บ่วงสไบ

ในขณะที่แก้วนั่งร้องไห้หน้าหลุมศพแม่ รำพันที่โดนทำร้ายไม่มีใครรัก พุดจีบโผล่มากอดแก้ว ปลอบว่ายังมีตนเป็นพี่สาวที่รักแก้ว

“คุณพุดจีบอย่าพูดอย่างนั้นเจ้าค่ะ คุณพุดจีบสูงส่งกว่าแก้ว แก้วเป็นแค่ลูกทาส”

“แก้วรู้อยู่แก่ใจว่าแก้วเป็นลูกใคร...ไม่มีใครลบล้างต้นกำเนิดของตัวเองได้”

“แล้วทำไมทุกคนถึงเกลียดแก้ว แม้แต่ผู้ให้กำเนิดยังไม่เคยยอมรับว่าแก้วเป็นลูก” พุดจีบพูดไม่ออก “ช่างมันเถอะเจ้าค่ะ มันเป็นกรรมของแก้ว คุณพุดจีบเมตตาแก้วมากพอแล้ว แก้วขอไปตายดาบหน้า” แก้วลุกขึ้นจะเดินหนี เทพโผล่มาจับแก้วไว้

แก้วดิ้นให้ปล่อย เทพปลอบอย่าเก็บเอามาเป็นทุกข์ เรื่องมันผ่านมานานแล้ว แก้วสวนว่าเขาพูดได้เพราะไม่ได้ตกอยู่ในสภาพเดียวกับตน เทพสะอึกสวนกลับ

“ฉันเองก็ไม่ต่างจากแก้ว” สองสาวแปลกใจ “ฉันอยากบอกให้แก้วรู้ไว้ คนเราต่างก็มีทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น

อยู่ที่เราจะจมปลักอยู่กับมัน รึเราจะถีบตัวเองไปหาชีวิตที่ดี...”

แก้วน้ำตาร่วงจะมีความสุขได้อย่างไรเมื่อไม่มีใครรัก มีแต่คนเกลียด พุดจีบรีบบอกว่าตนรักแก้วขอให้เชื่อ ตนกับเทพจะคอยช่วยเหลือไม่ทอดทิ้ง เทพพยักหน้า แก้วคลายความโศกเศร้าลงที่มีเทพให้กำลังใจ

ในคืนเดียวกันนั้น เมี้ยนกับชดกำลังหัวเราะหัวใคร่กันอยู่ จู่ๆก็มีลมกระโชกพัดแรง หน้าต่างปิดดังจนตกใจ ไฟตะเกียงดับวูบตามด้วยเสียงอิ่มร้องเพลงกล่อมลูก ประตูห้องเปิดผางเห็นร่างเงาดำ ชดตกใจถึงกับเป็นลมหมดสติ...ไม่เพียงแค่นั้น บวบ ดี ไอ้อยู่และไอ้ฉ่ำ ได้ยินเสียงเพลงกล่อมลูกที่อิ่มร้องเช่นกัน และยังเห็นเงารางๆที่ลักษณะคล้ายอิ่ม จึงพากันวิ่งป่าราบ

ooooooo

รุ่งเช้า สภาพเมี้ยน ชด บวบ ดี ไอ้อยู่และไอ้ฉ่ำหัวฟูนั่งหน้าสลอนรายงานเรื่องโดนผีอิ่มหลอก เมี้ยนขอให้คุณเยื้อนหาหมอผีมาปราบ อ้างว่าผีตายโหงอาฆาตแรง คุณเยื้อนไม่พอใจหาว่าพวกบ่าวอุปทานไปเองแล้วไล่ลงจากเรือนแทบไม่ทัน ก่อนหันไปบอกคุณหลวง

“คุณพี่อย่าใส่ใจ นังอิ่มตายไปสิบปี มันคงไปผุดไปเกิดเป็นหมาขี้เรื้อนแล้ว”

ป้าเจิมกับเรียมมองหน้ากันอย่างกังวลใจ...ในวันนั้นพุดจีบชวนเทพ แก้วและมิ่งไปไหว้พระในโบสถ์ พอดีมีหลวงปู่นั่งสมาธิอยู่ พุดจีบจึงจะถวายผ้าไตร มาลัยและสังฆทานด้วย

หลวงปู่เอ่ยขึ้น “มากันแล้วรึ”