เสน่ห์รักนางซิน

อินทัชทนเก็บเรื่องเมื่อคืนไว้คนเดียวไม่ไหว เอามาเล่าให้ภูรีกับภควัตฟัง แต่ไม่มีใครสนใจ เขาน้อยใจที่เพื่อนไม่ดีใจทั้งที่ปริตาเริ่มชอบเขาขึ้นมาแล้ว ภูรีขอร้องอย่าเพิ่งมโนไปเอง ให้รอถามฝ่ายหญิงก่อนไม่ดีกว่าหรือ เขาไม่เห็นต้องถาม ผู้หญิงมักจะตกหลุมรักฮีโร่ของตัวเอง และเขาก็เพิ่งเป็นฮีโร่ของปริตา

“ไม่เกี่ยว ภูเป็นฮีโร่ช่วยคุณพริมตั้งหลายครั้ง คุณพริมก็ต้องตกหลุมรักภูไปแล้วสิ” ภควัตพูดไปพูดมารู้สึกทะแม่งๆ ก่อนจะร้องเอะอะ “เฮ้ยไม่...คุณพริมยังไม่ได้ตกหลุมรักไอ้ภู แกยังทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับฉันว่าจะไม่จีบคุณพริมใช่ไหม” ภควัตคาดคั้น ภูรีมีสีหน้าหนักใจเพราะไม่ได้รักษาสัญญาสักเท่าไหร่

“เออ...ไอ้ภูคุยกับคุณพริมแต่เรื่องคุณน้าบารมี” อินทัชแก้ต่างให้ภูรีแทน ภควัตยอมเชื่อไม่คาใจอะไรอีก...

ทันทีที่เห็นหน้าภูรี ลุงดำต่อว่ายกใหญ่ที่ไม่ทำตามสัญญาไปบอกให้บารมีรู้ว่าพริมเป็นลูก เขาปลอบลุงดำว่าไม่ต้องเป็นห่วง บารมีรับปากจะยังไม่บอกเรื่องนี้ให้พริมรู้จนกว่าท่านจะได้ปรับความเข้าใจกับพัชราเสียก่อน ลุงดำไม่เชื่อว่าบารมีจะทำอย่างนั้นได้ ถึงขนาดเอาหัวตัวเองเป็นประกัน...

ตั้งแต่รู้ว่าพริมเป็นลูกที่เกิดกับพาพรผู้หญิงที่ตัวเองรัก บารมีอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ชวนพัชรา วิกกี้และพงศกรไปหาของอร่อยๆกินกันนอกบ้าน นอกจากนี้เขายังทำหวานกับภรรยาโดยให้คนเอาดอกไม้ช่อสวยมาส่งถึงร้านอาหาร พัชรางงให้ดอกไม้เนื่องในโอกาสอะไร

“ผมจะเติมความหวานให้ชีวิตคู่ของผมบ้าง จำเป็นต้องรอให้ถึงวันสำคัญเท่านั้นเหรอ”

วิกกี้เห็นภาพความหวานที่ไม่ค่อยจะได้เห็นจากพ่อกับแม่นัก จึงต้องการเก็บความประทับใจนี้ไว้ ชวนทุกคนมาถ่ายเซลฟี่ร่วมกัน แต่พงศกรกลับทำหน้าหงิกไม่ให้ความร่วมมือ เธอก็เลยต้องเอ็ด เขาถึงยอมเข้ามานั่งชิดๆกัน บารมีโอบไหล่เขาดึงเข้าหาตัว พงศกรเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของพ่อ หน้าหงิกก็คลายลง ทำให้ได้ภาพครอบครัวสุขสันต์แบบไม่ต้องเสแสร้ง...

บารมีออกจากห้องน้ำหลังอาบน้ำเสร็จ เห็นพัชราใช้ยาทานวดเท้าตัวเองอยู่เข้าไปช่วยนวดให้ เธอเอนหลังพิงหัวเตียงหลับตาอย่างมีความสุข เขาเห็นเท้าเธอบวมก็เตือนว่าเวลาออกไปข้างนอกอย่าใส่รองเท้าหน้าแคบ ส้นแหลมอย่างที่เธอชอบใส่จะทำให้เมื่อยเท้าถ้าต้อง เดินนานๆ

“ผมต้องรีบหารองเท้าแบบใหม่มาให้คุณแล้วสินะ” บารมีเห็นพัชราดูผ่อนคลายตัดสินใจพูดเรื่องวีรีว่าตอนนี้อยู่กับพริม เธอบินตามมาหาพงศกรแล้วบังเอิญเจอกับพริมเข้า พัชราลุกพรวดขึ้นนั่งสีหน้าไม่พอใจ ที่เขาทำดีกับเธอวันนี้เพราะเรื่องนี้ใช่ไหม เขายอมรับว่ามีส่วนถูก แล้วพยายามกล่อมให้เธอยอมให้วีรีมาอยู่บ้านเรา ถึงอย่างไรเด็กในท้องนั่นก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา คงจะดีถ้าบ้านเรามีเด็กตัวเล็กๆคอยเรียกคุณปู่คุณย่า

“ฉันจะยอมให้มันอยู่จนกว่ามันจะคลอด แล้วฉันจะตรวจดีเอ็นเอ ถ้ามันเป็นหลานของเราจริง ฉันจะเอาแค่เด็ก ตัวแม่ฉันไม่เอา” พัชราเสียงกร้าว บารมียิ้ม ได้แค่นี้ก็ยังดี

ooooooo