บ่วงสไบ

“อย่าผยองกับข้า! ข้าเป็นเจ้าชีวิตพวกเอ็ง ไม่มีใครปกป้องพวกเอ็งได้ คุณหลวงคุณเยื้อนชังน้ำหน้าเอ็งคอยเหยียบพวกเอ็งจมดิน” ว่าแล้วก็ไล่สองน้าหลานกลับไป และตะโกนไล่หลังว่าอย่าสำออยตาย ต้องอยู่รองมือรองตีนตนอีกนาน

แก้วมองป้าเมี้ยนด้วยสายตาโกรธแค้นที่โดนกดขี่ อบประคองแก้วกลับเรือน ได้ยินเสียงพวกทาสหัวเราะเยาะสมน้ำหน้า แก้วเจ็บใจกัดฟันวิ่งหนีออกไป อบรีบวิ่งตามหลานสาว

ooooooo

ในคืนนั้น พุดจีบมีน้ำใจเอาผ้าห่มไปให้มิ่งที่เรือนทาส แม้เรียมจะบอกให้ใช้บ่าวไปเพราะคืนนี้ลมแรงก็ไม่ยอมอยากแสดงน้ำใจและเห็นว่าเทพก็อยู่ที่นั่น

เทพกำลังช่วยปูที่นอนให้มิ่งและถามไถ่ว่าพอนอนได้ไหม มิ่งเกรงใจอย่างมากรู้ว่าฐานะต่างกัน เรียกเทพว่าคุณเทพ เทพไม่พอใจสั่งให้มิ่งเรียกตนว่าพี่ตามเดิม เทพอยากบอกความจริงบางอย่างกับมิ่ง แต่ได้ยินเสียงพุดจีบเรียกเสียก่อน สองหนุ่มออกมาจากเรือน พุดจีบส่งผ้าห่มให้มิ่งพร้อมบอกว่า คืนนี้ลมแรงเกรงจะหนาว มิ่งไหว้ซาบซึ้งในน้ำใจเธอ

“มิต้องเกรงใจดอก มิ่งเป็นเกลอพี่เทพก็เสมือนเพื่อนฉัน ขาดเหลืออะไรบอกฉันได้จ้ะ”

ลมพัดมาทำให้ผ้าคลุมไหล่พุดจีบไหล เทพรีบคว้ามาคลุมให้อย่างห่วงใย และบอกว่าอากาศเย็น เธอควรกลับเรือน เทพบอกลามิ่งแล้วเดินเคียงข้าง

พุดจีบกลับเรือนใหญ่...เรียมถือตะเกียงเดินเร่งฝีเท้ามาบอกพุดจีบว่า อบมาบอกว่าแก้วยังไม่กลับเรือน หายไปตั้งแต่เย็นแล้ว พอพุดจีบรู้เรื่องแก้วโดนป้าเมี้ยนเล่นงานก็เป็นห่วง เทพคาดเดาได้ว่าแก้วไปไหน...

ด้านเมี้ยนกับชดเดินนำเม้ยกับเอี้ยงยกสำรับจากบนเรือนกลับโรงครัว มาถึงเห็นบวบกับดีแอบกินข้าวก่อน ก็ด่าว่าเป็นทาสไม่ควรกินพร้อมเจ้านาย บวบกับดีคอหดรับคำ แต่แล้วเมี้ยนชวนชดกลับเรือนไปอาบน้ำ บวบจึงถามทั้งสองไม่กินข้าวหรือ เมี้ยนพลั้งปากตอบว่ากินแล้ว เม้ยลอยหน้าบอกว่า ป้ากับชดกินก่อนตั้งสำรับให้เจ้านายอีก บวบกับดีหน้าเหวอว่าป้าเมี้ยน ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง เอี้ยงกับเม้ยขู่จะฟ้องป้าเมี้ยนถ้าทั้งสองไม่ไปล้างจานให้

บรรยากาศวังเวง ดีถือจานชามตัวสั่นเพราะกลัวผีจันที่เคยผูกคอตายทั้งกลมมาหลอก ไม่ทันไรไอ้อยู่

กับไอ้ฉ่ำปะแป้งหน้าขาวเดินมา บวบกับดีตกใจคิดว่าผีร้องลั่น ทั้งสองรีบเผยตัวว่าเป็นคน แต่บวบยังว่าทั้งสองมีกลิ่นเน่าอย่างกับศพ ทั้งสองยิ้มแหยๆบุ้ยใบ้ไปที่ดงกล้วย ทำให้สองสาวรู้ว่า ทั้งสองไปปลดทุกข์มา