ตอนที่ 2
“อย่าสะเออะมาสอนฉัน นายไม่เคยเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีวันเข้าใจ ชิโลขอโทษนะคะป้านวล ชิโลจำไม่ได้แล้วจริงๆว่าเวลาที่พ่อแม่กอดชิโลเป็นยังไง แต่ชิโลจำความรู้สึกได้ว่าเวลาที่พวกคุณอากับพี่โมคอยกอดและปลอบใจชิโลมันอบอุ่นมากแค่ไหน ชิโลถึงรับไม่ได้ที่ป้าเอาพี่โมมาใส่ร้ายแบบนี้”
“คุณหนู...ป้า...ป้าไม่ได้ใส่ร้ายคุณโม”
“ถ้าป้าจะออกไปกับไอ้หมอนี่ ชิโลก็ไม่ว่าหรอกค่ะ”
ป้านวลเจ็บปวดน้ำตาคลอเบ้า ทศพลเจ็บใจชวนป้านวลไปจากบ้านนี้ อย่าให้เขาดูถูกเรา ชโลธรใจหายแต่ก็ตัดใจไม่รั้งป้านวลไว้ ทั้งที่ตัวเองรู้สึกเสียใจไม่น้อยเหมือนกัน
ooooooo
ที่ทุ่งนาโคกอีเกิ้ง อีหล่าวิ่งหน้าตื่นมาบอกผู้ใหญ่ปั้นว่าแม่รู้เรื่องที่อ้ายพลลาออกจากตำรวจแล้ว แม่โทร.ไปถามเจ้าตัวกับท่านผู้การเมื่อสักครู่นี้เอง
ผู้ใหญ่ปั้นกับแสวงตกใจแต่ไม่ทันจะทำอะไรก็ต้องสะดุ้งกับเสียงแปดหลอดของแม่ป่องที่ตามมาคาดคั้นเอาความจริง ยิ่งพอรู้ว่าทศพลไม่เพียงออกจากตำรวจแต่กำลังจะพาเมียกลับมาบ้านด้วย แม่ป่องก็โกรธควันออกหูเพราะตนเองหมายมั่นปั้นมือเอาจำปูนกับจำปีลูกสาวพ่อใหญ่คมมาเป็นสะใภ้อยู่แล้ว
สองผัวเมียทุ่มเถียงกันลั่นทุ่งจนลามเข้ามาถึงบ้าน แม่ป่องไม่ยอมเด็ดขาด รีบเก็บเสื้อผ้าคว้ามอเตอร์ไซค์เพื่อเข้ากรุงเทพฯไปหาทศพล แต่รถโดนแสวงตัดสายเบรกก็เลยพุ่งลงข้างทางเกือบชนทิพย์ ผู้ใหญ่ปั้นต้องประคองเมียกลับบ้านทั้งที่ตัวเองก็ยังใส่เฝือกอยู่
ในที่สุดผู้ใหญ่ปั้นต้องตัดสินใจขังเมียไว้ในห้องเพื่อให้สงบสติอารมณ์และเพื่อที่ตนจะได้รีบไปหาทศพล โดยฝากเซียงกับทิพย์ช่วยดูแลแม่ป่อง ส่วนแสวงกับอีหล่าเดินหน้าไปกับผู้ใหญ่ปั้น
ระหว่างเดินทางผู้ใหญ่ปั้นก็สื่อสารกับทศพลทางโทรศัพท์ไปด้วย ทศพลตกใจมากที่พ่อกล้าหือกับแม่ขนาดนี้
“มันจำเป็นโว้ยบักพล คั่นเจ้ายังแก้ปัญหา หาเมียเองบ่ได้ ได้ถืกอีแม่เจ้าบังคับแต่งกับอีจำปูนจำปีแนนอน”
“โอ้ยยย...หาเมียเด้ออีพ่อ บ่แม่นย่างไปตู้กดเงินสดพร้อมใช้”
“แค่อย่าเลือกหลาย พอแก้ขัดบ่ให้บักคมกับแม่เจ้ามาเจ้ากี้เจ้าการเจ้าได้ก็พอแล้ว”
“ข้อยสิลองพยายามก็แล้วกัน แต่ตอนนี่ป้านวลมีปัญหาอยู่ คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก”
“เวลามีให้เจ้าบ่หลายดอก ก่อนที่อีแม่เจ้าสิอาละวาดอีก พ่อกับอาแหวงแล้วก็อีหล่าสิฟ้าวไปซอยเจ้าเองเถาะนี่ล่ะ พ้อกันที่กรุงเทพฯเด้อ”
ทศพลรับรู้รับฟังด้วยความหนักใจ แก้วตาที่แอบชอบเขามานานพยายามจะเสนอตัวช่วยเหลือด้วยความเต็มใจยิ่งเรื่องเป็นเมียเขา แต่ไม่ทันได้เจรจาก็ถูกบักเสือที่รักชอบเธอเข้ามาแทรกจนหมดโอกาส










