บ่วงสไบ

“ตายแล้ว! อกอีเมี้ยนจะแตก ดูสิคะคุณเยื้อนเจ้าขา อีแก้วมันระยำอัปรีย์ นี่ถ้าคุณเยื้อนมาช้าแค่อึดใจ คุณเทพคงเสียท่ามัน อีแก้วขึ้นคร่อม ว้าย...บัดสีปาก!”

“คุณน้ากำลังเข้าใจผิดขอรับ!”

“พ่อเทพไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น น้ารู้ดีว่าพ่อเทพมิคิดเกลือกกลั้วกับมัน...นังแก้ว! ข้ากำชับมิให้เอ็งเข้าใกล้คุณเทพ แต่เอ็งยังกล้าขัดคำข้า...ไอ้ทับ ไอ้ยอดจับพวกมันไว้”

แก้วและอบดิ้นรนให้ปล่อย แก้วแก้ตัวว่าไม่ได้ทำผิด เมี้ยนด่าสวน

 “เอ็งทำผิดเต็มตายังกล้าตอแหล อีหน้าสด! หน้าด้านไม่มียางอาย!”

“เอ็งคิดจับพ่อเทพ หวังขึ้นเรือนเชิดคอชูหาง สันดานมักใหญ่ใฝ่สูงเหมือนอีอิ่ม! เอ็งควรจะเจียมตัวกับบาป ไม่งั้นเอ็งก็ต้องตายโหงตายห่าเหมือนแม่เอ็ง...” คุณเยื้อนด่าไม่จบแก้วสวน

“แม่แก้วไม่ได้ตายเพราะบาปกรรม! แต่ตายเพราะน้ำมือคนใจชั่ว!”

“อีแก้ว!” คุณเยื้อนตกใจที่แก้วกล้าพูดเรื่องนี้ คนอื่นๆชะงักอยากรู้ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร

แก้วพนมมือกราบดินแล้วยกมือ “อีแก้วขอสาบานต่อพระแม่ธรณี หากอีแก้วพูดผิดแม้แต่คำเดียว ขอให้ธรณีสูบเสียตรงนี้ แต่ถ้าแก้วพูดความจริง ขอให้คนใจชั่วลงไปนอนในหลุมหนอนเน่าข้างศพแม่อิ่ม”

หลวงนฤเดชเดินเข้ามาได้ยินคำสาบานของแก้วพอดี คุณเยื้อนโกรธมากสั่งให้หยุดพูด

“คุณเยื้อนกลัวตายรึเจ้าคะ แล้วตอนที่คุณเยื้อนฆ่าแม่อิ่มทำไมไม่กลัว คุณเยื้อนตีสองหน้าแสร้งทำดีให้ห่อยารักษาไข้ แต่ใส่ก้อนดินก้อนกรวดให้แม่อิ่ม แม่อิ่มต้องตายเพราะคนใจหยาบ”

พุดจีบมาได้ยินก็ตกใจเมื่อรู้ความจริง รวมทั้งคุณหลวงและคนอื่น คุณเยื้อนตรงเข้าตบหน้าแก้วให้หุบปาก เธอไม่หยุดยังพนมมือท้าให้คุณเยื้อนกล่าวคำสาบานต่อหน้าพระแม่ธรณี

“กูบอกให้หยุด! เอ็งโกหกจังไรเหมือนแม่เอ็ง” คุณเยื้อนตบแก้วอีกหลายฉาด คุณหลวงเข้ามาดึงให้พอแค่นี้ คุณเยื้อนหน้าเสียมองสามีอย่างหวั่นใจ

“แม่เยื้อน...อย่าไปถือสาเอาความ มันพล่ามเพ้อเจ้อเพราะคิดถึงแม่มัน เรื่องก็ผ่านไปนานแล้ว ฉันไม่อยากให้ขุดคุ้ยรำคาญใจ แม่เยื้อนไปเถอะ...” หลวง-นฤเดชจะพากลับเรือน

“อิฉันไม่ขึ้นเรือนจนกว่าอิฉันจะชำระความ! นังแก้วกับนังอบมันหลอกผีอิฉัน!”