สวยซ่อนคม
ตอนที่ 7
เสียงเพลงดังลอดนอกห้องทำให้หวาเข้าใจว่าซูเจ็งคงนอนเพลิน สาวใช้ลองขยับลูกบิดประตูพบว่าไม่ได้ล็อกเลยลองผลักเข้าไปเพียงเพื่อจะพบว่าซูเจ็งนอนจมกองเลือดในห้องน้ำ!
หวากรีดร้องเสียงหลง ไฉที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จเตรียมไปทำงานโผล่มาเห็นก็เอ็ดลั่น
“อะไรนังหวา...ตะโกนโหวกเหวกทำไมเดี๋ยวม้าก็ตื่นหรอก”
“คุณ...คุณเน้ยตาย คุณเน้ยตายค่ะคุณไฉ...คุณเน้ยฆ่าตัวตาย”
“อะไร...พูดบ้าๆน่ะหวา!”
“เลือด...เลือดเต็มห้องเลยค่ะ”
ไฉเบิกตาโพลงวิ่งพรวดเข้าห้องน้องสาวคนเล็ก เห็นสภาพนอนจมกองเลือดหายใจรวยรินก็ไม่รอช้าตวัดอุ้มร่างอีกฝ่ายพาไปโรงพยาบาล กระนั้นก็เหมือนจะสายไปเพราะซูเจ็งแน่นิ่งไปแล้ว!
เจียอิงไม่สนว่าจะมีเรื่องที่บ้านอันซิน ตื่นแต่เช้ามุ่งหน้าไปธนาคารและใช้เอกสารมอบอำนาจของเซียะเนี้ยเบิกเงินออกจากธนาคารหลายร้อยล้าน หญิงสาวมีความสุขมาก สะใจยิ่งนักที่หลอกเอาเงินตระกูลฟังได้
“ไม่นานเกินรอจริงๆ...ขอบใจนะอีแก่เซียะเนี้ยหน้าโง่ที่ไว้ใจฉัน ฉันจะต้องได้ทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลฟัง พวกแกจะต้องไม่เหลืออะไรแม้แต่ที่ให้ซุกหัวนอน...เดินเหมือนหมาข้างถนนเหมือนที่ม้ากับฉันถูกกระทำมาแล้ว!”
หลังจัดการนำเงินเข้าบัญชีส่วนตัวเจียอิงในคราบอ้ายผิงก็ไปเจอลี มาเฟียฮ่องกงแก๊งเสือดาวที่เธอส่งไปกบดานหลังลอบฆ่าเหลาไท่กับส่งไห้ที่ตรังไม่สำเร็จ มาเฟียหนุ่มสวมเสื้อมีฮูดปิดหน้าปิดตารอเธออยู่แล้ว
เจียอิงยื่นเงินสดปึกใหญ่ให้แต่ลีปฏิเสธ
“เรื่องอะไร...ไม่เอา! อั๊วทำงานให้ลื้อพลาด...อั๊วขอแก้มือ”
“ลื้อต้องได้แก้ตัวชดใช้ให้อั๊วแน่ แม้จริงๆอั๊วไม่อยากอภัยให้ลื้อเลยก็ตามแต่ลื้อเป็นคนทำให้อั๊วมีวันนี้”
ลีอึ้งไป ในหัวย้อนภาพอดีตหลายปีก่อนตอนเขาเจอเจียอิงครั้งแรกเพราะช่วยเธอไว้จากอันธพาลคุมซ่อง เขาจำสภาพเธอวันนั้นได้ดี เช่นเดียวกับที่เจียอิงจำตัวเองได้...
หลังถูกไล่ออกจากบ้านอันซิน เจียอิงก็พาเหมยหลบออกนอกประเทศโดยเรือบรรทุกสินค้าไปฮ่องกง ทั้งสองเข้าเมืองแบบผิดกฎหมาย ต้องอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆและหนีไม่พ้นงานสกปรกในพื้นที่เสื่อมโทรม
เจียอิงไม่มีทางเลือกยอมขายตัวแลกเศษเงินเลี้ยงแม่ แต่เธอก็ถูกบังคับให้ทำงานรับแขกจนทนไม่ไหวต้องหนีออกจากซ่องในคืนหนึ่ง และนั่นทำให้เธอพบลีเป็นครั้งแรก โดยเขาช่วยเธอจากพวกอันธพาลคุมซ่องทำให้เธอมีชีวิตใหม่ไม่ต้องทำงานแบบนั้นอีก
ลีดึงตัวเองจากอดีต เช่นเดียวกับเจียอิงที่ยืนยันให้เขารับเงินในมือ
“ลื้อต้องรับไป”
“ขอบใจลื้อมาก”
“อยู่นี่ไม่มีใครเห็นลื้อใช่ไหม”
“ไม่มี แต่อั๊วเบื่อจะแย่แล้วเก็บตัวอยู่นี่ ถ้าไม่ติดที่ลื้อป่านนี้อั๊วคงกลับฮ่องกงแล้ว บอกมา...จะให้อั๊วทำอะไร”
เจียอิงในคราบอ้ายผิงแสยะยิ้ม ยื่นภาพเม่ยหลานกับซันลูกเมียของเสียนให้ “งานเด็กประถมนี้คงไม่ต้องถึงมือลื้อหรอก หาเด็กไปจัดการให้หน่อย...อย่าให้มีร่องรอย ส่วนลื้อกลับไปที่เรือ...วีกเอนด์นี้เราจะกลับมาออกเรือ!”
ooooooo
