สกาวเดือน

วิภาดาเห็นกระต่ายผละไปแล้วจึงก้าวออกมาถามกัณหา “อากัณว่ามันเป็นคนไปฟ้องคุณปู่จริงเหรอคะ”

“จะเหลือเหรอ เห็นมั้ยว่ามันร้าย”

วิภาดาเชื่อสนิท ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางในตัวกัณหา รับปากอาว่าจะยิ่งสอดส่องกระต่ายให้มากขึ้น

กระต่ายเดินหนีมาแอบร้องไห้ตรงริมรั้ว ทรงกลดลืมของไว้ที่บ้านย้อนกลับมาเห็น จึงซักถามว่าเป็นอะไร แต่สาวน้อยไม่ยอมบอก กลับปั้นยิ้มบอกว่าตอนนี้ตนอารมณ์ดีแล้ว

“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง อย่าเก็บ อึดอัดก็ปล่อย

ออกมา พี่ไม่อยากให้ต่ายเป็นบ้า คนเราควรจะได้ระบายความรู้สึก”

“ก็ต่ายไม่อยากพูด”

“ตามใจ ไม่พูดก็ไม่พูด”

“ต่ายไม่อยากเป็นคนเอะอะอะไรก็ฟ้องพี่กลด ถ้าต่อไปไม่มีพี่กลดอยู่ข้างๆต่าย ต่ายจะทำยังไง ต่ายพยายามจะเข้มแข็ง พยายามจะดูแลตัวเองให้ได้ เข้าใจมั้ย”

“เข้าใจ เอาล่ะ พี่จะไม่เซ้าซี้อีก ถ้าต่ายอยากพูด ค่อยพูด แต่ตอนนี้ถ้ายังอ่อนแอ ร้องไห้กับพี่ก็ได้นะ มันต้องค่อยเป็นค่อยไป”

เท่านั้นเอง...กระต่ายปล่อยโฮและซุกอกเขาร้องไห้น้ำมูกไหลเปื้อนเสื้อ จากเศร้าๆเลยกลายเป็นตลกขบขัน วิ่งไล่หยอกเย้ากันสนุกสนาน...วิภาดายืนมองมาจากหน้าบ้านเห็นความใกล้ชิดของสองคนก็ยิ่งเชื่อคำพูดกัณหาที่ว่ากระต่ายร้ายกาจจริงๆ

ooooooo