ตะกรุดโทน
ตอนที่ 3
อาต้ารับคำแววตาเจ้าเล่ห์ รอเวลา ครู่เดียวอาจารย์ไพรวัลย์กับสำอางเดินมาหาอาต้า ถามว่าเรียบร้อยไหม อาต้าบอกว่าทางสะดวก
พอเดินเข้าข้างใน อาจารย์ไพรวัลย์กระซิบสำอางให้ไปรอเปิดประตูได้แล้ว สำอางรับคำแล้วรีบไป
เป็นเวลาที่แทน กร และหมวยลี่ กำลังเดินดูรอบๆธนาคาร หมวยลี่บอกอย่างชาญพื้นที่ว่า
“ทางเข้าออกของธนาคารมีทางเดียว ถ้ามันปล้นมันต้องเข้าทางข้างหน้าและออกข้างหน้า”
“แต่ข้างหลังก็มีประตูนะ” แทนติง
“มันแค่ประตูเล็กๆ เอาไว้ขนเงิน แคบขนาดนั้นมันทำงานไม่คล่องตัวหรอก”
กรเสนอว่างั้นเราต้องระวังข้างหน้า หมวยลี่ก็ย้ำว่าเราระวังข้างหน้าก็พอ ข้างหลังเขามีคนของเขาแล้ว พลางชี้ให้ดูพนักงานที่เฝ้าประตูอยู่ แล้วทั้งสามก็เดินสำรวจต่อไป
ที่อีกมุมหนึ่งในเมือง ชัย เชวง ริน กับลูกน้อง สุมหัววางแผนกันอยู่ในรถ ชัยบอกเชวงกับรินว่า
“แกสองคนไปกับฉัน เอารถไปด้านหลังแล้วทำตามแผน”
“ได้ งั้นไปเลย” เชวงจะไป ชัยเรียกไว้ย้ำเตือนว่า
“เดี๋ยว...ถ้าเห็นท่าไม่ดี รักษาชีวิตไว้ก่อน” เชวงติงว่าเราไม่ไว้ใจอาจารย์ไพรวัลย์หรือ “ฉันแค่พูดเผื่อไว้ ไปได้แล้ว อย่าลืมคลุมหน้าด้วยล่ะ”
ทุกคนรับรู้แล้วแยกย้ายกันไปขึ้นรถ
ที่ร้านกาแฟไม่ห่างจากธนาคารนัก เสือสัก สยุมภูกับลูกน้องนั่งกินกาแฟไข่ลวกอยู่ สยุมภูเห็นเสือสักใช้ช้อนและกินดื่มอย่างผู้ดี ทักว่าดูคล่องแคล่วเหมือนเคยอยู่ในสังคมผู้ดี เสือสักบอกว่าตนอ่านจากหนังสือ
สยุมภูถามว่าออกมาแบบนี้ไม่กลัวถูกตำรวจจับหรือ
“ไม่กลัว ถ้าจะกลัวก็คงกลัวคนใกล้ชิดมากกว่า ตำรวจไม่มีทางรู้การเคลื่อนไหวของเราหรอก มีแต่คนใกล้ตัวเท่านั้นที่รู้อยู่ตลอดเวลาว่าเราจะไปไหน” สยุมภูถามว่าเราจะเริ่มตามหามะฮาแวยังไง “อย่างแรก ...รอ”
ฝ่ายเสือฝ้ายนั่งดื่มกาแฟกันในที่พักกับเสือเคียว เสือแคน ครู่หนึ่งเสือเคียวถามว่า
“ฉันสองคนไม่ได้ยุ แต่รู้สึกว่านับวันเสือสักจะเห็นไอ้ภูมันดีกว่าพี่ฝ้ายขึ้นทุกที”
“ข้าก็รู้สึก” เสือฝ้ายบอก เสือเคียวถามว่าแล้วเราจะทำยังไงกันดี “ตอนนี้ยังไม่รู้ แต่ข้าคิดว่าสักวัน ข้าจะล้มชุมเสือนี้ แล้วขึ้นมาคุมเอง” เสือเคียวถามว่าแล้วเสือสักล่ะ “ข้ารอเวลาอยู่ ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ถึงวันนั้น” แววตาเสือฝ้ายมุ่งมั่น จริงจัง
ฝ่ายพวกตำรวจ...สารวัตรดำเกิงกำลังกางแผนที่ขึ้นสำนักสงฆ์ ชี้ให้ทุกคนดูต้นไม้ที่สยุมภูทำเครื่องหมายให้พวกเราซุ่มจับเสือสักในวันพระหน้าที่จะถึง
ผู้การประเสริฐถามว่าได้คนชำนาญพื้นที่หรือยัง สารวัตรดำเกิงบอกว่าพลตำรวจเคนชำนาญภูมิประเทศแถวนั้นเป็นอย่างดี ผู้การชมว่าดีมาก ตนอยากจะเจอสยุมภูจัง สารวัตรดำเกิงบอกว่า
“สยุมภูบอกผมว่าจะส่งข่าวอีกครับ น่าจะเป็นวันนี้แหละ”
ที่วัดแห่งหนึ่งในเมือง มะฮาแว ไข่นุ้ยกับอุสมาน กำลังคุกเข่าไหว้เสมาหน้าโบสถ์ มะฮาแวกล่าวนำ...
“ข้าแต่พระรัตนไตร พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ขอให้ช่วยคุ้มครองพวกเราแคล้วคลาดปลอดภัย วันนี้เราทั้งสามคนจะไปปราบคนพาล สังหารคนชั่ว เพื่อไม่ให้เป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิน ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่นี่ และบริเวณนี้ คุ้มครองข้าพเจ้าทั้งสามด้วยเทอญ”
ทั้งสามก้มกราบ ลุกยืน อาวุธครบมือ แล้วออกเดินไปอย่างน่าเกรงขาม
ooooooo
