ตอนที่ 2
ป้านวลกลับมาอยู่บ้านสวนในกรุงของตัวเอง ทศพลสงสารปลอบใจไม่ให้แกคิดมาก อย่าไปอาวรณ์คนที่ไม่เห็นค่าของป้า ควรปล่อยให้เธอไปรับกรรมเอง
“เอ็งพูดง่าย แต่ป้าทำยาก ตั้งแต่คุณท่านเสีย แล้วคนบ้านนั้นได้สิทธิ์ดูแลคุณหนู ป้าก็ใจคอไม่ดีมาตลอด”
“ทำไมล่ะป้า เท่าที่ผมเห็นก็ไม่มีอะไรผิดปกตินี่”
“คนเรารักและเป็นห่วงกันจริงๆ เลี้ยงดูกันก็ต้องช่วยสอนให้เป็นคนดี ทำอะไรผิดก็ต้องสอนต้องสั่งให้คำแนะนำ ไม่ใช่เลี้ยงกันอย่างตามใจอย่างกับตั้งใจให้เสียคน”
“นี่ป้ากำลังว่าที่คุณหนูของป้านิสัยเสียเพราะว่าถูกคนบ้านนั้นบ่มนิสัยเสียๆให้”
“เออ...ป้าเลี้ยงคุณหนูมาตั้งแต่เล็ก คุณหนูเป็นเด็กน่ารัก มีเอาแต่ใจตัวเองบ้างก็เพราะว่าเป็นลูกโทน แต่ก็อ่อนโยน เห็นใจคนอื่น ขี้สงสาร ก่อนจะมาเสียคนก็เพราะถูกคนบ้านนั้นยุยงสั่งสอน”
“ฮ่าๆๆ เสียคนเพราะถูกคนอื่นชี้นำ โอ๊ย...ขำตายแล้วป้า ที่คุณหนูของป้านิสัยเสียก็มาจากตัวเองนั่นแหละ อย่าไปโทษคนอื่นเลย”
“บักทศพล!! ป้าพูดความจริง ป้าได้ยินมาตลอด ทั้งให้ท้ายใช้แต่เงินแก้ปัญหา เวลาป้าทักท้วงพยายามสอนคุณหนู คนบ้านนั้นก็ชอบหาเรื่องกันป้าให้อยู่ห่างๆ คุณหนูตลอด...เหมือนกันกับตอนนี้ไม่มีผิด”
“เอ้าๆๆ ไม่ขำแล้วก็ได้ เพราะว่าผมเห็นกับตาเหมือนกันว่าคุณโมกับคุณหมอมีท่าทางลับๆล่อๆ แล้วมาหาเรื่องใส่ร้ายผม”
“นี่แหละป้าถึงหนักใจ น่าสงสารคุณหนู ป่านนี่ตัวคนเดียวไม่มีป้าคอยเตือนจะถูกคนบ้านนั้นวางแผนอะไรอีกก็ไม่รู้ บักทศพลช่วยป้าได้ไหม”
“ให้ข้อยซอย?”
ป้านวลพยักหน้ารับ ทศพลสงสัยว่าจะให้ช่วยยังไง?
ooooooo
เพราะเห็นแก่ป้านวลที่เคารพนับถือราวญาติผู้ใหญ่ ทศพลจำต้องรับปากแกไปสะกดรอยตามดูความเคลื่อนไหวของชโลธรที่มุ่งมั่นเตรียมงานแต่งโดยไม่สนใจคำเตือนของป้านวลที่รักและห่วงใยเธอเหมือนลูกแท้ๆ
แล้วเช้าวันนี้ที่ร้านพรีเวดดิ้งนี่เอง ชโลธรมีปัญหากับนลินีที่จงใจจัดฉากสร้างเรื่องให้ภัชชนนท์เห็นว่าเธอร้ายกาจหยาบคาย เอาแต่ใจตัวเองอย่างที่สุด ทั้งที่แค่เรื่องดอกไม้ตกแต่งในงานไม่ได้เป็นไปตามความต้องการของเธอ ซึ่งแผนการอันแยบยลของนลินีก็สำเร็จเสียด้วย เพราะภัชชนนท์ปกป้องเธอด้วยการตำหนิชโลธรยกใหญ่ก่อนจะพานลินีออกไปจากร้านต่อหน้าต่อตา
ชโลธรโกรธมากวิ่งตามทั้งคู่ออกมาแต่ไม่ทัน หันรีหันขวางเห็นนายปากปลาร้าที่โดนป้านวลส่งมาสะกดรอยตามก็ร้องเรียกให้หยุดรถ พร้อมกับวิ่งไปดักหน้าเขาทั้งที่อยู่ในชุดเจ้าสาวฟูฟ่อง
“เอ้า...อยากตายหรือไงอีเหวิ่ง”
“นายมาทำอะไรแถวนี้ แอบตามฉันมาหรือไง”










