เสน่ห์รักนางซิน

ภูรีกับบารมียังไม่ทันจะไปไหน ลุงดำโผล่เข้ามาเสียก่อน ครั้นเห็นหน้าบารมีเท่านั้นก็หน้าตื่น อ้าปากจะด่า แต่กลับทำเป็นจำไม่ได้ หันไปโวยใส่ภูรีพามันมาที่นี่ทำไม กำลังจะอ้าปากพูดเรื่องที่พริมเป็นลูกของบารมี อินทัชเอาขนมปังก้อนใหญ่ยัดปากไว้ได้ทัน แล้วช่วยกันกับภูรีหิ้วปีกลุงดำออกมาถึงหน้าบ้าน ลุงดำดิ้นหลุดเอาขนมปังออกจากปาก ด่าภูรีไม่เลี้ยงเพราะคิดว่าเป็นคนพาบารมีมา สั่งให้เอาตัวมันออกไป

“ลุงดำใจเย็นๆก่อนสิครับ ผมไม่ได้พาคุณน้าบารมีมา เขามากับพริม”

ได้ยินอย่างนั้นลุงดำทรุดฮวบร้องไห้โฮ คิดว่าพริมรู้เรื่องที่บารมีเป็นพ่อแล้ว ฟูมฟายขอโทษต่อวิญญาณของพาพรที่รักษาความลับไว้ไม่ได้ ตนสมควรตาย ภูรีขอร้องอย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้  บารมียังไม่รู้เรื่องนี้ เจ้าตัวตามมาสมทบพอดีถามว่าไม่รู้เรื่องอะไร ภูรียังไม่ทันจะตอบ

ลุงดำไล่ตะเพิดบารมีไปให้พ้น อย่ามายุ่งกับพริม บารมีสงสัยทำไมจะยุ่งไม่ได้ ลุงดำไม่พอใจเข้าไปกระชากคอเสื้อเขา ภูรีกับอินทัชต้องช่วยกันห้ามไว้

“พวกเอ็งปล่อยข้า ข้าจะเอามันออกไป บอกให้ ปล่อยไงล่ะ” ลุงดำสะบัดหนีแรงไปหน่อยตัวเองเสียหลักล้มโครมลงไปกับพื้น หลับไปด้วยความเมากรนคร่อกๆ สองหนุ่มต้องช่วยกันหิ้วปีกแกกลับไปนอนบ้าน แล้วถึงย้อนกลับมาหาบารมีอีกครั้ง ท่านรู้สึกได้ว่ามีเรื่องบางอย่างที่ภูรีปิดบังจึงขอให้พูดมาตรงๆจะดีกว่า

“คุณน้ามากับผมเถอะครับ ผมจะพาคุณน้าไปเจอใครคนหนึ่ง” ภูรีว่าแล้วเดินนำบารมีออกไป ไม่นานนัก ทั้งคู่มาถึงเจดีย์เก็บอัฐิของพาพร บารมีเห็นรูปที่ติดอยู่ด้านหน้าเจดีย์ถึงกับใจหายไม่คิดว่าความตายจะมาพรากเธอไปจากเขา ค่อยๆเอื้อมมือไปแตะที่รูป ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร...

ในที่สุดพริมกับปริตาหาตัววีรีเจอ เธอนอนหมดสติอยู่ท้ายซอยต้องให้ชายชาวบ้านคนหนึ่งอุ้มมาส่ง ปริตารีบเอาผ้าขนหนูกับอ่างน้ำอุ่นเอามาเช็ดเนื้อตัวให้วีรี

พริมแปลกใจที่เห็นรถภูรีจอดอยู่แต่เจ้าของรถหายไป...

หลังบารมีหายเศร้าจากการสูญเสียผู้หญิงที่ตัวเองรักไป ภูรีเล่าเรื่องน่ายินดีว่าพริมเป็นลูกของท่านที่เกิดกับพาพร ลุงดำเล่าให้ตนฟังว่าวันที่พาพรเลิกกับบารมีก็พบว่าตัวเองตั้งท้อง แต่เธอเลือกที่จะไม่บอกท่านเพราะไม่อยากให้ลำบากใจ บารมีเข่าอ่อนแทบทรงตัวไม่อยู่ ภูรีต้องช่วยประคองเอาไว้

ครั้นตั้งหลักได้ บารมีรีบออกจากวัดจะไปบอกพริมถึงข่าวดีนี้ ภูรีตามมาห้ามไว้ ขอร้องอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้ให้เธอรู้ เขารู้ว่าท่านอยากจะดูแลพริมไม่อยากให้ต้องลำบากอีกต่อไป แต่ขอให้คิดดูให้ดีๆก่อนว่าครอบครัวของท่านจะทำใจกับเรื่องนี้ได้หรือ โดยเฉพาะพัชรา และเท่าที่เขารู้จักพริมมา ถ้าเธอรู้ว่าตัวเองไปสร้างความลำบากให้ชีวิตใคร เธอจะเลือกเป็นฝ่ายไป บารมีขอความเห็นจากภูรีว่าควรจะทำอย่างไร

“ทำให้คุณน้าพัชรา วิกกี้ พงศกร แน่ใจว่าจะไม่มีใครมาแย่งความรักของคุณน้าไปจากพวกเขา เพื่อที่สักวันพวกเขาจะเต็มใจยอมรับคุณพริมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว”...

บารมีอึดอัดใจมากทั้งที่พริมอยู่แค่เอื้อมแต่ไม่สามารถเปิดเผยตัวว่าเป็นพ่อ ภูรีได้แต่ยิ้มเป็นกำลังใจให้

ooooooo