สกาวเดือน
ตอนที่ 8
“จนกว่าผู้ชายของแกจะทำให้พ่อไว้ใจ คบหากันมากี่ปีแล้ว พ่อแม่เขาเป็นใครก็ไม่เคยพามาให้เห็น ไม่ให้เกียรติแก ไม่ให้เกียรติฉันเลยสักนิด”
“ใช่สิ กัณทำอะไรก็ไม่เคยดีในสายตาคุณพ่อ”
“แกอย่าประชด ที่พูดเพราะต้องการให้คิดให้ดี”
“กัณคิดดีแล้วค่ะ กัณแต่งงานกับเขาแน่ เขาที่ไม่ได้คาบช้อนเงินช้อนทองออกมาแต่สู้ด้วยสองมือนี่แหละจะทำให้คุณพ่อเห็นว่าเขารักกัณและทำเพื่อกัณได้มากแค่ไหน”
“สู้ด้วยเงินของแกเพียงคนเดียวน่ะรึ”
“คนรักกันมันก็ต้องช่วยกัน กัณไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว”
“แกไม่ได้เห็นแก่ตัวกับคนนอกบ้าน แต่กลับทำตรงกันข้ามกับคนในบ้าน...คิดให้ดีนะยัยกัณ ต่อไปนี้พ่อจะไม่ห้ามเรื่องหัวใจของใครอีกแล้ว แต่พ่อยังจะต้องทำหน้าที่พ่อ คอยเตือนแก อย่าขี้อิจฉา และเอาชนะ พี่น้องกันแท้ๆ ระวังชีวิตแกจะพัง”
“กัณไม่มีวันพังค่ะ คุณพ่อคอยดู...คุณพ่อพักผ่อนซะนะคะ”
กัณหาตัดบทลุกหนีออกจากห้องไปด้วยความหงุดหงิด ยิ่งคิดย้อนเหตุการณ์เมื่อคืนที่ตัวเองแอบเข้าไปในห้องทำงานของหลวงราชไมตรีเพื่อขโมยเงินทองในตู้เซฟไปให้ศักรินทร์ที่อ้างว่าพ่อป่วยต้องผ่าตัด แต่ทำไม่สำเร็จเพราะจำรหัสไม่ได้ แถมกระต่ายยังเข้ามาเจอแล้วมีปากเสียงกันก็ยิ่งเจ็บใจ หวาดระแวงว่าหลานจะปากสว่างจนเป็นเรื่อง
กัณหาไม่ยอมหัวเดียวกระเทียบลีบ เธอไปดึงวิภาดาหลานอีกคนมาเป็นพวกให้คอยจับตาดูกระต่ายที่กำลังประจบคุณปู่เพื่อให้ได้เป็นหลานคนโปรด วิภาดาคล้อยตามเพราะไม่ชอบใจที่กระต่ายแย่งแฟนมิรันตีอยู่เป็นทุน ทั้งที่ความจริงสราวุธไม่ได้ชอบมิรันตีแม้แต่นิดเดียว
คืนนั้นกระต่ายได้คุยโทรศัพท์ข้ามประเทศกับพ่อเพราะปู่อนุญาต สองพ่อลูกทักทายถามทุกข์สุขกันอยู่นาน กระต่ายเฝ้ารอวันที่พ่อจะมารับไปอยู่ด้วยหลังจากตัวเองเรียนจบ...เช้าขึ้นกระต่ายอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เที่ยวคุยอวดคนโน้นคนนี้ว่าเมื่อคืนได้คุยโทรศัพท์กับพ่อ
ทรงกลดกำลังจะออกไปทำงานเห็นกระต่ายเดินยิ้มเข้ามาที่บ้านก็ยิ่งสงสัยมากขึ้น ดักคอว่าจะมาคุยอะไรกับแม่ของตนอีก วางแผนทำอะไรกันแน่
“ขี้ระแวงจริงนะเรา ต่ายมีเรื่องมาเล่าให้พี่กลดฟังนั่นแหละ”
ทรงกลดดีใจที่กระต่ายได้คุยกับพ่อ แต่แอบใจแป้วเมื่อรู้ว่าสาวน้อยจะไปฝรั่งเศสหลังสอบเสร็จ ท้วงว่าไม่รอผลสอบออกก่อนเหรอ เผื่อสอบตก
“นี่พี่กลด...ต่ายเรียนเก่งนะ ไม่ตกหรอก”
“พี่ว่าตก หลังๆเห็นมีแต่เรื่อง ไม่น่าจะมีสมาธิเรียนเท่าไหร่”
“แช่งกันนี่...ไม่คุยด้วยแล้ว รีบไปทำงานเถอะ...โอ๊ย หิวจัง คุณป้ามีอะไรให้กินบ้างน้า...ไปหาของใส่ท้องก่อนนะคะ”
กระต่ายวิ่งปรู๊ดหายไป ทรงกลดพึมพำด้วยความสงสัย “จะมาสนิทสนมอะไรเป็นพิเศษตอนนี้”
ooooooo
ท่านชายสดายุเสด็จไปหาวิสุทธิ์พ่อของกระต่ายที่ฝรั่งเศส ท่านรับรู้ปัญหาของสหายรักอย่างเข้าใจและให้กำลังใจกันมาตลอด โดยเฉพาะเรื่องคู่ครองที่วิสุทธิ์ล้มเหลวทุกครั้ง
“แกแต่งงานใหม่กับใครไม่ได้หรอก ต่อให้ไม่ใช่คนที่พ่อแกหามาให้...เลือกเอง ฉันก็ว่าไม่รอด”
“ทำไมคิดอย่างนั้นกระหม่อม”
“เพราะแกไม่มีทางรักใครได้เหมือนที่รักแม่เจ้าต่ายอีกแล้ว”
“มันผ่านมานานมากแล้ว”
“แต่ยังฝังอยู่ในใจแก ไม่มีทางหายไป”
