เพลิงเสน่หา

“ยั่วอะไร...ยั่วขุนสักหัวล้านพุงโรก้นปอดของยายชบาน่ะเหรอ โถๆ...แก่ขนาดนั้นฉันจะยั่วไปทำไม ยั่วไปเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวเหรอ ฉันยังชอบผู้ชายแบบเนื้อแน่นๆ จับตรงไหนกล้ามก็เด้งดึ๋งๆดั๋งๆแบบพี่พุดมากกว่านะยาย”

ซ่อนกลิ่นยั่วประสาทจนชบาทนไม่ไหว คว้าไม้กวาดใกล้มือจะฟาด อังกาบต้องมาห้ามทัพไกล่เกลี่ยให้ทั้งสองเลิกแล้วต่อกัน

ชบาฮึดฮัดไม่หาย แม้จะรู้ดีว่าซ่อนกลิ่นไม่ได้มีเจตนาจะยั่วยวนผัวแต่อดหึงไม่ได้ อังกาบเหนื่อยใจกับวีรกรรมขี้หึงของหลานสาวมาก แต่ทำอะไรไม่ได้มากนอกจากปล่อยให้เต้นผางคนเดียว

“พวกผู้หญิงหน้าด้านมีอยู่เต็มบ้านเต็มเมือง มองไปทางไหนก็เจอแต่พวกอยากได้ผัวชาวบ้าน”

ขุนสักนั่งเมาแอ๋อยู่ไม่ไกลไม่สะทกสะท้าน กระทั่งชบาโพล่งเรียกชื่อต้นของเขาโดยไม่มีบรรดาศักดิ์

“นี่แม่ชบา ถึงฉันจะออกจากราชการแต่บรรดาศักดิ์ฉันยังอยู่ กรุณาให้เกียรติเรียกฉันว่าขุนสักด้วยเถิด”

“ฉันไม่ได้พูดถึงบรรดาศักดิ์ของท่าน”

“แล้วแม่ชบาพูดอะไร”

ชบาไม่ตอบแต่ตะโกนเรียกลูกสาวสองคนให้ช่วยกันสักคำว่าผัวชบาบนหน้าผากพ่อ

“ทั่วทั้งปฐพีจะต้องรู้ กูจะทำให้สะเทือนทั้งแผ่นดินสยาม...ขุนสักน่ะผัวกู!”

ooooooo

ขณะที่ชบาคลุ้มคลั่งจะสักหน้าผากผัว โมกพาคุณเทียนมาถึงละแวกบ้านอังกาบ คุณเทียนมองบรรยากาศรอบๆด้วยแววตาเจ็บปวด ภาพเลวร้ายในอดีตยังตามหลอนกระทั่งวันนี้

โมกเห็นแววตาคุณเทียนก็คิดเองว่าเธออาลัยขุนสัก เอ่ยประชด “ถึงเวลาจะผ่านมาเป็นสิบปี และบ้านอาจจะเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่คุณเทียนคงจำได้... นี่คือบ้านแม่ชบา...เมียของขุนสัก”

คุณเทียนแสลงใจมาก ย้อนถามเสียงสั่นเครือ “แล้วโมกจะพาฉันมาตอกย้ำความเจ็บปวดทำไม หรือโมกอยากเห็นฉันเสียใจ ฉันร้องไห้...ใช่...ฉันเจ็บปวด ฉันเสียใจ ฉันไม่เคยลืมสิ่งที่พวกมันทำกับฉัน ทั้งที่ฉันพยายามปล่อยวาง แต่พวกมันไม่เคยปล่อย ซ้ำพวกมันตามมาทำร้ายเหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉันครั้งแล้ว ครั้งเล่า...จนฉันไม่อาจให้อภัย”

ถ้อยคำระบายจากปากคุณเทียนทำให้โมกได้สติ เอื้อมไปจับมือ คุณเทียนน้ำตาไหล พรั่งพรูสิ่งที่อยู่ในใจ

“โมกรู้ไว้นะ...ตั้งแต่วันที่ฉันรู้ความจริงว่าฉันถูกหลอกลวง ฉันไม่เหลือความรักให้ขุนสักอีก สิ่งที่เหลือคือความเจ็บความแค้น ฉันอยากเห็นพวกมันย่อยยับ อยากเห็นลูกสาวมันถูกหลอกลวง เจ็บปวดอย่างที่ฉันเจ็บ อยากเห็นนังชบามันเจ็บปวดยิ่งกว่าคุณแม่ อยากเห็นชีวิตไอ้ขุนสักมันพินาศย่อยยับวิบัติไปกับตา!”

คุณเทียนกำหมัดแน่น แค้นแทบกระอักกับสิ่งที่พวกขุนสักกับชบาทำกับครอบครัวตนและขุนไพร

“โมกไม่รู้หรอกว่าฉันต้องต่อสู้กับใจตัวเองแค่ไหน ฉันไม่อยากเป็นคนเลว แต่พวกมัน...พวกมันทำให้ฉันกำลังจะกลายเป็นคนเลว”

โมกพลอยสะเทือนใจ อยากกอดปลอบคุณเทียนแต่ทำไม่ได้ ได้แต่เสนอตัวแทน

“ผมจะไม่ให้คุณเทียนของผมต้องกลายเป็นคนเลวอย่างเด็ดขาด ผมจะเป็นคนเลวแทนคุณเทียนเอง”