พรายพิฆาต
ตอนที่ 11
คืนนั้นเชิดวุธกลับมานั่งเศร้าคิดถึงสนธยา รำพันรำพึงพูดกับรูปถ่าย ขอโทษเธอที่ไม่สามารถช่วยออกมาได้
“อะไรกันสารวัตร แค่นี้ก็ถอดใจแล้วเหรอ” เสียงพรานดังขึ้น เชิดวุธไม่ได้ตกใจสักนิด แถมยังพูดกับเขาโดยไม่หันไปมอง
“ฉันโดนคำสั่งย้าย”
พรานเดินมานั่งลงข้างๆ “เพราะอย่างงี้ไงครับ ผมถึงชอบทำงานอิสระ เป็นตัวของตัวเอง ไม่ขึ้นกับใคร ไม่ต้องคอยฟังคำสั่งใคร เออ แล้วนี่สารวัตรจะเอายังไงต่อ”
“ยังไงผมก็ต้องกลับไปที่นั่น ไปช่วยสนธยา ไม่ว่าจะในฐานะตำรวจหรือไม่ใช่ก็ตาม”
“แสดงว่ายังไม่ถอดใจ”
“ไม่อยู่แล้ว”
“ถ้างั้นคราวนี้เราจะร่วมมือกันจัดการกับพวกมัน”
“ตกลง” เชิดวุธตอบรับหนักแน่น...แล้วเช้าวันถัดมาเขาก็เข้าไปบอกท่านอาทิตย์ว่าขอลาออก
“คิดดีแล้วเหรอ”
“ครับ ผมคิดแล้วว่าไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ทำหน้าที่ต่อ ตราบใดที่สิ่งที่เราทุ่มเท ไม่มีใครมองเห็น”
“ทำไมคุณถึงคิดว่าไม่มีใครมองเห็น ผมคอยมองดูคุณมาตลอด แต่ที่ผมต้องทำแบบนั้นก็เพื่อความปลอดภัยของคุณ”
“เพื่อความปลอดภัยของผมหรือเพื่ออะไรกันแน่ ท่านตอบตัวเองดีกว่าครับ ลาก่อนครับท่าน”
“เดี๋ยว...ผมยังไม่ให้คุณออก จนกว่าคุณจะได้อ่านคำสั่งในแฟ้มที่ผมมอบให้โดยละเอียดซะก่อน”
เชิดวุธรับคำแล้วกลับออกไปอ่านคำสั่ง โดยมีลูกทีมทั้งสามคนห้อมล้อมเว้าวอนอยากให้อยู่ต่อ แต่เขาไม่พูดอะไรทั้งนั้น ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป พออ่านจบก็พูดโพล่ง “ไม่แล้ว พี่ไม่ออกแล้ว”
ลูกทีมพากันงงงัน อยากรู้ว่าทำไมจู่ๆสารวัตรถึงเปลี่ยนใจ จนกระทั่งรุ้งกับเชษฐ์ได้อ่านเอกสารก็ถึงบางอ้อทันที มีแต่หมู่เฉียบที่ยังข้องใจอยู่คนเดียว ขอร้องให้ใครสักคนช่วยอธิบายมา...
หลังจากนั้นไม่นาน เชิดวุธกลับเข้ามาบอกท่านอาทิตย์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ต่างจากตอนกลับออกไปเมื่อสักครู่อย่างสิ้นเชิง
“ท่านครับ ผมอ่านเอกสารคำสั่งอย่างละเอียดแล้วครับ”
“แล้วคิดว่าไง”
“เป็นคำสั่งที่ดีที่สุดเลย ขอบคุณท่านมากครับ”
“รู้ไหมว่าทำไมผมต้องทำแบบนี้”
“ทำไมเหรอครับ”
“สิ่งที่คุณทำ ทำให้คุณตกเป็นเป้าของพวกพรายดำ เพื่อความปลอดภัยของคุณ ผมจึงต้องหันเหความสนใจของพวกมัน โดยให้พวกมันเข้าใจว่าคุณถูกคำสั่งโยกย้ายไปแล้ว แต่ที่จริงผมได้ประสานกับหน่วยรบพิเศษที่จะมาร่วมปฏิบัติการกับคุณ คุณจะเป็นหัวหน้าชุดปฏิบัติการในครั้งนี้”
“ครับ ทุกอย่างชัดเจนในคำสั่งแล้วครับ แต่ท่านครับ ผมยังไม่หายสงสัยเลยว่าทำไมก่อนหน้านี้ท่านถึงไม่พูดเรื่องนี้กับผมตรงๆ”
