย่าง

เจียมตัวก็บอกให้มาร่วมกันทำบุญ เทพจึงเรียกมิ่งเข้ามา

เมื่อถวายเสร็จ พุดจีบกรวดน้ำ เทพแตะแขนเธอ แก้วกรวดน้ำต่างหาก มิ่งไม่กล้าแตะตัวนั่งพนมมือ

รับพร เมื่อหลวงปู่ให้ศีลให้พรจบก็กล่าวว่า

“พวกโยมทำบุญทำกุศลร่วมกันไว้ ชาติหน้าฉันใดอานิสงส์บุญจะหนุนนำให้สิ้นบ่วง กรรมร้าย เปรียบเป็นก้อนเกลือ หมั่นกระทำความดีละลายกรรม”

ทั้งสี่กราบลาเดินออกจากโบสถ์ หลวงปู่เห็นเบื้องหลังเทพและมิ่งอยู่ในชุดทหารโบราณสมัยอยุธยา พุดจีบในชุดทาส แก้วในชุดนางรำ ก็รู้ว่าทั้งสี่มีกรรมในอดีตชาติร่วมกันมา

มิ่งเอ่ยถามเทพว่าทำไมหลวงปู่พูดเรื่องกรรมอ้างถึงเกลือ แก้วเองก็ไม่เข้าใจ เทพอธิบายว่าก้อนเกลือเค็ม กลืนกินไม่ได้ แค่เลียก็รู้ว่าเค็มมาก กรรมร้ายที่ติดตัวมาก็เป็นอย่างนั้น ทำให้เราเกิดหรือเจอะเจอสิ่งไม่ดี มิ่งเข้าใจแล้วว่า คนทำชั่วในอดีตก็ต้องทุกข์ทรมานในชาตินี้พุดจีบอธิบายเพิ่มว่า

“หลวงปู่จึงให้หมั่นสร้างความดี...ความดีที่เราทำในชาตินี้ เปรียบเสมือนน้ำที่คอยเจือจางให้เกลือลดความเค็ม...ก้อนเกลือยังเท่าเดิม ผลกรรมที่เราเคยทำก็ยังอยู่”

เทพเสริม “แต่เรารับมือกับผลกรรมนั้นได้ไม่ทนทุกข์สาหัส”

“สิ่งที่สำคัญที่สุดในการใช้ชีวิต คือทำความดีผลกรรมดีจะเป็นเกราะป้องกันภัย...”

“ผลกรรมดีจะเป็นเกราะป้องกันภัย แก้วอยากรู้ว่าจะเป็นจริงรึไม่” พุดจีบกับเทพแปลกใจในคำพูดของแก้ว แก้วรีบตัดบทชวนทุกคนกลับอ้างว่าแดดแรงแล้ว

เมี้ยนอยากให้ชดได้ใกล้ชิดเทพบ้าง จึงพยายามพูดยั่วยุคุณเยื้อนว่าแก้วอู้งาน พอเรียกใช้ก็อ้างว่าต้องทำงานให้คุณหนูพุดจีบ คุณเยื้อนหันมากำชับเจิมให้คอยปรามพุดจีบอย่าคลุกคลีกับแก้ว เจิมรับคำ เมี้ยนยังไม่สะใจ ยุยงอีก

“คุณเยื้อนต้องคอยกำราบนังแก้วนะเจ้าคะ อิฉันเห็นมันคอยให้ท่าคุณเทพเจ้าค่ะ...คุณเทพลงเรือพาคุณหนูไปวัด นังแก้วสาระแนลงเรือไอ้มิ่งหวังไปปรนนิบัติใกล้ชิดคุณเทพเจ้าค่ะ”

คุณเยื้อนฟังแล้วเดือด เมี้ยนหันไปยิ้มกับชดที่ใส่ไฟสำเร็จ...