สวยซ่อนคม
ตอนที่ 7
ง้วนส่ายหน้า สีหน้าสลด “ไม่ได้ตามครับ...จะให้ผมทำยังไง ผมเดินซื้อยาดีๆก็ถูกคนของเฮียเหลียงมารวบไปหานายคนใหญ่ ผมก็โดนซ้อม มานี่ผมก็จะต้องโดนนายน้อยอีก...ผมโดนทั้งขึ้นทั้งล่อง”
เหลาไท่ถอนใจปลงๆ “งั้นตอนนี้เขาก็รู้แล้วสิว่าฉันโดนยิง”
“ผมบอกแล้วว่าคุณท่านดีขึ้นมากแล้ว”
ง้วนรายงานเสียงอ่อย ส่งไห้เซ็งมากที่ปิดพี่ชายฝาแฝดไม่เคยได้
“นึกอยู่แล้วว่าต้องมีเรื่อง”
เหลาไท่อ่อนใจท่าทางของหลานชายคนเล็ก ช่วยแก้ต่างให้ง้วน
“มันไม่ใช่ความผิดของอาง้วน เยาวราชกว้างแค่ไหนยังหนีกันไม่พ้นก็ไม่ต้องไปโทษอะไรอีก”
“ไว้ผมจะโทร.เคลียร์กับพี่ใหญ่เอง แต่เดาได้ว่าคงโกรธมากถึงไม่โทร.ไม่ตามหา”
ส่งไห้หงุดหงิดมากแต่พยายามข่มอารมณ์และให้ความสนใจจดหมายจากซุนหลิงแทน เหลาไท่ก้มหน้าก้มตาอ่านเพียงครู่เดียวก็ถอนใจยาว
“รู้ไหม...ซูเจ็งตายแล้ว”
“ใครครับ...ซูเจ็ง”
“น้องสาวหนูอ้ายผิง...ลูกสาวคนเล็กบ้านนั้นยังไง”
“แล้วทำไมเขาถึงตายล่ะ”
“ซุนหลิงบอกว่าเขาฆ่าตัวตาย นี่ไง...อ่านเสียสิ...มีพูดถึงน้อยด้วย”
เหลาไท่ยื่นจดหมายของซุนหลิงให้ ส่งไห้รับมาอ่านแล้วเบิกตาโพลง
“พี่อ้ายผิงเปลี่ยนไปมากค่ะ เขามาหานายคนใหญ่ไปไหนมาไหนด้วยกันเกือบทุกวันก็จริงแต่เขาก็มีคนอื่นอีกเพราะหนูเห็นกับตาหนูเลยคิดว่าทั้งนายคนใหญ่กับนายน้อยก็ไม่ควรต้องเสียใจ”
อ่านไม่ทันจบส่งไห้ก็ยื่นจดหมายคืน โหวกเหวกโวยวาย
“ผมไม่เชื่อ! เด็กนั่นโกหก...ผมว่าเด็กคนนี้พูดไม่รู้เรื่อง”
“งั้นหรือ...ต้องเป็นคนโตๆอย่างเธอหรือตาใหญ่สินะที่พูดรู้เรื่อง แล้วก็มาทะเลาะโกรธกันเพราะผู้หญิงคนเดียว...ย่าพูดกับหลานตรงๆเลยนะ...หนูอ้ายผิงคนนี้ไม่ธรรมดา เขาไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาเหมือนแต่ก่อน”
เหลาไท่ถือโอกาสเตือนสติหลานชายคนเล็ก ส่งไห้เริ่มเห็นเค้าลางแต่ไม่อยากยอมรับ
“อ้ายผิงไม่ใช่คนแบบนั้นนะย่า”
“อะไรทำให้น้อยเข้าใจอย่างนั้น เขาเปลี่ยนไปตั้งแต่วันแรกที่เขากลับมาเมืองไทยและตัดสินใจคบตาใหญ่แทนที่จะเป็นน้อยแล้ว ตอนนี้เขาคบคนอื่นแทนตาใหญ่อีก ภาพของอ้ายผิงในใจของน้อยคือภาพลวง ตัวตนแท้จริงของเขาในวันนี้น้อยแน่ใจแค่ไหนว่ารู้จักเขาดีพอ”
“นั่นเพราะพี่ใหญ่อาจทำไม่ดีกับอ้ายผิงก็ได้”
“น้อยเชื่ออย่างนั้นหรือ...คนอย่างอ้ายผิงคงไม่ยอมให้ใครทำไม่ดีกับเขาแน่ นัยน์ตาเขาเต็มไปด้วยอำนาจน่ากลัว...อำนาจที่สามารถทำเรื่องผิดให้กลายเป็นถูกได้”
“แต่ย่าก็เคยเอ็นดูเขานะ”
“ย่าคงไม่เอ็นดูคนที่ทำให้หลานย่าทั้งสองคนตีกันตายได้ลงหรอก!”
ooooooo
