สกาวเดือน

“ไม่เถียงก็ได้ ผมง่วงแล้ว ขอตัวนะครับ” ทรงกลดเลี่ยงออกไป ทรงมณีมั่นใจในความคิดของตัวเองมาก หาว่าลูกมัวแต่กลัว เพราะฉะนั้นงานนี้แม่ต้องออกโรงเองเสียแล้ว...

เช้าขึ้นทรงกลดเตรียมตัวออกไปทำงาน แต่ไม่ทันขึ้นรถได้ยินเสียงเพริดพักตร์แว้ดๆใส่คนรับใช้บ้านตน ชายหนุ่มตกใจมากรีบหลบไปทางบ้านราชไมตรี ปล่อยให้ทรงมณีกับชวนพิศรับหน้าเพริดพักตร์ตามสะดวก

แน่นอนว่าสองคนซึ่งชังน้ำหน้าเพริดพักตร์อย่างมาก ไม่ญาติดีด้วย ไม่ว่าหญิงสาวจะวิงวอนขอร้องยังไงก็ไม่เป็นผล ทรงมณีไม่มีวันให้โอกาสเพริดพักตร์กลับมาคบทรงกลด แถมยังขุดเรื่องสามีแก่ของเธอมาด่าประจานอย่างสาดเสียเทเสีย แล้วไล่ส่งไม่ให้มาเหยียบที่นี่อีก

เพริดพักตร์เจ็บแค้นมาก ยิ่งต้องการเอาชนะ ประกาศจะเอาคืนให้สาสม...ฝ่ายทรงกลดที่หลบไปหากระต่าย พอรู้ว่าหลวงราชไมตรีไม่ค่อยสบายก็อยากมาเยี่ยม

ขอเป็นเลิกงานตอนเย็น กระต่ายรับคำด้วยความยินดีอยากให้เขาใกล้ชิดกับอาเล็กอยู่แล้ว แต่พอเขารู้ว่า

สาวน้อยกำลังจะไปอยู่กับพ่อ ถึงกับยิ้มไม่ออก ใจหายอย่างบอกไม่ถูก

“พี่กลดเป็นอะไร ทำเหมือนไม่ดีใจที่ต่ายจะได้กลับไปอยู่กับพ่อ”

ทรงกลดรีบกลบเกลื่อนสีหน้าและความรู้สึกให้เป็นปกติ “ดีใจสิ ทำไมจะไม่ดีใจ ต่ายรอวันนี้มานาน พี่รู้ดี”

“งั้นยิ้มหน่อยสิ” กระต่ายจับแก้มทรงกลดให้ยิ้มแล้วหัวเราะขำ ชายหนุ่มปล่อยให้เธอทำตามใจชอบ มองเพลินจนใจสะท้าน “ยิ้มแบบนี้ก็หล่อดีนะ”

“โอ๊ยเจ็บ...”

“ปล่อยก็ได้...เจอกันนะคะ ต่ายจะบอกพ่อปู่กับอาเล็กให้...รีบกลับมานะ จะรอ”

“อืม...พี่จะรีบกลับ รอนะ”

กระต่ายโบกมือให้เขาแล้วเดินยิ้มอารมณ์ดีกลับเข้าบ้าน โดยไม่รู้ว่าทรงกลดมองตามตาละห้อยด้วยความอาลัย หากต้องจากกันไกล...

ความใกล้ชิดชนิดถึงเนื้อถึงตัวเมื่อสักครู่ใช่มีเพียงทรงกลดคนเดียวที่รู้สึกหวั่นไหว หากแต่กระต่ายเองก็รู้สึกวูบวาบใจเต้นแรง หน้าแดงไปถึงหู เดินมาหยุดยืนหน้าบ้านด้วยความสงสัยว่าตัวเองเป็นอะไร

หลวงราชไมตรีเดินออกมาพร้อมเพ็ญลักษณ์และอิสเรส เห็นหลานสาวยืนหน้าแดงก็ทักว่าเป็นอะไร ร้อนหรือ ถึงได้แดงไปหมดทั้งหน้าทั้งหู กระต่ายอึกอักเล็กน้อยก่อนตอบรับว่าอากาศร้อน

“แล้วจะไปกับปู่กับอาเจ้ามั้ย เย็นนี้”

“ไปไหนคะ”

“คุณปู่กับอาจะไปรับประทานอาหารเย็นที่ร้านของคุณอิสเรสที่เพิ่งเปิดใหม่น่ะต่าย”

“ไปด้วยกันนะ เสียดายที่หลานคนอื่นๆไม่มีใครอยู่ ส่วนคุณสินีกับคุณปัทก็ติดงาน”

อิสเรสเอ่ยชวนแต่กระต่ายบอกว่าตนมีนัดกับทรงกลดแล้ว เขาจะกลับมาเยี่ยมพ่อปู่ เพ็ญลักษณ์ตื่นเต้นดีใจ อิสเรสแอบสังเกตเห็นและต้องเก็บความรู้สึกเจ็บแปลบเอาไว้อย่างอดทน

“พ่อปู่หายดีแล้วเหรอคะอาเล็ก ออกไปข้างนอกแบบนี้จะดีเหรอคะ”

“ดีสิ ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้านบ้าง ทำไมจะไม่ดี ที่ปู่อาการแย่ก็คงเพราะอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน รู้มั้ย”

“แต่ต่าย...”

“เอาน่ะ ไว้ให้พี่กลดของเจ้ามาเยี่ยมปู่พรุ่งนี้ก็ได้ ยังไงบ้านก็อยู่ติดกัน ปู่ไม่หนีไปไหนหรอก”

กระต่ายจนใจจะรั้ง เพ็ญลักษณ์ให้หลานโทรศัพท์ไปบอกทรงกลดที่ทำงานว่าเย็นนี้ปู่ไม่อยู่

“ให้อาเล็กโทร.ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวพี่กลดไม่เชื่อต่าย อีกอย่างพี่กลดเองคงอยากได้ยินเสียงอาเล็กมากกว่าเสียงต่าย”