บ่วงสไบ

ทุกคนอึ้งกับคำพูดจริงจังของพุดจีบ มิ่งดีใจที่ได้เห็นด้านแข็งแกร่งของเธอ เรียมให้แก้วกับอบกราบขอบพระคุณพุดจีบ สองน้าหลานไหว้ขอโทษ...แก้วมองตามหลังพุดจีบ เรียมและมิ่งเดินไปอย่างโล่งใจที่ไม่ถูกลงโทษ แต่อบกลับกระทืบเท้าด่าไล่หลัง

“ปัดโธ่ ทำตาแข็งตาขวางเอานรกมาขู่ กูไม่กลัวมึงดอก! นังแก้ว เอ็งหาทางลากมันไปตบเอาคืนให้สาแก่ใจ!” อบเห็นแก้วเดินหนีก็หน้าเสียหรือหลานเปลี่ยนใจไม่คิดแก้แค้นให้อิ่มแล้ว

ooooooo

หมดเรื่องวุ่นวาย พุดจีบนั่งปั่นเส้นฝ้ายอยู่ในโรงทอผ้าด้วยความตั้งใจ เทพเข้ามายืนมองอย่างชื่นชมในตัวเธอยิ่งนัก พุดจีบรู้ตัวทักทายโดยไม่หันมอง

“พี่เทพยืนเสียไกล จะเห็นความงามของเส้นฝ้ายหรือจ๊ะ”

“น้องพุดจีบหยั่งรู้พี่ซุ่มมอง น้องคงสะสมบุญดีมาตั้งแต่อดีตชาติ”

“มิได้ดอกจ้ะ โรงทอนี้มิเคยมีชายใดเข้ามา นอกจากพี่เทพ...”

เทพบอกว่ารู้เรื่องที่ปรามแก้วแล้ว พุดจีบคิดว่าจะโดนตำหนิ เขากลับชมว่าสิ่งที่เธอทำดีที่สุดแล้ว เพราะบางคนคำสอนไม่พอ ต้องทำให้รู้สึกถึงความเจ็บปวดด้วยถึงจะเข้าใจ ตนชื่นชมความคิดของเธอ พุดจีบยิ้มขอบคุณ เทพเปลี่ยนเรื่องถามว่าจะทอผ้าให้ใคร

“น้องจะทอจีวรถวายพระ อุทิศส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวรจ้ะ”

“งั้นพี่ขอร่วมบุญกับน้องด้วย ชาติหน้าฉันใด ขอร่วมเคียงน้องทุกภพชาติไป...”

เทพช่วยสับท่อนไม้ขนุน เอาแก่นขนุนไปต้มเพื่อให้ได้สีไว้ย้อมเส้นฝ้ายโดยมีบุญช่วยด้วย...พุดจีบยกมัดฝ้ายมาให้ต้มในกระทะใบบัวที่มีน้ำสีเหลือง เทพยืนประกบหลังจับมือพุดจีบกวนฝ้าย เรียมกับบุญอมยิ้มมองความน่ารักของเจ้านาย เจิมเข้ามาดึงหูทั้งสองออกไป... เมื่อต้มเสร็จ เทพกับพุดจีบช่วยกันซักล้างมัดฝ้ายที่ริมคลอง พลางสบตากันอย่างน่าเอ็นดู

เรียมมานั่งกินมะม่วงจิ้มน้ำปลาหวานแล้วครางว่าหวานชื่นใจ บวบกับดีหาว่าเรียมเพี้ยนเพราะมะม่วงเปรี้ยว เรียมเผยไม่ได้หมายถึงมะม่วง แต่หมายถึงเจ้านาย แก้วกำลังปอกมะม่วงหูผึ่ง เรียมเพ้อว่าสายตาเทพหวานเยิ้ม ยิ่งกว่าน้ำปลาหวานถ้วยนี้ บวบคาดเดา

“คุณเทพท่าจะหลงรักสาวแล้วกระมัง”

“คุณเทพเธอรูปงาม กิริยาก็ง้ามงาม สาวนั้นเป็นใครกันหนอ...” ดีทำตาเคลิ้ม

แก้วได้ยินวาดหวังว่าสาวนั้นคือตน อบถามเรียมว่าเทพหมายปองใคร เรียมตอบว่าคุณหนูพุดจีบ...แก้วเหมือนโดนฟาดหัว กระแทกมะม่วงลงจานเสียงดัง พูดโพล่ง