สกาวเดือน
ตอนที่ 8
คำพูดกระต่ายประโยคนั้นเล่นเอาอิสเรสหน้าเจื่อนแต่พยายามรักษาอาการ หลวงราชไมตรีรับรู้ถึงความอึดอัดรีบคลี่คลายบรรยากาศ
“จะใครโทร.ก็คงเหมือนกันละนะ เจ้าต่ายมากับปู่”
กระต่ายเดินตามหลวงราชไมตรีเข้าบ้าน เพ็ญลักษณ์ยิ้มให้อิสเรสเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกทั้งที่ลึกๆว้าวุ่นใจ อยากอยู่่เจอทรงกลดที่บ้านมากกว่าออกไปกับอิสเรส
กัณหากับมิรันตีแอบมองกระต่ายประคองหลวงราชไมตรีเข้าไปในห้องทำงาน ทั้งคู่เกลียดชังกระต่ายแต่คนละเหตุผล กัณหาพยายามดึงมิรันตีมาเป็นแนวร่วมกำจัดกระต่ายด้วยการสุมไฟยุแหย่ว่า
“ไม่เห็นเหรอว่านังต่ายมันทำอะไร แล้วไม่คิดจะทำอะไรมั่งหรือไง แกปล่อยให้มันแย่งผู้ชายไป นี่มันกำลังจะปะเหลาะคุณปู่ ขนสมบัติไปอยู่กับพ่อมันอีก แกจะไม่ให้ตัวเองเหลืออะไรบ้างหรือไง จะให้นังต่ายมันแย่งทุกอย่างไปจากแกจนหมดเหรอ”
“ที่พี่สราวุธไม่เลือกมิ ก็เพราะอากัณนั่นแหละ”
“ยัยมิ! ฉันทำทุกอย่างเพราะหวังดีกับแกนะ อย่ามาโยนความผิดให้ฉันสิ”
“ก็ไม่ใช่เพราะอากัณมาปั่นหัวมิ ให้มิตามไปเอาเรื่องมันที่ไร่ศรีราชาเหรอ พี่สราก็เลยเกลียดมิ เพราะอากัณ อากัณทำให้มิเจ็บและอายจนไม่กล้าสู้หน้านังต่ายหรือพี่สราอีกแล้ว สมบัติอะไรนั่นมิไม่ได้อยากได้เลย อากัณต่างหากที่อยากได้ ไม่ต้องใช้มิเป็นเครื่องมือ”
กัณหาตกใจมากที่ผิดแผน นอกจากมิรันตีจะไม่ร่วมมือแล้วยังต่อต้านเพราะรู้ทันทุกอย่าง ปัทมามองอยู่ห่างๆ เดินเข้ามาทันทีที่เห็นมิรันตีร้องไห้
“มิรันตีพูดถูกแล้วล่ะค่ะ ถ้าพี่กัณอยากได้อะไรก็ทำเอาเองเถอะ ปัทขอร้องอย่ายัดเยียดอคติให้กับหลานอีกเลย ปัทกลัวว่าหลานจะเสียคน...ไปมิรันตี ไปกับอา” ปัทมาดึงมือหลานสาวเดินออกไป กัณหามองตามเจ็บใจอย่างที่สุด
ooooooo
ภายในห้องทำงาน กระต่ายนั่งตรงข้ามกับปู่ที่ทำท่าเหมือนคุณครูสอบสวนนักเรียน ซึ่งมีหัวข้อเรื่องคือทรงกลด ปู่ถามว่าชอบเขามากนักหรือ กระต่ายตอบชัดถ้อยชัดคำว่าชอบมากกว่าใคร
“จนอยากจะให้ดองกับอาเล็กของเจ้า?”
“ค่ะ พี่กลดดีกว่าทุกคนที่เข้ามาจีบอาเล็ก”
“แล้วคุณทรงกลดจีบอาเล็กของเจ้าเหมือนกับคนอื่นๆหรือเปล่า”
“พี่กลดไม่ค่อยแสดงออก แต่ต่ายรู้ว่าพี่กลดเองก็ชอบอาเล็ก ชอบมาตั้งนานแล้วด้วย พ่อปู่ก็รู้นี่คะ”
“รู้ว่าเขาชอบเมื่อนานมาแล้ว แล้วก็แค่นั้น...ปู่ไม่เห็นว่าเขาจะจริงจังจนเข้ามาจีบยัยเล็กเป็นเรื่องเป็นราวอะไร มีแต่เจ้าเองที่ทึกทักจนเป็นเรื่องเป็นราว แล้วก็เก็บเอาไปเสียใจอยู่คนเดียวไม่ใช่รึ”
“พ่อปู่รู้ด้วยเหรอคะ”
“ปู่ดูอยู่ตลอดเวลานะเจ้าต่าย ปู่จะพูดหรือไม่พูดเท่านั้น”
“แล้วพ่อปู่ไม่คิดว่าพี่กลดดีกว่าคุณอิสเรส ดีกว่าคุณเจษฎาเหรอคะ”
“ทุกคนดีเท่าเทียมเสมอกันในฐานะของความเป็นมนุษย์ ในสายตาปู่ไม่มีใครดีกว่าใคร แต่เรื่องนี้มันอยู่ที่ความสมัครใจของคนสองคนนะเจ้าต่าย เราเป็นคนนอกไปกำหนดกะเกณฑ์ให้ใครรักกันชอบกันไม่ได้หรอก”
“ต่ายมั่นใจว่าพี่กลดกับอาเล็กใจตรงกัน เพียงแต่รอเวลาที่เหมาะสมที่จะเปิดใจให้กันและกันเท่านั้น ซึ่งจำเป็นที่ต้องมีคนช่วยค่ะพ่อปู่ ไม่อย่างนั้นเขาสองคนอาจจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”
