ตอนที่ 2
“ตอนนี้ชิโลยังไม่พร้อมที่จะคุยหรอกค่ะพี่หมอ โมว่าพี่หมอกลับไปก่อนดีกว่า”
“แต่ผมทนอึดอัดใจไม่ได้จริงๆนะครับคุณโม ตั้งแต่คบกันผมไม่เคยทำผิดกับชิโลเลย แต่พอพลาดขึ้นมา ผมกลับทำเรื่องที่ร้ายแรงที่สุด ผมมันเลวเกินให้อภัยจริงๆ”
“อย่าโทษตัวเองสิคะพี่หมอ พี่หมอไม่ได้ทำผิด เรื่องมันจบไปแล้วในคืนนั้น โมก็ไม่ได้คิดจะเรียกร้องอะไรด้วย”
“คุณโม...ถึงคุณจะไม่เรียกร้องอะไร แต่ผมก็ล่วงเกินคุณไปแล้ว แล้วจะให้ผมทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้ยังไง”
ป้านวลที่แอบฟังอยู่ได้ยินเข้าถึงกับผงะตกใจ
“โธ่พี่หมอของโม โมสงสารพี่หมอเหลือเกิน ถ้าโมหักห้ามใจไม่ให้ความรักของโมเลยเถิด พี่หมอก็คงไม่ต้องมาเสียใจแบบนี้ โมขอโทษค่ะ”
“คุณโม...นี่คุณโมรักผมจริงๆเหรอครับ”
“โมแอบรักพี่หมอมาตั้งแต่ก่อนที่โมจะพาชิโลไปทำฟันที่คลินิกของพี่หมอแล้ว แต่พี่หมอไม่เคยสังเกตเห็นเอง เพราะชิโลเป็นฝ่ายที่เข้าหาพี่หมอเก่งกว่า โมสงสารน้องก็เลยยอมหลีกทางให้มาตลอด”
“ได้ครับ ผมจะเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน ไม่อยากให้มันมาทำร้ายความรู้สึกของเราทุกคน”
นลินีบีบน้ำตาชวนให้หมอสงสาร ซึ่งก็ได้ผลหมอโอบปลอบเธออย่างหลงกล ป้านวลแทบไม่เชื่อสายตา หันรีหันขวางก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปจากตรงนั้นโดยที่นลินีแอบชำเลืองมองอย่างสาสมใจ
ooooooo
ทศพลโดนคนใช้ชายสองคนลากตัวออกมานอกบ้านตามคำสั่งของชโลธร ป้านวลตามมาเห็นก็ตกใจถามว่าเกิดอะไรขึ้น บักทศพลไปทำอะไรให้คุณหนู
“ป้านวลมาก็ดีแล้วค่ะ ญาติป้าขโมยสร้อยเพชรของคุณอา ชิโลจับได้พร้อมหลักฐานกำลังจะส่งตำรวจอยู่พอดี”
“หลักฐานที่คุณพยายามยัดเยียดให้ผมน่ะสิ...
คุณหนูของป้าหาเรื่องเล่นงานผมแรงไปแล้ว ถ้าเหม็นขี้หน้าผมนัก ผมจะไม่มาเหยียบบ้านนี้อีกก็ได้ แต่ไม่ใช่มาใช้วิธีนี้”
“แกใจเย็นๆก่อน ให้ป้าคุยกับคุณหนูเอง...คุณหนูคะ เชื่อป้านะคะ บักทศพลมันไม่ใช่ขโมยหรอกค่ะ ป้ากล้าสาบาน”
“ป้าคะ คนบ้านเดียวกันไม่ได้หมายความว่าจะดีเหมือนกันทุกคนนะคะ คนจนๆเวลาจนตรอกทำเรื่องเลวๆอะไรก็ได้หมด”
“อ้าวเฮ้ยคุณหนู! อย่ามาด่าเหมารวมถึงบ้านเกิดคนอื่นแบบนี้สิครับ แล้วยังด่าไม่ให้เกียรติคนจนอีกเนี่ย ผมโกรธจริงๆนะ”
“เชิญเลย อยากโกรธนักก็เอาที่สบายใจเพราะสุดท้ายฉันจะใช้เส้นคุณอาจัดการขังลืมนายเลยไอ้ปากปลาร้า”
ทศพลไม่พอใจมาก หลังจากทนให้สองคนใช้ล็อกตัวอยู่นาน คราวนี้เลยออกแรงนิดหน่อยใช้วิชาความรู้ที่ฝึกมาตอนเป็นตำรวจพลิกแขนสะบัดตัวหลุดได้อย่างง่ายดาย แถมยังพลิกกลับบิดแขนจับคนใช้กดพื้น










