เรือมนุษย์

“มธุรสเป็นเพื่อนฉันนะคุณ คบกันมาตั้งนาน อย่าเอาความหวาดระแวงบ้าๆของคุณมาทำให้ฉันเสียเพื่อน” สิรินทร์ยังมีความรักต่อเพื่อนจึงไม่ค่อยพอใจสามี

มธุรสเดินหน้าเชิดหงุดหงิดผ่านล็อบบี้โรงแรม กดโทรศัพท์หานิธิมาถามไถ่ถึงพิมพ์รส

“ยัยพิมพ์ออกไปเดินเล่นข้างนอกค่ะ เดี๋ยวก็คงกลับมา พี่รสนึกยังไงขึ้นมาล่ะคะถึงได้ห่วงลูกขึ้นมาเวลานี้”

“อย่ามาตีสำนวนกับฉันยัยนิ ยัยพิมพ์เป็นลูกสาวฉันยังไงก็ต้องรักต้องห่วง แกดูแลยัยพิมพ์ดีๆนะ เกิดเป็นอะไรขึ้นมาคุณเดชเขาจะว่ามาถึงฉันได้ว่าดูแลลูกสะใภ้เขาไม่ดี”

นิธิมาถอนใจที่พี่สะใภ้หวังบางอย่างไม่ได้รักและห่วงลูกอย่างที่พูด...พิมพ์รสเดินเล่นแถวบริษัท ตัดสินใจโทร.หาชัยพร เผอิญเขางัวเงียกดรับสาย พอรู้ว่าเป็นเธอก็โวยวายเรื่องที่เพลามาอาละวาดเมื่อเช้า แล้วโทษเป็นเพราะเธอที่ไม่เอาเด็กออกจนเรื่องถึงผู้ใหญ่ โวยจบก็ตัดสาย พิมพ์รสยืนอึ้ง น้ำตาพรั่งพรูลงมา ว้าวุ่นสับสนร้องไห้วิ่งเตลิดไปตามถนน

นิธิมาเป็นห่วงที่พิมพ์รสยังไม่กลับมาทานข้าวกลางวันด้วยกันจึงออกไปเดินตามหา จนมาถึงซอยแยกเล็กๆได้ยินเสียงเหมือนคนร้องไห้ก็ค่อยๆเดินเข้าไปดู

และแล้วก็เห็นพิมพ์รสนั่งซุกตัวร้องไห้อยู่ข้างทาง พอพิมพ์รสเห็นอาสาวก็โผกอดสะอึกสะอื้น นิธิมาลูบหลังปลอบ

“ไม่ร้องนะพิมพ์ไม่ร้อง เข้มแข็งนะ เราต้องผ่านปัญหานี้ไปได้ เชื่ออานะพิมพ์ เชื่ออานะ ถ้าพิมพ์อ่อนแอ จะยิ่งไม่มีสติสู้กับปัญหา ตั้งสติดีๆ เข้มแข็ง”

ระหว่างนั้นดัมพ์ไม่เป็นอันทำงาน ครุ่นคิดถึงคำพูดของเพลาและท่าทีของชัยพร ทำให้ตัดสินใจไปพบเพลาที่กระทรวง ชวนไปหาร้านนั่งคุยกัน เพลามองไปเห็นนิธิมาประคองพิมพ์รสเดินอยู่ข้างทางก็รีบวิ่งไปหา ดัมพ์ได้เห็นนิธิมารู้สึกถูกชะตาและเป็นมิตร

ที่ร้านอาหาร พิมพ์รสนั่งเขี่ยอาหารในจานซึมๆ ดัมพ์เห็นแล้วสงสาร พูดให้กำลังใจว่า

“ตอนนี้นายชัยไม่รับผิดชอบ แต่เชื่อเถอะว่า สัญชาตญาณของความเป็นพ่อจะทำให้นายชัยเปลี่ยนใจ”

“พิมพ์ไม่เอามันไว้หรอกค่ะ ไม่ต้องคุยกันให้เสียเวลา” พิมพ์รสวางช้อนโพล่งขึ้น

นิธิมาปรามไม่ควรแทรกเวลาผู้ใหญ่คุยกัน พิมพ์รสยืนกรานเมื่อชัยพรไม่รับผิดชอบตนก็ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ เพลาไม่เห็นด้วยขอให้ค่อยๆพูดกันใหม่เวลาที่ลูกพร้อม

ooooooo