สกาวเดือน
ตอนที่ 8
“ผมจะช่วยทำให้แผนของคุณสำเร็จ”
“แน่ใจเหรอ...คุณลืมยัยเล็กได้แล้วแน่เหรอ ถึงจะมาช่วยฉัน”
“คุณเป็นเมียของผม ผมคิดถึงแต่ความสุขของคุณเท่านั้น คุณคือรักเดียวและรักสุดท้ายของผม ชีวิตผมเป็นของคุณ สามปีที่ผ่านมาผมมีแค่คุณคนเดียว ทำเพื่อเราทุกอย่าง คุณก็เห็นไม่ใช่เหรอ ยังไม่เชื่อใจผมอีกเหรอ”
ศักรินทร์ทั้งปากหวานทั้งลูบไล้ มอมเมาด้วย
รสรักรสเสน่หาจนกัณหาอ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งลนไฟ
ooooooo
ทรงมณีอยากได้เพ็ญลักษณ์เป็นลูกสะใภ้
มากถึงขนาดมาตีสนิทกระต่ายเพื่อปูทางจนมีโอกาสพูดคุยผูกมิตรกับหลวงราชไมตรีในวันหนึ่ง ทั้งที่แต่ก่อนแต่ไรไม่เคยย่างกรายเข้ามาในบ้านหลังนี้ทั้งที่รั้วบ้านติดกัน
หลวงราชไมตรีรู้ทันว่าทรงมณีคิดอะไร แต่ไม่ได้ดักคอหรือหักหน้า แค่มีทีท่ารำคาญคำยกยอปอปั้นของทรงมณีกับชวนพิศสาวใช้คนสนิทเท่านั้น ส่วนกระต่ายนั้นไม่ต้องพูดถึง สนับสนุนเต็มที่เมื่อรู้ว่าทรงมณี
วางแผนเปิดตัวเพ็ญลักษณ์ว่าเป็นลูกสะใภ้ในอนาคต โดยเอางานการกุศลที่ต้องถ่ายทอดสดเป็นฉากหลัง กระต่ายอยากรู้รายละเอียดจึงตามทรงมณีกับชวนพิศไปคุยที่บ้าน
“แล้วทำไมต้องเป็นงานแบบนี้ด้วยล่ะคะ”
“หนูเพ็ญลักษณ์ทำรายการโทรทัศน์ไม่ใช่เหรอ ซึ่งมีความเชี่ยวชาญที่จะมาช่วยทำงานนี้ให้ป้าได้ นอกจากป้าจะเชิญสื่อมาทำข่าวหนูเพ็ญลักษณ์แล้ว งานนี้ตากลดจะได้เห็นความสามารถของหนูเพ็ญลักษณ์แบบเต็มๆ อีกด้วย รับรองตาสว่าง เลิกขี้อาย รีบขอแต่งงานทันที ป้ามั่นใจ”
ชวนพิศเสริมว่าเป็นการลงทุนที่ได้ทั้งลูกสะใภ้และได้หน้าด้วยในเวลาเดียวกัน ทรงมณีอยากให้กระต่ายมาเป็นกองหนุนหาทางให้ตนได้เจอเพ็ญลักษณ์เพื่อเจรจาขอให้เธอช่วยเป็นแม่งาน
“ตกลงค่ะ อาเล็กต้องยอมตอบรับช่วยคุณป้าจัดงานนี้แน่ค่ะ”
“หนูเพ็ญลักษณ์กลับมาเมื่อไหร่รีบส่งข่าวป้าทันทีนะ”
กระต่ายรับคำแข็งขันแล้วเดินยิ้มอารมณ์ดีออกไปเกือบชนทรงกลดที่เพิ่งกลับจากทำงาน
“เอ้า เดินดูตาม้าตาเรือหน่อย”
สาวน้อยตกใจ แต่ไม่ยอมตอบคำถามเมื่อโดนเขาคาดคั้นว่าอารมณ์ดีอะไรมา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว กระต่ายวิ่งหนีกลับบ้านไปดื้อๆ ทรงกลดเลยต้องมาซักไซ้เอากับแม่แต่ไม่ได้ผลอีก ทรงมณีกับชวนพิศช่วยกันปิดแผนการเป็นความลับสุดยอด
กัณหาอยากรู้เหลือเกินว่าทรงมณีมาหาหลวงราชไมตรีทำไม หลังจากแขกกลับไปแล้วจึงทำทีมาชวนพ่อคุย
“กัณเห็นคุณหญิงทรงมณีมาเยี่ยมคุณพ่อแปลกใจจัง”
“แก่ๆกันแล้ว เดี๋ยวก็ลงโลงกันหมด ก็ควรจะดีต่อกัน ผูกมิตรกับเพื่อนบ้านเอาไว้ไม่เสียหลาย มีอะไรต่อไปจะได้พึ่งพากันได้”
“พึ่งพากันถึงขนาดเป็นทองแผ่นเดียวกันเลยหรือเปล่าคะ”
“เรื่องของอนาคตพ่อไม่รู้หรอก แต่ถ้าจะเป็นอย่างนั้นก็ไม่เสียหาย เพราะลูกชายบ้านนั้นก็ดูน่าเชื่อถือ มีหลักมีฐาน พ่อแม่เป็นใคร เราก็รู้จัก”
กัณหาชะงักไม่พูดอะไรต่อ รู้ดีว่าถูกพ่อเปรียบเทียบเรื่องศักรินทร์ กระทั่งพ่อตอกย้ำขึ้นมาจึงเริ่มมีอารมณ์
“แกน่าจะรู้นะว่าพ่อหมายถึงอะไร”
“เมื่อไหร่คุณพ่อจะเลิกเปรียบเทียบผู้ชายของกัณกับของยัยเล็กสักที”
