ตอนที่ 8
“โอ๊ยยยย...เซา!! จั๊กแม่นหยังดอก อีจำปูนจำปี หูพ่อสิแตกแล้ว”
“เฮาดีใจหลายเด้อีพ่อ อ้ายพลยังบ่ตาย อ้ายพลยังมีซีวิตอยู่แล้วก็กลับมาโคกอีเกิ้งนำ”
“หา!! บักพลยังบ่ตาย!! เป็นไปได้จังได๋วะ”
“เป็นไปแล้วอีพ่อ ตอนนี่อ้ายพลนอนรักษาโตอยู่อนามัย”
“แล้วซาวบ้านก็ยังลือกันเทิ้งหมู่บ้านนำเด้ออีพ่อ”
“ลือว่าอีหยัง”
“ก็ลือกันว่าอ้ายพลเป็นคนดี ตกน้ำบ่ไหลตกไฟบ่ไหม้ ขนาดผีป่ายังต้องส่งอ้ายพลให้กลับมาปกป้องโคกอีเกิ้งเลย”
พ่อใหญ่คมฟังลูกสาวแย่งกันเล่าหน้าระรื่นแล้วยิ่งหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ หันขวับไปมองไอ้เข้มกับไอ้จกด้วยสีหน้าดุดันจนตาถลน เล่นเอาสองสมุนหน้าซีดเจื่อนด้วยความกลัว...ไม่คิดว่าความมั่นใจของพวกตนที่เชื่อว่าทศพลตายแน่จะกลับตาลปัตรไปได้ขนาดนี้
ooooooo
ช่วงเวลาที่ชโลธรเฝ้าทศพลอยู่ที่อนามัย ทิพย์มาเก็บกวาดทำความสะอาดบ้านให้และบังเอิญได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเธอดังอยู่นาน
ทิพย์เดินมามองโทรศัพท์บนโต๊ะเห็นหน้าตาคนที่โทร.มาคือชายหนุ่มรูปงามที่เธอเก็บรูปถ่ายเขาไว้ตอนที่ชโลธรฝากขยะไปทิ้ง หญิงสาวชาวบ้านถึงกับใจเต้นแรงลังเลว่าจะรับสายดีหรือไม่
ภัชชนนท์โทร.หาชโลธรหลังจากเห็นข้อความที่เธอฝากไว้เมื่อหลายวันก่อน ซึ่งเขาเพิ่งเจอโทรศัพท์ที่ทำหล่นไว้ในห้อง พอเปิดเช็กดูถึงรู้เห็นข้อความนั้น จึงอยากคุยกับเธอโดยโทร.วิดีโอคอลมาเพื่อให้เห็นหน้ากัน
“ทำไมไม่รับสายล่ะชิโล” หมอหนุ่มบ่นแล้วก็วางสาย แต่ไม่กี่อึดใจก็โทร.ใหม่
ทิพย์ตื่นเต้นมากอยากพูดกับหนุ่มในฝัน แต่เพราะตัวเองหน้าซีดไม่สวยจึงเร่งมือแต่งหน้าทาปากตามอย่างที่ชโลธรเคยสอนแล้วค่อยมารับสายจากชายหนุ่มเพื่อให้เขาประทับใจในความสวย
แต่กลายเป็นภัชชนนท์สะดุ้งตกใจเมื่อเห็นโฉมหน้าของหญิงสาวที่ไม่ใช่ชโลธร เพราะเธอแต่งหน้าจัดราวกับนักแสดงงิ้วก็ไม่ปาน
“เฮ้ย!! ใครเนี่ย”
“สวัสดีค่ะ ข้อยซื่อทิพย์เด้อ”
“ทิพย์?...เอ่อ...ผมคงโทร.ผิดมั้งครับ ขอโทษด้วยนะครับ”
“เซาๆๆ อ้ายบ่ได้โทร.ผิดดอก อ้ายโทร.หาคุณชิโลแม่นบ่”
“ใช่ครับ ผมอยากคุยกับน้องชิโล”
“คุณชิโลบ่อยู่เด้อ เพิ่นอยู่อนามัยจ้ะ”
“แล้วอนามัยที่ว่าเนี่ยเป็นอนามัยที่ไหนเหรอครับ”
“โคกอีเกิ้งจ้ะ”
“โคกอีเกิ้ง” หมอทวนคำแล้วนิ่วหน้าสงสัยเพราะไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่ยังไม่ทันถามต่อ เสียงโทรศัพท์อีกเครื่องของเขาที่นลินีซื้อให้ใช้ก็ดังขึ้น หมอเลยรีบบอกลา “ขอบคุณมากนะครับคุณทิพย์ งั้นแค่นี้แล้วกันครับ”
“อย่าฟ้าวๆเด้อ้าย อย่าฟ้าววางสาย สิให้ข้อยบอกคุณชิโลว่าไผโทร.มาหาล่ะ”
“บอกว่าพี่บี๋...เอ่อ...หมอภัชดีกว่าครับ”










