เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 5
โมกหยุดคิดเรื่องคุณเทียนไม่ได้ แอบไปดูเธอที่เรือนเทียนหยดฟ้า เมื่อคุณเทียนเห็นว่าผู้บุกรุกกลางดึกคือใครก็ถอนใจยาวด้วยความโล่งอก เอ่ยทักเสียงอ่อน
“มาทำไมดึกดื่น มีธุระอันใดรึ”
“ผมมาขอบคุณที่คุณเทียนเมตตาให้ความรู้ ส่งผมไปเรียนต่อ”
“ฉันรักโมก...สิ่งใดที่ทำให้โมกมีความเจริญก้าวหน้าได้...ฉันยินดี”
คุณเทียนพูดจากใจจริง ทั้งรักและปรารถนาดีต่อเด็กในบ้าน โมกซึ้งใจมาก ก้มกราบแทบเท้า
“เป็นบุญของผมอย่างเหลือเกิน กราบขอบพระคุณคุณเทียนขอรับที่เมตตา”
โมกมองคุณเทียนด้วยความรักและเทิดทูนสุดหัวใจ คุณเทียนได้แต่ยิ้มรับอย่างมีเมตตาแต่ไม่ได้รู้สึกอย่างอื่น พลันเสียงนกแสกที่บินโฉบมาก็ทำให้คุณเทียนสะดุ้ง
“นกแสกมาอีกแล้ว โมกเห็นไหม...นกแสกมาเอาวิญญาณของกระจอก”
“ไม่ใช่ครับ...มันก็แค่ออกมาหากินตอนกลางคืน กระจอกไปสวรรค์ชั้นวิมานตั้งแต่หมดลมหายใจแล้ว”
“โมกปลอบฉัน”
“อะไรที่ทำให้ไม่สบายใจ...คุณเทียนจะเก็บมาคิดทำไมขอรับ”
คุณเทียนน้ำตาคลอ พึมพำเสียงเครือ “ฉันกลัว...”
“ไม่ต้องกลัวขอรับ ผมกลับมาแล้ว ผมจะปกป้องคุ้มครองดูแลคุณเทียนและเรือนของเรา”
คำปลอบของโมกทำให้คุณเทียนหันขวับ ในใจลิงโลดเมื่อคิดว่าโมกจะยอมช่วยตนล้างแค้นขุนสักกับชบา
“พูดแบบนี้...หมายความว่าโมกไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน”
“สิ่งไหนที่ผมรับปากกับคุณเทียน ผมไม่เคยลืม”
“งั้น...ถึงวันแล้วที่ฉันจะมาทวงสัญญาจากโมก!”
ooooooo
โมกมัวปลื้มที่ได้ใกล้ชิดคุณเทียนเมื่อคืนก่อน ไม่ทันสำเหนียกว่าคุณเทียนจะมีแผนร้ายแอบแฝง
เช่นเดียวกับใบบัวที่ไม่คิดมากเรื่องโมกกับคุณเทียน กระทั่งได้รู้ว่าคุณเทียนเรียกหาโมกแต่เช้า ให้เขาร่วมสำรับอาหารที่คุณเทียนลงมือทำด้วยตัวเอง
“นี่แกงเนื้อ ตอนเด็กๆโมกไม่กินเผ็ด จากกันหลายปี ฉันก็ไม่รู้ว่าโมกเปลี่ยนไปหรือยัง เลยทำรสเดิมที่โมกชอบ”
“ขอบพระคุณขอรับ แค่คุณเทียนจำได้ว่าผมไม่กินเผ็ด ผมก็ปลาบปลื้มใจอย่างที่สุดแล้ว”
“งั้นก็กินเยอะๆนะ ส่วนขนมฉันไม่ได้ทำให้ เพราะฉันก็จำได้...โมกไม่ชอบกินขนม”
โมกหัวใจพองโต แอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าคุณเทียนคงมีใจให้ตนบ้างถึงจำสิ่งที่ตนชอบได้ ไม่รู้เลยว่าคุณเทียนไม่ได้คิดลึกซึ้งกับเขาแบบนั้น แค่อยากเอาใจเขาที่จะล้างแค้นให้เท่านั้น
คุณเทียนมองโมกที่เจริญอาหารฝีมือเธอด้วยแววตาชื่นใจปนเอ็นดู
“เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ เผลอแป๊บเดียวโมกโตเป็นหนุ่มแล้ว ยังจำตอนเด็กๆที่คอยป้อนข้าวให้ได้เลย”
มะลิที่นั่งข้างๆลูกชายยิ้มกว้าง เอ่ยถึงความหลังด้วยสีหน้าเป็นปลื้ม
“นี่ถ้าคุณเทียนไม่เมตตาคงไม่โตได้ขนาดนี้มังคะ” พูดพลางหันหาลูกชาย “ตอนเด็กๆเราน่ะไม่ชอบกินข้าวกินน้ำ แม่ก็เอาเราไม่อยู่ คุณเทียนต้องคอยไล่ป้อนข้าวป้อนน้ำให้”
โมกยิ่งเทิดทูนคุณเทียนที่เลี้ยงดูเขาแต่เล็กแต่น้อย และยิ่งกว่าดีใจเมื่อคุณเทียนหยิบซองยากาแร็ตที่ตั้งใจซื้อจากตลาดมาให้ เพราะจำได้ว่าเด็กชายโมกชอบสะสม
คุณหญิงมณฑาเห็นอาการโมกก็พอใจมาก ฝากฝังให้อีกฝ่ายดูแลคุณเทียน ไม่ให้พวกขุนสักกับชบามาหาเรื่องอีก โมกรับคำแข็งขัน ท่าทางจริงจังจนมะลิอดเอะใจไม่ได้...หรือโมกจะคิดอะไรเกินเลยกับคุณเทียน
ooooooo
