ตะกรุดโทน

เรื่องตะกรุดโทนของสยุมภูไม่เพียงเป็นที่พูดกันลับๆในหมู่เสือฝ้ายกับพวกเท่านั้น เสือสักก็ยังคุยกับตาชื้นขณะนั่งดวดสาโทกัน

เสือสักบอกว่าสยุมภูเล่าเรื่องงูใหญ่พาเข้าถ้ำแล้วไปเจอตะกรุดที่ซากศพพราน ใครๆก็รู้ว่าตรงนั้นไม่มีถ้ำ แต่สยุมภูยืนยันว่ามี

“งั้นก็คิดได้ทางเดียวคือพญานาคต้องการให้สิ่งนี้กับเจ้าภู” ตาชื้นฟันธง เสือสักว่าถ้าอย่างนั้นเรื่องที่สยุมภูเคยบอกว่าเห็นพญานาคในน้ำก็เป็นเรื่องจริง?

ตาชื้นนึกถึงทวดตัวเองขึ้นทันที บอกว่าคนที่เห็นพญานาคคือคนที่มีบุญบารมี เสือสักฉุกคิดถามว่า

“หรือว่าตะกรุดของเจ้าภูจะเป็น...ยันต์ศรีสุทโธโสฬส?” ตาชื้นคาดว่าเป็นไปได้ที่หลวงตาทวดของตนเอาตะกรุดโทนให้สยุมภู “แต่เขาว่าแผ่นยันต์นั้นเป็นทองคำไม่ใช่หรือ แต่ที่ฉันเห็นมันเป็นเชือกถักแล้วจุ่มรักเก่าๆ”

“ผ้าขี้ริ้วเขายังเอาห่อทองได้เลย” ตาชื้นเอาคำโบราณมาอ้าง เสือสักพยักหน้าคล้อยตาม

ooooooo

คืนนี้สยุมภูแอบเขียนจดหมายเล็กๆ พับซ่อนไว้ในเสื้อที่จะใส่ไปพรุ่งนี้ พอจะนอนก็ถอดตะกรุดออกจากคอ แต่ถอดไม่ออก เขาจึงหยิบมีดสั้นมาจะตัดเชือก แต่ปรากฏว่ามีดหัก! สยุมภูมองมีดอย่างไม่เชื่อสายตา

สารวัตรดำเกิงที่เตรียมออกหาเบาะแสมะฮาแว ไม่พอใจที่ผู้การประเสริฐสั่งให้จัดตำรวจไปอารักขางานทำบุญเลี้ยงพระเปิดธนาคารสาขาใหม่ของตัน บ่น “ท่านผู้การนี่ยังไงนะ ไม่เคยปฏิเสธนายตันสักครั้ง”

ขณะนั้นเองมีเด็กวิ่งเอาจดหมายน้อยมาให้สารวัตรดำเกิงบอกว่ามีคนฝากมาให้แล้ววิ่งไปเลย สารวัตรดำเกิงตกใจตื่นเต้นมากเมื่อคลี่จดหมายเห็นลงชื่อ “สยุมภู”

เนตรทรายกับมะไฟเดินในตลาดอย่างตื่นตา ตื่นใจกับบุญรอดและสยุมภู แต่จู่ๆบุญรอดก็หายไป เนตรทรายกำลังเพลินบอกว่าเขาคงไม่หลงหรอก แล้วชวนมะไฟไปที่ร้านขายผ้าที่ตนตั้งใจมาหาซื้อ สยุมภูเห็นเป็นโอกาสดีบอกว่าตนไม่ถนัดเรื่องนี้

ให้ไปเลือกกันเองเถอะตนจะกินโอเลี้ยงคอยแถวนี้

พอเนตรทรายกับมะไฟเข้าร้านขายผ้า สยุมภูก็เดินเลี่ยงไป บุญรอดแอบตามไป แต่สยุมภูรู้ตัวสลัดพ้นจากการติดตามของบุญรอด

ที่แท้สยุมภูแอบนัดพบกับสารวัตรดำเกิง

พอเจอกันสยุมภูบอกว่าตนมีเวลาไม่มากเพราะมีคนตามมา ถามว่าอ่านจดหมายแล้วใช่ไหม สารวัตรดำเกิงบอกว่าอ่านแล้ว สยุมภูรีบบอกว่า

“ทุกอย่างอยู่ในนั้น ผมดูแล้วชุมเสือเข้าออกยาก บุกเข้าไปมีแต่จะเสียเปรียบทั้งด้านภูมิประเทศและจำนวนคน แต่ในทุกวันพระใหญ่ เสือสักจะไปทำบุญที่สำนักสงฆ์บนเขา จะมีคนไปไม่กี่คน แผนที่อยู่ในนั้นเรียบร้อยแล้ว”

บุญรอดเดินมาพอดี สยุมภูบอกสารวัตรว่าแล้วตนจะติดต่อไปเองแล้วรีบแยกตัวออกมา บุญรอดเห็นหลังสยุมภูอยู่ไวๆ ก็รีบตามไป แต่ถูกตำรวจขอค้นตัวบอกว่าท่าทางไม่ใช่คนแถวนี้ บุญรอดตกใจวิ่งหนีเลยถูกล็อกคอ บุญรอดโวยวายจนคนมามุงดู เนตรทรายกับมะไฟได้ยินเสียงออกมาเห็นบุญรอดถูกจับก็ตกใจ ถามกันว่าจะทำยังไงดี

ทันใดนั้นสยุมภูกระโดดถีบตำรวจที่จับบุญรอดกระเด็นแล้วตะโกนให้บุญรอดหนีไป ตำรวจเลยหันมายิงสยุมภู แต่กระสุนไม่ระคายผิวเลย สยุมภูยืนจังก้าท้า “ใครอยากตายเข้ามา!”