สวยซ่อนคม

สุ้ยไถ่พาซุนหลิงมาถึงโรงพยาบาลที่ไฉพาซูเจ็งมารักษา เวลาเดียวกับที่เจียอิงในคราบอ้ายผิงก้าวฉับๆมาหน้าห้องฉุกเฉิน เจียอิงหน้าตึงเมื่อเห็นหน้าซุนหลิง โวยใส่สุ้ยไถ่

“ทำไมพี่ต้องพามันมาด้วย”

“แล้วทำไมพี่ต้องพาซุนหลิงมาไม่ได้ ซูเจ็งกับซุนหลิงก็แซ่เดียวกัน”

“แต่น้องไม่นับ...มัน...เป็นพี่เป็นน้องแล้ว นับตั้งแต่วันที่อาปาอาม้าไล่พวกมันออกจากตระกูลไป”

ซุนหลิงหน้าชา โพล่งอย่างเหลืออด “ก็ถ้าอาปาลุกมาบอกเองเมื่อไหร่ฉันจะไป...พี่...เอ๊ย...คุณไม่นับฉันเป็นน้องก็ไม่เป็นไร แต่ยังไงฉันก็ต้องมาเพราะเน้ยก็เป็นลูกอาปาเหมือนฉัน”

เจียอิงโกรธมากเกือบเงื้อมือตบถ้าสุ้ยไถ่ไม่ส่งเสียงปราม จึงได้แต่พึมพำด่าทิ้งท้าย

“นี่ถ้าพี่ไฉไม่รออยู่ล่ะก็แกได้เจอดีแน่!”

พูดจบก็สะบัดหน้าเข้าห้องฉุกเฉิน ซุนหลิงกับสุ้ยไถ่ตามติดก่อนผงะเมื่อเห็นร่างบอบบางซีดขาวของซูเจ็งบนเตียง ไฉส่งเสียงทักซุนหลิงน้องสาวคนละแม่ ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจหรือจงเกลียดจงชังอีกฝ่ายเหมือนพี่น้องคนอื่น ซุนหลิงทำความเคารพ พี่ชายคนละแม่อย่างเรียบร้อยก่อนกวาดตามองซูเจ็งเป็นครั้งสุดท้าย

ภาพความทรงจำหลายวันก่อนตอนถูกเซียะเนี้ยตีลอยเข้ามาในหัว ซุนหลิงจำได้ว่าซูเจ็งเป็นคนยุแถมเยาะเย้ยถากถางให้เธอเจ็บช้ำโดยไม่แคร์เลยว่าเธอคือพี่สาวอีกคน แต่เวลานี้น้องสาวคนละแม่คนนี้คงทำร้ายเธอไม่ได้อีกแล้ว เธอจึงอยากขออโหสิกรรมให้อีกฝ่ายไปสู่สุคติ

“ไปดีเถอะนะเน้ย เกิดใหม่มาเป็นลูกม้าฉันอีกคนก็ได้ ถึงม้าฉันจนก็คงไม่ทิ้งขว้างเธอหรอก”

ซุนหลิงพูดจากใจจริง รู้ดีว่าแม้ซูเจ็งจะเป็นคุณหนูเล็กของบ้านแต่ก็ไม่มีใครใส่ใจนัก หาไม่เด็กสาวคงไม่เตลิดกับผู้ชายจนมีเรื่องขนาดนี้ แต่เจียอิงในคราบอ้ายผิงกลับร้อนตัว แหวลั่น

“ไม่ต้องมาทำเป็นเสียใจให้คนเขาเห็นหรอกนะ”

สองสาวทำท่าจะมีสงครามน้ำลายอีกรอบ

สุ้ยไถ่พยายามไกล่เกลี่ยเปลี่ยนไปถามไฉถึงเรื่องทั้งหมด แต่นั่นกลับทำให้บรรยากาศร้อนระอุมากขึ้นเพราะไฉมีสีหน้าแค้นจัดทีเดียว

“ผมอยากรู้ว่ามันเป็นใครถึงทำกับเน้ยแบบนี้ แสดงว่ามันต้องไม่ยอมรับเน้ยถึงได้คิดสั้น”

เจียอิงในคราบอ้ายผิงลอบยิ้มร้ายก่อนตีหน้านิ่งแสดงความเห็น

“รู้แล้วจะทำให้อาเน้ยฟื้นขึ้นมาหรือ...พี่ไฉโวยวายไปเรานี่แหละจะเสียหาย ปล่อยให้เรื่องมันเงียบไปดีกว่า อาปา อาม้าก็อย่าไปบอกให้รู้ เราจะทำศพเน้ยกันเงียบๆ เราควรเผาแล้วเก็บกระดูกไม่ต้องฝังตามพิธี”

ทุกคนอ้าปากค้าง โดยเฉพาะสุ้ยไถ่กับซุนหลิงไม่คิดว่าอ้ายผิงจะมีความคิดแบบนี้ ต่างจากไฉที่ทั้งมึนและอึน จับต้นชนปลายไม่ถูก กระนั้นก็อดยอมรับลึกๆไม่ได้ว่าเหตุผลของอ้ายผิงนั้นมีน้ำหนักไม่น้อย