ตะกรุดโทน
ตอนที่ 3
เสือฝ้ายเล่าไม่ทันจบเสือเคียวก็ขัดขึ้นว่า เราจะรู้ได้ยังไงว่าตะกรุดนั้นเป็นตะกรุดศรีสุทโธโสฬส
“เขาว่ากันว่าตะกรุดทองนี้ต้องแสงจันทร์แล้วจะปรากฏพลังออกมา ข้าก็ไม่เคยเห็นและคนที่มีความคงกระพันเหมือนกันเท่านั้นที่จะมองเห็นพลังอันนี้” เสือฝ้ายถามว่าไม่มีอะไรสู้ได้เลยหรือ “ไม่นะ แต่ก็ไม่แน่ มีคนพูดว่าบ่วงบาศพญาครุฑอาจจะสู้ได้”
“แล้วมันอยู่ที่ไหนไอ้บ่วงบาศที่ว่านี่น่ะ”
“ข้าก็ไม่รู้หรอก แล้วก็เชื่อว่ามันไม่มีด้วยคนมันลือกันไปเอง”
เสือฝ้ายซักถามจนพอเข้าใจแล้วก็วกมาถามเรื่องสำคัญว่า ทำยังไงถึงจะถอดมันออกจากคอได้ พ่อปู่หัวเราะ
“ไม่รู้สิ ข้าก็ไม่เคยใส่ เลยบอกเอ็งไม่ได้”
ฝ่ายเนตรทรายกับสยุมภูขึ้นไปถึงสำนักสงฆ์ หลวงพ่อมองตะกรุดที่คอสยุมภูถามเหมือนรู้อะไรบางอย่างว่า ได้มาแล้วหรือ สยุมภูรีบถามว่าตนต้องทำยังไง
“ทำอย่างที่โยมได้เห็นมาว่าพรานบุญรับปากกับพระธุดงค์รูปนั้นยังไง” สยุมภูถามว่าหลวงพ่อเคยเห็นอย่างที่ตนเห็นใช่ไหม “เมื่ออาตมาได้พบโยม อาตมาก็เห็นในนิมิต” แต่พอสยุมภูถามว่าแสดงว่าหลวงพ่อรู้ว่าตนเป็น...หลวงพ่อก็ขัดขึ้นว่า “กัม-มุ-นา-วัต-ตะ-ตี-โล-โก สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม รีบไปกันดีกว่า”
“เอ่อ...งั้นผมจะถอดออกจากคอได้ยังไง”
“แล้วโยมจะรู้เอง” หลวงพ่อยิ้มเมตตาแล้วเดินไปสมทบกับเนตรทราย สยุมภูรีบตามไป...
มะฮาแวไปดูลาดเลาที่ธนาคารของนายตัน ยามเข้ามาบอกว่าธนาคารยังไม่เปิดทำการ ต้องมาพรุ่งนี้ธนาคารจะเปิดทำการวันแรก มะฮาแวบอกว่าไม่เป็นไร พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่
ชัยบาดเจ็บแต่ปกปิดอาจารย์ไพรวัลย์กับสำอาง เมื่อทั้งสองเห็นท่าทางไม่ปกติเพราะเจ็บแผลถามว่าเป็นอะไร ชัยปดว่าเคล็ดนิดหน่อย และการปล้นนั้นตนเจอคนของชุนเซ้ง มันเห็นตนแล้ว เลยรู้ว่าไม่ใช่มะฮาแวมาปล้น
อาจารย์ไพรวัลย์บอกว่าสงสัยหลังจากการปล้นพรุ่งนี้จบ เขาต้องเก็บตัวสักพัก ชัยเพิ่งรู้ว่าพรุ่งนี้จะมีการปล้น สำอางบอกว่าปล้นทองของนายตัน
เชวงลูกน้องชัยถามว่าทำไมไม่ปล้นคืนนี้เลย ยังไงคนของเราก็เปิดประตูให้ขนทองอยู่แล้ว
“เราจะปล้นพรุ่งนี้เช้า แล้วคนปล้นคือมะฮาแว” ชัยถามว่าตนต้องเป็นมะฮาแวอีกหรือ สำอางบอกว่าแค่ครั้งสุดท้าย ชัยถามว่าแล้วแผนเป็นยังไง อาจารย์ไพรวัลย์บอกว่า
“แกหาคนมาปล้นทางด้านหน้า ส่วนแกเข้ามาเอาทองทางด้านหลัง” ชัยถามว่าแล้วจะเอาทองไปไว้ที่ไหน อาจารย์ไพรวัลย์บอกว่า “ฉันจะรับช่วงต่อเอง”
ooooooo
วันนี้ขณะนวลพรรณเดินดูข้าวของที่ตลาด ถูกโจรสองคนเข้ามาจี้ชิงทรัพย์ นวลพรรณไม่กลัว ถามท้าว่ารู้ไหมว่าตนคือใคร โจรบอกว่าไม่สน ตนต้องการของมีค่าในตัวเธอเท่านั้น
ขณะนวลพรรณทำอะไรไม่ถูกอยู่นั่นเอง เสียงหนึ่งก็ถามแทรกขึ้นว่า
“แล้วอยากรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”
พอโจรหันไปเห็นเป็นมะฮาแวเท่านั้น มันหน้าซีดแล้ววิ่งเตลิดไปตัวใครตัวมัน นวลพรรณขอบใจที่มะฮาแวช่วยตน มะฮาแวเตือนเธอเรื่องความปลอดภัย ต่อให้เธอเป็นลูกสาวผู้การประเสริฐก็เถอะ
นวลพรรณรู้สึกถูกชะตาและแปลกใจที่เขารู้จักพ่อตนด้วย คาดว่าคงเป็นตำรวจ ชวนเดินเป็นเพื่อนและจะบอกพ่อให้เลื่อนยศให้ด้วย มะฮาแวขอบคุณแต่ตนไม่ได้เป็นตำรวจ พอดีเห็นตำรวจเดินมา เขารีบบอกว่าลูกน้องพ่อเธอมาโน่นแล้วและรีบขอตัวไป
