ตะกรุดโทน
ตอนที่ 3
ครั้งนั้น...เขาเห็นพญานาคมอบแผ่นยันต์ศรีสุทโธโสฬสให้พระธุดงค์ พระธุดงค์มองแผ่นยันต์รำพึง
“ภายภาคหน้าคงต้องมีการแย่งชิงกันแน่”
พระธุดงค์จึงม้วนแผ่นยันต์เป็นตะกรุดแล้วถักด้วยสายสิญจน์มีสายสอดใส่ตะกรุดไว้แขวนคอ เวลานั้นพรานบุญที่หน้าเหมือนสยุมภูราวกับแกะนั่งอยู่ใกล้พระธุดงค์ ท่านพูดกับพรานบุญว่า
“ต่อจากนี้ไปโยมมีความจำเป็นต้องใช้...ตะกรุดโทนศรีสุทโธโสฬส”
พรานบุญกราบ รับตะกรุดโทนไปคล้องคอทันที พระธุดงค์มองอย่างมีความหวัง
สยุมภูสะดุ้งจากภวังค์ รำพึง “ตะกรุดโทนศรีสุทโธโสฬส” มองตะกรุดอย่างรับรู้ความเป็นมา
เมื่อสยุมภูเดินออกจากถ้ำ เพียงคล้อยหลัง ถ้ำก็เลือนหายไป...
ooooooo
อาจารย์ไพรวัลย์อยู่ที่ห้องพัก เอากระสุนปืนหกลูกมาเรียงกันบริกรรมคาถาปลุกเสก จู่ๆอาจารย์ก็ลืมตาขึ้นอย่างเร็ว สำอางถามว่ามีอะไรหรือ
“ยันต์ศรีสุทโธโสฬส ฉันสัมผัสได้” สำอางถามว่าที่ไหน “ไม่รู้ แต่รู้สึกได้ว่าเราอยู่ไม่ห่างกันเท่าไหร่ เหมือนกับว่าฉันอาจจะได้เจอในเร็ววันนี้”
สำอางบอกว่าดี อาจารย์จะได้หายจาก...อาจารย์ไพรวัลย์บอกว่ามันไม่ง่ายหรอกที่จะได้มาครอง หยิบลูกปืนที่ปลุกเสกส่งให้สำอางบอกว่า “ลูกปืนเสกเสร็จแล้ว เอาไปล่าไอ้มะฮาแวมาให้ได้”
ฝ่ายบุญรอดตามเข้าป่าไปจนเจอสยุมภูก็ชักปืนออกมาถามว่า หาทางกลับชุมเสือหรือหาทางออกไปข้างนอก สยุมภู่ย้อนว่าตนทำอะไรแล้วเกี่ยวอะไรกับนาย บุญรอดบอกว่าตนไม่ไว้ใจ บอกมาเขาเป็นใครกันแน่
สยุมภูบอกว่าตนบอกเสือสักไปหมดแล้ว บุญรอดบอกว่าตนไม่เชื่อ บอกให้พูดความจริงมา สยุมภูถามว่าถ้าไม่พูดจะยิงหรือ บุญรอดทำท่าจะเหนี่ยวไก เนตรทรายตะโกนให้หยุด ถามบุญรอดว่าทำแบบนี้ทำไม บุญรอดบอกว่า “ก็พี่ไม่ไว้ใจมัน”
“แต่ฉันไว้ใจ พ่อไว้ใจ ทุกคนในชุมเสือก็ไว้ใจ”
บุญรอดหาว่าเนตรทรายเข้าข้างสยุมภูถามว่ารักมันใช่ไหม เลยถูกเนตรทรายตบหน้าฉาดใหญ่ บุญรอดทั้งแค้นและอายมากหุนหันผละไป มะไฟมายืนข้างเนตรทรายมองหน้าอย่างไม่อยากเชื่อว่าเธอจะทำแบบนี้
ooooooo
รินหัวหน้าโจรส่วยทำตามแผนที่อาจารย์ไพรวัลย์ว่าจ้าง บุกปล้นฆ่าชาวบ้านอย่างเหี้ยมโหดแล้วประกาศว่า “กู มะฮาแว จำชื่อกูไว้ให้ดี ฆ่าให้หมดทุกคนโว้ย!!!”
ผู้ใหญ่บ้านที่ถูกปล้นไปหาเสือสักยืนยันว่าโจรประกาศว่ามันคือมะฮาแว เสือสักบอกให้ผู้ใหญ่บ้านไปพักก่อน ตนให้คนจัดที่พักให้แล้ว
เนตรทรายกับสยุมภูเดินเข้ามา เนตรทรายตกใจเมื่อรู้ว่ามะฮาแวปล้นชาวบ้าน สยุมภูพึมพำว่าว่าแล้วในที่สุดมันก็ออกปล้นจริงๆ
“ฉันคงเอามันไว้ไม่ได้” เสือสักแค้น สยุมภูติงว่าตนเคยเจอ มันหนังเหนียวลูกปืนไม่ระคายผิวเลย เสือสักพูดอย่างมั่นใจว่าทุกคนล้วนมีจุดอ่อน เสือฝ้ายฟังแล้วเข้าใจประสาเสือที่คร่ำหวอดมานาน
เสือฝ้ายเห็นตะกรุดที่คอสยุมภูถามว่าตะกรุดอะไร เอามาจากไหน สยุมภูบอกว่าตนเข้าไปเจอในถ้ำที่ชายป่า เสือฝ้ายไม่เชื่อเพราะแถวนี้ไม่มีถ้ำ พยายามคาดคั้นจากสยุมภู แต่ถูกเสือสักตัดบทว่าตนจัดการเอง สั่งเสือฝ้ายให้ออกไปหามะฮาแวดีกว่าและให้เนตรทรายไปดูแลเรื่องที่พักและอาหารให้ผู้ใหญ่บ้าน
