สวยซ่อนคม

สุ้ยไถ่เป็นห่วงไฉมาก กลัวใจอีกฝ่ายจะคิดทำเรื่องรุนแรงล้างแค้นให้ซูเจ็งน้องสาวคนเล็ก นายคนใหญ่ตระกูลปึงนั่งไม่ติดต้องเดินกระวน กระวายรอซุนหลิงกลับบ้าน

ซุนหลิงกลับจากนวดให้เจ้าสัวฟังก็ตรงกลับบ้านเทียนซั่งทันที ตกใจไม่น้อยที่เห็นสุ้ยไถ่มารอหน้าบ้าน สุ้ยไถ่ไม่รอช้าหลังถามไถ่เรื่องอาการเจ้าสัวฟังพอเป็นพิธีก็โพล่งถามเรื่องซูเจ็ง

“เมื่อเย็นตอนรอเก็บกระดูก ไฉฝากฉันถามเธอว่ารู้ไหมว่าซูเจ็งคบกับใครก่อนเขาจะตาย”

“ทำไมมาถามฉันล่ะ”

“นั่นน่ะสิ...เพราะดูเธอก็ไม่ได้สนิทกับซูเจ็งเขาเท่าไหร่”

“ค่ะ...ไม่สนิทเลย แต่ทำไมพี่ไฉถึงมาถามหรือว่า...”

พูดไม่ทันจบซุนหลิงก็เบิกตากว้าง รู้ได้นาทีนั้นว่าไฉอาจเห็นเธอแอบเข้าบ้านอันซิน!

ไฉไม่ได้คิดจับผิดซุนหลิง มัวกลุ้มใจที่หาคนทำร้ายจิตใจน้องสาวคนเล็กจนฆ่าตัวตายไม่ได้ 

ชายหนุ่มนั่งปลงเงียบๆคนเดียวในห้องนอน เปิดเพลงคลาสสิกแบบที่ชอบพลางหยิบปืนพกมาวางบนโต๊ะ

เจียอิงในคราบอ้ายผิงกลับถึงบ้านดึก เห็นไฟในห้องไฉยังเปิดจึงถือวิสาสะไปคุยด้วย

“เราทุกคนต่างเสียใจ แต่พี่ทำอย่างนี้ไม่มีประโยชน์เพราะมันไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมา เราต้องก้าวต่อไปข้างหน้า”

คำปลอบของน้องสาวไม่ได้ทำให้ไฉได้สติ แต่กลับทำให้อารมณ์บางอย่างพลุ่งพล่าน

“คนอย่างพี่ต้องให้น้องมาสอนเชียวหรืออ้ายผิง ...น้องเก่งขึ้นมาก เข้มแข็งมากจนพี่ต้องยอมรับว่าสู้น้องไม่ได้ อาเน้ยตายมันเป็นความผิดของพี่ที่หมกมุ่นแต่เรื่องตัวเองไม่ดูแลน้องให้ดีกว่านี้ ขณะเดียวกันพี่ก็อดคิดไม่ได้ว่าน้องซึ่งเป็นพี่สาวอาเน้ยทำอะไรที่ช่วยเหลือน้องบ้าง...อาปาไม่ดีขึ้น อาม้าทรงๆทรุดๆ พี่คนใหญ่ต้องระเห็จจากบ้าน น้องคนเล็กตาย บ้านเราแย่ขนาดนี้แต่พี่ก็ไม่เห็นน้ำตาน้องสักหยด...อ้ายผิง!”

ไฉโพล่งอย่างที่รู้สึก ทั้งเหวี่ยงเพราะอารมณ์พาไปและเพราะจับสังเกตท่าทางเย็นชาแปลกๆของน้องสาวได้ในระยะหลัง เจียอิงในคราบอ้ายผิงร้อนตัวไม่น้อยแต่ยังตีหน้ามึนเล่นละครตบตา

“ใช่ค่ะ! น้องไม่ได้ทำอะไรเลย...ไม่ได้ดูแลอาปาอาม้า ไม่ได้เทกแคร์เรื่องพี่เสียน ไม่ได้ผลักดันให้พี่กลับเข้าไปทำงานใหม่แทนที่จะจมปลักอยู่กับกองหนังสือและเสียงเพลงนี่ น้องไม่ใช่เทวดาจะบันดาลให้อาปาอาม้าหายได้ข้ามคืน ไม่สามารถตามดูอาเน้ยได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง น้องไม่ได้ทำอะไรสักอย่างในบ้านนี้อย่างที่พี่พูดจริงๆ”

เจียอิงเห็นสีหน้าเจื่อนๆของไฉก็คิดว่ามาถูกทางแสร้งระเบิดอารมณ์ใส่

“น้องอุตส่าห์เชิญหมอมาปรึกษาว่าจะเอายาตัวใหม่มาช่วยอาม้า คิดถึงความเป็นอยู่ของทุกคนมากเกินไปจนเหนื่อยไม่มีแรงแม้แต่จะร้องไห้ ทุกอย่างมันไหลกลับเข้าไปในอก...การที่คนเราไม่มีน้ำตาแสดงว่าไม่รักอย่างนั้นหรือ”