ตอนที่ 7
เก้าพ่อบ้านเก่าแก่บ้านอันซินเป็นคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องซูเจ็งตายแต่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลกๆในบ้าน โดยเฉพาะหวากับเว่ยที่ทำตัวผิดปกติ คนหนึ่งก็ไม่ยอมไปเฝ้าเซียะเนี้ย ส่วนอีกคนก็ไม่ขับรถรับส่งซูเจ็งเหมือนเดิม เขาพยายามจับตาดูเงียบๆกระทั่งได้ยินทั้งสองคุยกันเรื่องกลัวผีซูเจ็ง
คำพูดของหวากับเว่ยทำให้เก้าตกใจ ยังไม่ปักใจเชื่อแต่จะขอถามจากอีกคนให้แน่ใจ!
เป้าหมายของเก้าคือซุนหลิงซึ่งมีนัดนวดเจ้าสัวฟังวันนี้ สุ้ยไถ่ก็รู้แต่อยากให้เธอไปงานศพซูเจ็งกับเขามากกว่า
“วันนี้วันสุดท้าย ฉันอยากให้เธอไปกับฉัน”
“ไม่หรอกค่ะ...ฉันต้องไปรักษาอาปา ช่วยอาปาให้หายเป็นเรื่องที่สำคัญกว่า อีกอย่าง...ฉันบอกลา อโหสิกรรมกับซูเจ็งไปแล้ววันนั้น ถ้าฉันไปพี่อ้ายผิงเขาก็จะโกรธโมโหเอาเปล่าๆ”
จนแล้วจนรอดซุนหลิงก็ไม่ยอมไปร่วมงานศพซูเจ็งกับสุ้ยไถ่แต่แอบเข้าบ้านอันซินในช่วงเวลาเดียวกัน เก้าปราดมาดักหน้าเพราะอยากถามเรื่องซูเจ็ง...
ขณะที่ซุนหลิงบอกความจริงเรื่องซูเจ็งกับเก้า สุ้ยไถ่ต้องไปร่วมงานศพตามลำพัง เห็นไฉน้ำตานองหน้ามองดูเจ้าหน้าที่จุดไฟเผาศพน้องสาวคนเล็ก
“พี่สัญญา...พี่จะตามล่าไอ้ชาติชั่วที่ทำให้แกต้องเป็นแบบนี้มาลงโทษให้ได้!”
เจียอิงในคราบอ้ายผิงมองเปลวควันพวยพุ่งจากเมรุด้วยสายตาเย็นชา ไม่มีท่าทีเสียใจจนสุ้ยไถ่อดประหลาดใจไม่ได้ แต่ไม่ทันถามเธอก็บอกลาและฝากฝังให้ช่วยดูแลไฉแทน
สุ้ยไถ่รับปากงงๆ อดสงสัยไม่ได้ว่าอ้ายผิงมีธุระสำคัญที่ไหนถึงขนาดไม่อยู่เป็นเพื่อนไฉซึ่งกำลังหัวใจสลายเพราะสูญเสียน้องสาวคนเล็ก แต่เขาก็ไม่มีเวลาคิดมากต้องไปปลอบใจไฉ
“ป่านนี้ซูเจ็งคงกำลังล่องลอยไปอยู่ข้างบนนั้น ถ้าเขามองลงมาคงสุขใจที่เห็นนายมาส่งเขา”
“สุ้ยไถ่...ฉันขอบใจนายมากที่ช่วยเหลือเรื่องงานศพอาเน้ยทุกอย่างจนวันนี้”
“เราสองตระกูลเหมือนพี่น้องครอบครัวเดียวกันมาแต่ไหนแต่ไร...สบายใจเถอะไฉ”
“สุ้ยไถ่...ฉันอยากรู้ว่ามันเป็นใคร...ใครที่มันกล้าทำกับน้องฉันแบบนี้!”
แววตาไฉแข็งกร้าวมากจนสุ้ยไถ่อดหวั่นไม่ได้ ...กลัวใจอีกฝ่ายจะทำเรื่องหุนหันพลันแล่น
ooooooo
ซุนหลิงเล่าให้เก้าฟังอย่างหมดเปลือกเรื่องซูเจ็งฆ่าตัวตายในบ้านเมื่อวันก่อน พ่อบ้านเก่าแก่ตกใจมาก
“คุณหนูเล็ก...มันไม่จริงใช่ไหม”
“ใครบอกอาเก้า”
“ไม่มีใครบอกอั๊วแต่อั๊วได้ยินอีหวามาพูด มันบอกมันเป็นคนเห็นศพคุณหนูเล็กคนแรก”
น้ำเสียงของเก้าเริ่มดังขึ้น ซุนหลิงจับแขนปรามให้ลดเสียง










