สกาวเดือน
ตอนที่ 8
“ยังไงเจ้าก็มั่นใจใช่ไหมว่าอาเล็กกับคุณทรงกลดของเจ้าต้องลงเอยกันแน่ๆ”
“ค่ะ พ่อปู่อย่าห้ามต่ายเรื่องนี้เลยนะคะ ต่ายอยากให้พี่กลดกับอาเล็กเปิดใจให้กันซะที ต่ายอยากสบายใจว่าพอต่ายไม่อยู่ที่นี่แล้ว อาเล็กจะมีคนที่ดีที่สุดคอยดูแล”
“ก็ได้ ปู่จะไม่ห้าม แต่ก็อยากให้เจ้าเผื่อใจเอาไว้บ้าง ถ้ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิด”
“ไม่มีทางพลาดแน่นอนค่ะ ต่ายมั่นใจมาก”
หลวงราชไมตรียิ้มอย่างเมตตา แต่ในใจกังวลว่ามันอาจไม่ได้เป็นอย่างที่กระต่ายคิด...เวลาเดียวกันนั้นเพ็ญลักษณ์ออกมาส่งอิสเรสหน้าบ้าน ชายหนุ่มสังเกตสีหน้าเธอตลอดเวลาก่อนตัดสินใจพูดตรงๆ
“คุณเล็กจะไม่ไปก็ได้นะครับ คุณเล็กคงอยากอยู่เจอคุณทรงกลด”
“เปล่านะคะ”
“อย่าปิดบังผมเลยครับ...คราวนี้ผมคงต้องยอมรับสภาพแล้วจริงๆใช่ไหม ว่าคงเป็นได้แค่เพื่อนคุณเล็กจริงๆ ไม่มีทางพัฒนาไปได้ไกลกว่านี้”
“คุณอิสเรสพูดอะไร เล็กไม่เข้าใจ”
“เพราะผมเป็นเพื่อนคุณ ผมเลยรู้ใจคุณว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเลย...ผมนึกขึ้นได้ว่าติดธุระ มีประชุมตอนเย็น ลืมไปซะสนิทเลย”
“อะไรนะคะ”
“ขอโทษด้วยจริงๆ ดันลืมซะได้ คงต้องเลื่อนนัดซะแล้ว...เสียมารยาทจริงๆเลย เดี๋ยวผมจะบอกคุณพ่อ
คุณเล็กเองว่าผมติดงานด่วน เกรงใจถ้าไม่ได้อยู่ดูแลท่านด้วยตัวเอง ขอตัวไปเรียนท่านก่อนนะครับ”
อิสเรสเดินกลับเข้าไปในบ้าน เพ็ญลักษณ์นึกไม่ถึงว่าเขาจะทำเพื่อเธอขนาดนี้
ooooooo
ศักรินทร์ปอกลอกเงินทองจากกัณหาไปเปิดบริษัท ทำทีว่าต้องการสร้างเนื้อสร้างตัวให้เหมาะสมกับเธอ เพราะความรักทำให้กัณหาเหมือนคนตาบอด ปรนเปรอเขาได้ทุกอย่างแม้แต่ร่างกาย ยอมเป็นเมียของเขาทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงาน โดยไม่รู้เลยว่าเขาแอบมีสัมพันธ์กับหญิงอื่นอยู่ด้วย เมื่อใดที่มีปัญหากับคน ในบ้าน กัณหาก็มุ่งไปปรึกษาศักรินทร์ทุกทีไป
ด้านทรงกลดที่ใจหายหลังจากรู้ว่ากระต่ายกำลังจะกลับไปอยู่ฝรั่งเศสกับพ่อ เขามาบ่นกับท่านชายสดายุเรื่องนี้นานสองนานจนเกือบลืมที่นัดกับกระต่ายไว้เย็นนี้ กว่าจะรู้ตัวก็เกือบหนึ่งทุ่ม ต้องรีบกลับไปอย่างเร่งด่วน แต่ยังไงก็โดนกระต่ายตำหนิอยู่ดี
“รู้ไหมว่าพ่อปู่เกลียดคนแบบไหน คนที่ไม่รักษาคำพูด ไม่รักษาเวลา ไม่รักษาสิ่งที่ควรรักษา ไม่ใส่ใจ”
“พี่ขอโทษ...พี่ติดประชุมยาวเลย”
ทรงกลดโกหกเพื่อไม่ให้กระต่ายโกรธ หลังจากนั้นสองคนเข้าไปพบหลวงราชไมตรีกับเพ็ญลักษณ์ ทรงกลดไหว้ขอโทษผู้สูงวัย พอท่านติงว่าโทรศัพท์ก็มีทำไมไม่โทร.มาบอก กระต่ายตอบแทรกว่าเขาติดประชุม
หลวงราชไมตรีไม่ค่อยพอใจทรงกลดที่ผิดนัด แต่ยังรักษามารยาทไม่ตำหนิมากนัก แต่เมื่อถามอะไรแล้วกระต่ายเป็นต้องตอบแทนเขาเสียหมด ปู่เลยดุหลานเสียบ้าง
“ปู่ไม่ได้ถามเจ้า เสียมารยาทจริง”
“คือ...ผมขอโทษอีกครั้งนะครับ ผมทำผิดจริงๆที่ไม่รักษาเวลา”
“อย่าคิดว่าจะทำอะไรกับคนบ้านนี้ก็ได้ ผมไม่ชอบ ไม่ใช่แค่เรื่องการรักษาเวลา แต่หมายถึงเรื่องอื่นด้วย” หลวงราชไมตรีปรายตามองลูกสาว ทรงกลดรู้ทันทีว่าหลวงราชไมตรีหมายถึงเรื่องของเพ็ญลักษณ์ จึงรับคำเบาๆ
