เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 5
คุณเทียนรอดชีวิตในที่สุด โมกโล่งใจมาก ยอมปลีกตัวไปพักตามคำสั่งขนมกล้วยที่อาสาดูแลคุณเทียนด้วยตัวเอง แต่ไม่วายฝากความถึงคุณเทียน
“ถ้าคุณเทียนฟื้นเมื่อไหร่ พี่ขนมกล้วยอย่าลืมบอกนะว่าผมเป็นห่วง”
พูดจบก็ผละไป ทิ้งขนมกล้วยให้มองตามนิ่งๆ ในใจฉุกคิด...หรือโมกจะคิดอะไรกับคุณเทียนมากกว่าผู้มีพระคุณ
ooooooo
ขุนสักไม่พอใจชบามากที่แล่นไปหาเรื่องคุณเทียนถึงพระนคร แต่โวยวายไม่ได้ ได้แต่กินเหล้าย้อมใจเหมือนเคย ชบาเห็นสภาพผัวก็อดใจไม่ไหวตามไปค่อนแคะแดกดัน
“ท่านขุนคงโกรธฉันมากสินะที่ฉันไปตบอีนั่นกลางตลาดน่ะ”
“ก็ไปยุ่งกับเขาทำไม”
“ก็ใครบอกให้ท่านไปยุ่งกับมัน อีนั่นก็หน้าด้าน
ด่าก็แล้ว ตบก็แล้ว ถลกหนังหัวก็แล้ว ยังมายุ่งกับท่านขุนอีก”
“คุณเทียนไม่เคยมายุ่งอะไรกับฉัน”
“ไม่ยุ่ง...แล้ววันๆท่านขุนหายหัวไปไหน ไหนจะเหล้าเต็มไหที่มันเตรียมไว้บำรุงบำเรอท่าน นี่ถ้าฉันไม่ตามไป ป่านนี้ท่านกับมันคงขึ้นสวรรค์ชั้นดาวดึงส์กันแล้วสินะ”
ชบาไม่สำนึกที่ตัวเองเป็นฝ่ายเข้าใจผิดคิดว่าผัวหนีออกจากบ้าน ตีโพยตีพายจนขุนสักเหลืออด
“ฉันเบื่อความคิดที่แสนจะหยาบคายของแม่ชบา เลิกกับฉันได้ไหม...ฉันขอ...เลิกกับฉันได้ไหม”
คำขอของผัวทำให้ชบาเต้นผาง “เป็นเพราะอีเทียนหยดฟ้าคนเดียวท่านขุนถึงกล้าพูดเยี่ยงนี้กับฉัน ไม่! ฉันไม่เลิก...จนตายฉันก็ไม่เลิก จนตายฉันก็จะอยู่กับท่าน เพราะฉันรักท่าน ได้ยินไหม...ฉันรักท่าน!”
ขุกสักเหนื่อยใจกับอาการคลุ้มคลั่งของเมีย สมเพชและเวทนาชะตากรรมตัวเองยิ่งนัก กระนั้นสุดท้ายก็ใจอ่อนดึงตัวมากอดปลอบ เพราะลึกๆก็รู้ดีว่าชบาเป็นแบบนี้เพราะพฤติกรรมของเขาเอง
ooooooo
ทุกคนที่เรือนเทียนหยดฟ้าเศร้าโศกกับการจากไปกะทันหันของแมวกระจอก แต่คนช้ำสุดคงหนีไม่พ้นคุณเทียน รู้สึกผิดมากที่ทำให้แมวตัวโปรดตาย
คุณหญิงมณฑาเห็นลูกสาวทุกข์ใจก็ถลาไปปลอบ
“กระจอกมันแก่แล้วลูก ถึงเวลาที่มันต้องไปแล้ว”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะคุณแม่...ไม่ใช่เพราะกระจอกหมดอายุขัย แต่เป็นเพราะสกุณายาสั่ง ลูกอยากได้ต้นเทียนหยด...พอกลับมาลูกก็เห็นต้นเทียนหยดทั่วบ้าน ตอนนั้นลูกก็เห็นต้นเทียนหยดหัวเราะ ลูกได้ยินเสียงสัมภเวสีมาทวงของแลกเปลี่ยน แล้วก่อนที่กระจอกจะสิ้นใจลูกเห็นดวงจิตของกระจอกพุ่งออกจากทางทวารทั้งเก้า มันคือขันธ์ห้าธาตุสี่”
“ไม่ใช่นะลูก ต้นเทียนหยด...แม่เฟื่องก็บอกแล้วไง โมกให้คนปลูกให้แม่เทียน”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะคุณแม่ ไม่ใช่...ลูกมั่นใจมันคือผลของสกุณายาสั่ง!”
คุณเทียนร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียใจที่แมวตัวโปรดตาย คุณหญิงมณฑาเข้าใจความรู้สึกลูกสาวกระนั้นก็อดตื่นเต้นกับอิทธิฤทธิ์ของมนตร์สกุณายาสั่งไม่ได้
“ก็ดีไง...ลูกจะได้ใช้กำจัดไอ้ขุนสัก นังชบา”
“หากต้องแลกด้วยชีวิตลูก...ลูกพร้อม แต่ลูกกลัว...กลัวจะแลกด้วยขันธ์ห้าธาตุสี่ของคนอื่น”
คุณหญิงมณฑาเอ่ยเสียงเย็น “แต่แม่พร้อมแลก”
