บ่วงสไบ

คุณเยื้อนเดินมาที่เรือนทาส โดยมีเมี้ยน ไอ้ทับ ไอ้ยอดตามหลัง ชดรายงานว่าเห็นแก้ววิ่งนำเทพไปทุ่งนา เม้ยเสริมว่าอบก็ไม่ได้อยู่ที่โรงครัว เมี้ยนฉงนว่าพวกแก้วจะทำอะไร ทำไมต้องพาเทพไปด้วย คุณเยื้อนหวั่นใจจะไปดูให้รู้แจ้ง...

พุดจีบเดินกลับเรือน เจอเจิมกับเรียมยืนชะเง้อสีหน้าวิตกกังวลก็แปลกใจ เจิมบอกว่าคุณเยื้อนรู้ความจริงแล้ว เกณฑ์พวกไอ้ทับไปเอาเรื่องแก้ว ทันใดนั้น มิ่งกับบุญเดินถือไซจับปลากลับมา พุดจีบเห็นก็เข้าไปถามอาการ มิ่งงงเพราะไม่ได้เป็นอะไรและไม่ได้ไปนา เขาไปจับปลากับบุญ คุณหนูหวั่นใจรีบตามเทพไปโดยเร็ว

บริเวณคันนา เทพวิ่งตามหามิ่งอย่างห่วงใย แก้วชี้ว่าอยู่เถียงนาตรงโน้น พอเขาวิ่งไปก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้ววิ่งตามไปสวมกอด เทพตกใจถามจะทำอะไรและมิ่งอยู่ไหน เธอตอบยิ้มๆ

“มิ่งไม่ได้ตกควายดอกเจ้าค่ะ แก้วแค่อยากอยู่กับคุณเทพเพียงลำพัง” ว่าแล้วก็เขย่งตัวจูบปาก เทพผลักออก แก้วพร่ำขอ “คุณเทพอย่าโกรธแก้วนะเจ้าคะ...”

“แก้วลวงให้ฉันมาที่นี่! แล้วยังทำบัดสี แก้วรับปากจะไม่ทำผิด แก้วผิดคำสัญญา!”

“แก้วหึงหวงคุณเทพนี่เจ้าคะ”

“ฉันไม่ใช่ทรัพย์สินของแก้ว และฉันไม่เคยเสน่หารักแก้ว...ฉันรักพุดจีบ”

“ไม่จริง! คุณเทพเคยบอกรักแก้ว คุณเทพจะไม่ทิ้งแก้ว”

“ฉันสงสารที่แก้วขาดพ่อขาดแม่เหมือนฉัน ฉันจึงห่วงใยและรักใคร่เสมือนน้องสาว...ถ้าฉันเคยพูดจาหรือแสดงกิริยาให้แก้วเข้าใจผิด ฉันขอโทษ ขอให้แก้วรับรู้ความในใจของฉัน ฉันรักน้องพุดจีบเพียงคนเดียว”

แก้วผิดหวังเสียใจ เทพตัดสินใจเดินหนี แก้วยืนอึ้ง อบโผล่มาด้านหลังยุให้รีบทำอะไรสักอย่างอย่าให้เทพหลุดมือไป แก้วจึงวิ่งตาม

“คุณเทพอย่าทิ้งแก้วไป!” แก้ววิ่งเข้ากอดเทพพยายามซุกไซ้ ชายหนุ่มผลักดัน หญิงสาวตัดสินใจจับมือเขามากระตุกผ้าแถบตัวเองออก “แก้วรักคุณเทพ แก้วมอบกายให้คุณเทพเจ้าค่ะ”

เทพตกใจรู้ว่าหญิงสาวเปลือยอกจึงหันหลังให้ แก้วยังสวมกอดเขาจากด้านหลัง พร่ำบอกว่ายอมเป็นเมีย จะรับใช้เขาตลอดไป ทันใดนั้นเองราวสายฟ้าฟาด เสียงคุณเยื้อนดังขึ้น

“อีแก้ว! อีแพศยา!”

แก้วตกตะลึงเมื่อเห็นคุณเยื้อน เมี้ยน ชด ทับ

และยอดเดินตรงเข้ามา จึงรีบคว้าผ้าแถบมาพันกาย อบรี่เข้ามาช่วย เมี้ยนไม่รอช้าเสี้ยมคุณเยื้อนทันที