สกาวเดือน

“ขอบพระทัยที่เตือนสติกระหม่อม ต่อไปนี้กระหม่อมจะได้เลิกคิดเรื่องเริ่มต้นชีวิตคู่กับใครใหม่ กระหม่อมจะทุ่มเวลาให้กับลูก ชดเชยเวลาที่เสียไป”

“ก็ดี...ต่ายมันต้องมีหางเสือคอยพาไป ตอนนี้ถึงอายุจะบรรลุนิติภาวะแล้วก็ตาม แต่ไม่ได้เป็นคนที่มีความมั่นคงทางใจ ยังต้องมีคนคอยช่วยประคับประคองนะ จนกว่าจะมีใครมาทำหน้าที่แทนแก ที่แกสามารถฝากฝังต่ายกับเขาได้โดยไม่ต้องห่วง”

“กระหม่อมคงต้องให้ฝ่าบาทช่วยคัดเลือกลูกเขยให้ด้วย”

“ไม่ต้องห่วง ฉันทำแน่ ลูกเขยฉันต้องทำหน้าที่เป็นทุกอย่างให้ลูกสาวฉันได้...ต่อไปนี้ก็เดินหน้าใช้ชีวิต

ต่อไปให้ดีที่สุด ทิ้งเรื่องเก่าๆไป ขอให้มีแต่เรื่องดีๆเข้ามา”

วิสุทธิ์ยิ้มรับ รู้สึกมีความหวังกับชีวิต

ooooooo

เมื่อรู้จากกระต่ายว่าเพ็ญลักษณ์ไปไร่ที่ศรีราชากะหันหัน ทรงมณีไม่รอช้าให้กระต่ายเตรียมตัวเพื่อตามไปที่นั่นโดยเอาชวนพิศไปด้วย...

ส่วนที่บ้านราชไมตรี กัณหายังพยายามจะเปิดตู้เซฟของพ่อเพื่อเอาเงินทองไปให้ศักรินทร์ ซึ่งครั้งนี้ทางสะดวกแต่เธอกลับเปิดตู้เซฟไม่ได้ เชื่อว่าพ่อต้องเปลี่ยนรหัสใหม่

หลวงราชไมตรีกับคล้ายจับตามองแต่แรก

แต่ไม่กระโตกกระตาก กระทั่งเห็นว่ากัณหาต้องการเปิดตู้เซฟแน่ๆ จึงปรากฏตัว

“จะเปิดเซฟพ่อทำไม”

กัณหาชะงัก อึกๆอักๆมีพิรุธแต่พยายามแก้ตัว “กัณ...เอ่อ...แค่ลองตรวจสอบดูน่ะค่ะ จริงๆแล้วกัณคิดจะไปบอกคุณพ่ออยู่พอดีว่าไม่ควรให้ใครรู้รหัสเซฟ

คุณพ่อควรจะเปลี่ยนบ่อยๆ ป้องกันพวกคิดจะมาลักขโมย”

“หมายถึงแกน่ะเหรอ”

“คุณพ่อ!!”

“ใช่หรือเปล่า”

“กัณเป็นลูกคุณพ่อหรือเปล่าค่ะ ทำไมความ ปรารถนาดีของกัณถึงได้ถูกคุณพ่อมองในแง่ร้ายตลอดเลย”

“ไม่ใช่ก็บอกมาว่าไม่ใช่ ไม่เห็นจะต้องโวยวาย”

“ไม่ใช่ค่ะ กัณไม่มีทางทำอะไรอย่างนั้นแน่”

“อืม...ขอบใจที่ช่วยเป็นหูเป็นตาแทนพ่อ พ่อจำเป็นต้องรักษาทุกอย่างเอาไว้เพื่อพวกแกทุกคนจะได้อยู่อย่างสบายหลังจากพ่อตาย...จำไว้”