เพลิงเสน่หา

ชบาไม่มีเวลาจับผิดผัว ยุ่งวุ่นวายห้ามทัพลูกสาวสองคนที่ตบตีกันเพราะแย่งผู้ชาย โดยเฉพาะพวงแสด จิกหัวตบพวงชมพูน้องสาวเพราะเข้าใจว่าอีกฝ่ายหายไปกับมิกทั้งคืน

พวงชมพูกลัวพวงแสดมาก แม้ใจจะหวั่นไหวกับมิกไม่น้อยแต่ยังไม่อยากผิดใจกับพี่สาวเวลานี้ ได้แต่ยืนกรานกระต่ายขาเดียวว่าไม่ได้หายไปกับเขาทั้งคืน

วันเดียวกันที่พระนคร...ขุนสักไปดูลาดเลาแถวเรือนเทียนหยดฟ้า หวังได้เห็นหน้าคุณเทียนสักครั้ง ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกหลุมพรางคุณเทียนที่วางแผนร่วมกับขนมกล้วยและคะน้าจะเอาคืนเขา

ขนมกล้วยกับคะน้ายกยาหม้อสมุนไพรไปต้อนรับขุนสัก ส่วนคุณเทียนรอหน้าเรือน แกล้งปรากฏตัวให้ขุนสักเห็น เมื่อเห็นว่าเขายืนตรงจุดที่ต้องการก็แสร้งพูดคุยปรับทุกข์กับคะน้า

“นี่คุณพี่ยังรัก ยังคิดถึงขุนสักอยู่ใช่ไหมเจ้าคะ”

คุณเทียนไม่ได้ตอบแต่บีบน้ำตา ขุนสักถึงกับระทวยเพราะคิดว่าคุณเทียนยังไม่ลืม คะน้ารู้จังหวะดีแกล้งพูด

“โถ...ทูนหัวของน้อง ที่คุณพี่ไม่มีใคร เป็นเพราะคุณพี่ยังรักยังอาวรณ์ขุนสักอยู่แน่ๆเทียว อย่างว่าเจ้าค่ะ...ถึงน้องจะไม่เคยมีความรัก แต่น้องก็เข้าใจ...ไม่มีใครลืมรักครั้งแรกและรักครั้งเดียวของเราได้หรอกเจ้าค่ะ”

ขุนสักมัวเคลิ้มคำพูดของคุณเทียนกับคะน้า ไม่ทันระวังตัวว่าขนมกล้วยจะยกหม้อยาหม้อสมุนไพรร้อนๆ มาสาดบริเวณที่เขายืน เสียงร้องเพราะความปวดแสบปวดร้อนของขุนสักเรียกผู้คนบนเรือนเทียนหยดฟ้ามาดู กระนั้นคะน้ากับขนมกล้วยก็ทำไม่เห็น คว้าเสียมใกล้มือมาฟาดขุนสักซ้ำ

คุณเทียนยิ้มเยาะสะใจ เฝ้ามองขุนสักวิ่งกุมหัวที่มีเลือดออกเป็นทางออกจากเรือนด้วยแววตาเรียบเฉย กระทั่งคุณเฟื่องที่แวะมาเยี่ยมและเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างทนไม่ไหว โพล่งถาม

“คนที่ถูกขนมกล้วยฟาดคือขุนสักใช่ไหม”

“ไม่รู้สิ...ไม่เจอกันนานมากแล้ว ฉันจำขุนสักไม่ได้”

“แต่ฉันว่าเป็นขุนสัก...ขุนสักจริงๆนะ”

“ถ้าเป็นขุนสักก็ถือว่ารนหาที่ ฉันอยู่ของฉันเฉยๆ บริวารของฉันก็อยู่ดูแลฉัน ถ้าไอ้คนนั้นจะเป็นขุนสัก ก็ถือว่าเป็นกรรมของมัน”

สายตาของคุณเทียนดุดันจนคุณเฟื่องอดกลัวใจไม่ได้ กระนั้นก็ห้ามไม่ได้เพราะคุณเทียนมีคุณหญิงมณฑาหนุนหลัง คุณหญิงมณฑาพอใจผลงานล่าสุดของเหล่าบริวารบนเรือนมาก โดยเฉพาะขนมกล้วยกับคะน้าที่เสนอให้หลอกขุนสักมาตีหัวหรือตกลงไปในแร้วดักสัตว์เหมือนขุนไพร

คุณหญิงมณฑาเห็นดีเห็นงามกับคะน้าและขนมกล้วย แต่คุณเทียนกลับส่ายหน้าเพราะคิดว่าขุนสักน่าจะได้รับบทเรียนที่หนักหน่วงยิ่งกว่าความตาย

“บางทีความตายอาจสบายกว่าการที่มันต้องอยู่อย่างทุกข์ทรมานนะคะคุณแม่ ลูกอยากเห็นความพินาศย่อยยับ วิบัติของพวกมันทุกคน!”

ooooooo