สวยซ่อนคม
ตอนที่ 7
“อาเก้า...อย่าเอ็ดไปเดี๋ยวคนจะรู้ว่าฉันเข้ามาในบ้าน...ใช่! อาเน้ยฆ่าตัวตายแล้วไปตายที่โรงพยาบาล แต่ห้ามเด็ดขาด...อาเก้า...อย่าให้อาปากับคุณนายรู้ นังหวามันพูดมากก็ต้องดัดสันดานมัน”
“ทำไมต้องปิดด้วยล่ะ ลูกเขาทั้งคน...จะดีจะชั่วพ่อแม่ก็ควรทำศพ...ถึงเขาจะตายไม่ดีก็เหอะ”
“เรื่องนี้ฉันไม่รู้ด้วยหรอกอาเก้า เลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ...เดี๋ยวอาปาจะได้ยิน”
ซุนหลิงบอกทั้งน้ำตา เก้าพยักหน้าทำตามสั่งโดยดี กระนั้นก็อดรำพึงไม่ได้
“สงสารเจ้าสัว สงสารคุณนาย ไม่รู้จะมีใครตามคุณหนูเล็กไปอีกคนหรือเปล่า”
“อาเก้าพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง”
เก้ารายงานตามประสาซื่อ “ก็หวามันคุยกับป้อเจ๊ว่าคุณนายกินยาที่คุณหนูใหญ่เอามาแล้วไม่ดีขึ้นเลย...เหมือนรักษาไปตามมีตามเกิด โรงพยาบาลก็ไม่พาไป...เฮ้อ...กลุ้ม!”
คำบอกเล่าง่ายๆของเก้าทำให้ซุนหลิงอึ้งอึดใจ นึกถึงยากล่อมประสาทของเจ้าสัวฟังที่สุ้ยไถ่เคยเอาไปตรวจสอบแล้วพบว่าเป็นยาอันตราย...หรือว่าเซียะเนี้ยจะโดนวางยาเหมือนกัน
เจ้าสัวฟังไม่รู้เรื่องซูเจ็งตายแต่จิตใต้สำนึกก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง เหมือนจะเห็นภาพหลอนของลูกสาวคนเล็กแวะมาเยี่ยม เจ้าสัวฟังดีใจมากเพราะไม่เห็นหน้าซูเจ็งนานแล้ว แต่เพียงไม่นานก็พบว่าทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน...ซุนหลิงต่างหากที่มานวดและฝังเข็มให้เขาเหมือนเคย
ซุนหลิงต้องกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล กลัวพ่อจับพิรุธได้แล้วจะซักไซ้เรื่องซูเจ็ง ได้แต่นวดแขนขาและฝังเข็มเงียบๆ กระทั่งเสร็จเรียบร้อยจึงชวนพ่อคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
“วันนี้หนูไม่ค่อยมีเรื่องอะไรเล่าให้ฟังเพราะเหนื่อยค่ะ...เมื่อคืนก็นอนดึก ดูหนังสือ เช้ามาครูก็มาติวข้อสอบอีก แล้วก็...ก็เรียนเป่าเซียวค่ะ ครูชมว่าหนูเป่าดีขึ้น วันหน้า...ถ้ามีโอกาสหนูจะมาเป่าให้อาปาฟังนะ”
พูดจบก็จะผละไป เก้าเข้ามาตามพอดีเพราะเห็นว่าดึกแล้ว ซุนหลิงรับคำเบาๆแล้วรีบออกไปโดยมีเก้าตามส่งถึงประตูรั้วหลังบ้านเหมือนเคย
“คุณหนู...อั๊วถามจริงๆเถอะ...ทำไมคุณหนูเล็กถึงคิดสั้นอย่างนั้น”
“ฉันไม่รู้จริงๆอาเก้า...ใครที่ไหนจะเล่าความจริงให้ฟัง เขามองว่าฉันไม่ใช่คนที่นี่แล้ว เข้าบ้านมารักษาอาปาถึงต้องหลบซ่อนขนาดนี้ไง...ว่าจะถามอาเก้าหลายหนแล้ว คุณนายใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง เขาไม่ลงมาข้างล่างเลยหรือ”
ซุนหลิงสบโอกาสถามถึงเซียะเนี้ยเพราะคาใจเรื่องยาที่อ้ายผิงเอามาให้
เก้าไม่รู้เรื่องรายงานตามตรง “ไม่ลง...กินนอนอยู่ข้างบน ถ้าขืนลงมาคุณหนูก็คงไม่ได้มาป้วนเปี้ยนอย่างนี้หรอก หวามันบอก...ยิ่งนับวันก็ยิ่งไม่มีแรงกินแต่ยาผีบอกของคุณหนูใหญ่อยู่นั่น...อั๊วขี้เกียจพูด”
“พี่อ้ายผิงให้ยาคุณนายใหญ่ตัวเดียวกับที่ให้อาปารึเปล่า”
“อั๊วไม่รู้...ไม่เคยขึ้นไปข้างบน”
“งั้นอาเก้าลองแอบถามหวาดูนะ ถ้าให้มันเอามาให้อาเก้าได้ล่ะก็จะดีมากๆ ฉันจะได้เอาไปให้นายคนใหญ่ดู”
“อั๊วจะลองดู”
ooooooo
