อินทรีแดง
ตอนที่ 4
เป็นจังหวะที่จิ๊บเดินออกมาพอดี โรมแนะนำให้กริชรู้จักกับเธอในฐานะหัวหน้าแผนกนี้ กริชรอจนเธอไปแล้วจึงถามโรมว่ายังฝันถึงเหตุการณ์นั้นอยู่ไหม โรมไม่อยากคุยที่นี่ ชวนเขาไปคุยกันต่อที่ร้านกาแฟใกล้บริษัท แล้วถึงได้ตอบคำถามของเขาว่ารวมๆแล้วดีขึ้นเพราะรู้ว่าตัวเองจะเดินไปทางไหน กริชซักว่าทางไหนหรือ
“ทางที่เรามั่นใจ ไม่สนใจว่าใครจะบอกว่าผิดหรือถูก แล้วคุณกริชล่ะ”
“คล้ายๆคุณโรมเลย ผมก็มีเป้าหมายของผม พอพบเป้าหมาย ความคิดจิตใจมันก็นิ่งขึ้น”
โรมเล่าว่าวันก่อนมีรายการมาสัมภาษณ์ตนเรื่องครบรอบ 2 ปี กริชเองก็มีนักข่าวมาสัมภาษณ์เช่นกัน ถามเซ้าซี้ว่ารู้สึกอย่างไรที่น้องชายตายในเหตุการณ์นั้น รักน้องแค่ไหน คิดถึงน้องไหม จะบีบน้ำตาเขาให้ได้แต่ไม่สำเร็จ ถ้าเป็นตอนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ใหม่ๆเขาคงกลั้นน้ำตาไม่อยู่ แล้วนี่โรมยังแค้นองค์กรลับนั่นอีกไหม
“คุณกริชล่ะ”
“แค้นไปก็ทำร้ายตัวเอง ผมให้อภัยมันครับ การให้อภัยมันทำให้จิตใจเราปลอดโปร่ง เป็นอิสระจากความคิดด้านลบ แต่การให้อภัยมันพูดง่ายทำยาก...ยากมาก” คำพูดนี้ของกริช โรมเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง...
ตกค่ำโรมถือช่อดอกไม้มายังจุดที่เกิดการระเบิดซึ่งทำให้รัชกรเสียชีวิต ตอนนี้ไม่เหลือร่องรอยความเสียหายใดๆให้เห็น เขาอดนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นไม่ได้ วันที่เขารอดแต่อีกหลายชีวิตต้องตาย
เนื่องจากทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ โรมหันไปพึ่งเหล้าหวังให้ลืมเรื่องที่นี่ ดื่มหนักจนกลายเป็นคนติดเหล้า นับเป็นโชคดีของเขาที่ยังมีเกรซซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่คนเดียวที่เหลืออยู่คอยดูแลและพูดเตือนสติ จนในที่สุดเขาเลิกดื่มเหล้า ให้สัญญาต่อหน้ารูปถ่ายของพี่ชายว่าจะเป็นอย่างที่พี่หวังให้เขาเป็น และฝากเกรซดูแลบริษัทแทนเขาด้วย อีกไม่นานเขาจะกลับมา...
ด้วยความตั้งใจมั่นจะไม่ทำให้พี่ชายผิดหวัง โรมฟิตซ้อมร่างกายอย่างหนัก จากผู้ชายที่ร่างกายทรุดโทรมเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ กลายเป็นคนแข็งแรง มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เขาฝึกฝนทุกอย่างตั้งแต่การใช้อาวุธ การสะเดาะกลอนเพื่อเข้าบ้านคนอื่น จ้างโจรมาสอนการเปิดเซฟ และลงทุนขนาดจ้างนักฆ่าให้มาสอนวิธีฆ่าคน เหยื่อรายแรกของโรมคือโจรหื่นกามที่กำลังฉุดคร่าหญิงสาวไปข่มขืน เขาจับมันหักคอและช่วยหญิงสาวไว้ได้
นอกจากนี้ โรมยังฝึกความแข็งแกร่งของร่างกายและจิตใจด้วยการปีนผาสูง แรกๆเขาปีนได้ไม่กี่ฟุตก็ร่วง แต่ด้วยการฝึกฝนอย่างหนักในที่สุด โรมก็ปีนขึ้นไปบนยอดหน้าผาสำเร็จ มองไปยังทะเลเบื้องหน้าที่เวิ้งว้าง เห็นนกอินทรีแดงบินโฉบไปมา ก้มมองตัวเองที่เนื้อตัวถูกหินหน้าผาบาดเลือดอาบตัวเป็นสีแดง ก่อนจะตะโกนก้อง
“ข้าคืออินทรีแดง”
โรมตื่นจากภวังค์หยิบหน้ากากอินทรีแดงมาสวม แล้วกดปุ่มเปลี่ยนชุด วางช่อดอกไม้ในมือลง
“ผมไม่เคยคิดจะให้อภัยพวกมัน ผมไม่ต้องการปลอดโปร่งโล่งใจ ผมไม่ใช่พ่อพระ ผมไม่ใช่ตำรวจแต่ผมจะสานต่อสิ่งที่พี่ทำ ทำลายไป่หลง ปกป้องคนบริสุทธิ์”
ooooooo
