สวยซ่อนคม
ตอนที่ 7
“ไม่ต้องไปส่งผมที่สนามบินหรอกนะ ผมเรียกรถของโรงแรมไว้แล้ว”
“ทำไมล่ะคะ ฉันอยากไปส่งหมอ”
“แต่ผมไม่อยากลาคุณที่นั่น มันเหมือนกับว่า ...เราจะไม่มีโอกาสได้พบกันอีก”
เจียอิงชะงัก หมอโซวประคองหน้าก้มจูบหน้าผากเธอแผ่วเบาและทะนุถนอม
“คุณกลับบ้านพักผ่อนเถอะ...ผมจะรอจนกว่าจะถึงวันนั้นของเรา”
อาการเย็นชาของเขาทำให้เจียอิงง้องอนเพราะยังอยากร้อยเขาไว้ใช้
“ฉันขอโทษที่ทำให้หมอต้องรอ...มันไม่ยุติธรรมเลย แต่ฉันเริ่มต้นทำทุกอย่างไปหมดแล้ว เหลือแค่รอคอยความสำเร็จ...ตระกูลฟังจะไม่เหลือแม้แต่บาทเดียว! นี่เขาเพิ่งเซ็นมอบอำนาจทุกอย่างให้ฉัน”
“ผมดีใจด้วย...แต่ผมบอกแล้วว่าทุกอย่างที่มีผมมอบให้คุณหมด คุณไม่จำเป็นต้องขวนขวายอะไรอีก”
หมอโซวเอ่ยเสียงเย็น เจียอิงหน้าเจื่อนแต่ยังแถแก้ต่างให้ตัวเอง “ฉันเข้าใจค่ะ...แต่ฉันก็บอกหมอแล้วว่ามันไม่เกี่ยวกับเรื่องเงิน มันเป็นเรื่องการแก้แค้นที่พวกมันทำกับฉันและอาม้า...พูดไปหมอก็คงไม่เข้าใจ”
“ผมอาจเข้าใจมากกว่าที่คุณคิดเสียอีก ผมถึงยอมอยู่ในที่มืดเงียบๆอย่างนี้ไง”
เจียอิงผงะเมื่อถูกตอกอย่างรู้ทัน เริ่มหงุดหงิดแต่ยังง้อเสียงหวาน “บางทีสิ่งที่เราไม่ได้เรียกร้องมันอาจมาหาเราเร็วกว่าที่คาดฝันก็ได้...ฉันจะโทร.หาหมอทุกวัน บินไปหาเดือนละครั้ง...ฉันสัญญา...หมอจะไม่ผิดหวัง”
“ไม่ว่ามันจะจริงหรือไม่...ผมก็จะเชื่อคุณ”
จบคำก็ดึงเธอมากอด แววตาเศร้าสร้อยเพราะค่อนข้างมั่นใจว่าเธอคงไม่กลับสู่อ้อมกอดเขาง่ายๆ เจียอิงไม่ทันเห็นแววตานั้น นึกกระหยิ่มใจว่าคงหลอกหมอหนุ่มไว้ใช้ได้อีกนาน...
ooooooo
สุ้ยไถ่ครุ่นคิดหนักเรื่องอ้ายผิง อยากสืบให้รู้ความจริงโดยเร็วว่าเธอคือใครกันแน่ กระนั้นเรื่องละเลยไม่ได้และน่ากังวลใจไม่แพ้กันคือเรื่องเหลาไท่กับส่งไห้ นายคนใหญ่ตระกูลปึงร้อนใจอยากไปหาย่ากับน้องชายฝาแฝดใจแทบขาดแต่ไม่อยากให้พวกคนร้ายไหวตัว ได้แต่เรียกซุนหลิงมาบอกกล่าวเรื่องสำคัญ
ซุนหลิงกำลังซ้อมเป่าเซียวหรือขลุ่ยจีนในสวนเหมือนเคย นิ่วหน้าเมื่อฟานตามไปพบนายคนใหญ่ในห้องทำงาน สุ้ยไถ่สีหน้าเคร่งเครียด ตั้งสติอยู่นานกว่าจะเรียบเรียงเรื่องทั้งหมดให้ซุนหลิงฟัง
“คุณย่าถูกลอบยิง”
“แล้ว...ท่านเป็นอย่างไรบ้างคะ”
“ปลอดภัยแล้ว...ฉันก็เพิ่งรู้เรื่องเมื่อเช้านี้...ไม่น่า...ตอนส่งไห้โทร.มาถึงพูดแปลกๆ...ดีนะที่ไม่เป็นอะไรกัน”
“ใครยิงคุณท่านคะ”
“ฉันไม่รู้รายละเอียดมากนักแต่คิดว่าป่านนี้พวกมันคงไม่อยู่ให้จับแล้วล่ะ คุณย่าคงไม่อยากให้เราเป็นห่วงถึงสั่งห้ามทุกคนไม่ให้เล่าให้ฉันฟัง”
“งั้นเราไปหาคุณท่านกันดีไหมคะ”
