พรหมพิศวาส

ครั้นอยู่กันตามลำพังปานตะวันต่อว่าปพลว่าการแต่งงานไม่ใช่เรื่องที่จะมาพูดเล่นๆ ที่สำคัญ เขาควรจะถามความเห็นเธอก่อน เขาสวนขึ้นทันที ถ้าอย่างนั้นขอถามเธอตรงนี้เลยแล้วกันว่าจะแต่งงานกับเขาไหม

“เรายังไม่ได้รู้จักกันมากพอ ฉันจะแต่งกับคุณได้อย่างไร การแต่งงานมันไม่ได้ใช้แค่ความรู้สึกว่าฉันชอบคุณ  คุณชอบฉัน มันมีอะไรอีกตั้งหลายอย่าง” ขณะที่ปานตะวันกำลังหงุดหงิดใส่ปพล อานนท์มาจากไหนไม่รู้กระชากไหล่เขามาต่อยจนเซถลา ด่าซ้ำว่าทำบ้าอะไร เขาทำไขสือไม่รู้ว่าเพื่อนพูดเรื่องอะไร อานนท์ฉุนขาด

“ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอวะ แกกำลังทำให้คุณปานอึดอัด แกจะมาใช้สถานการณ์แบบนี้บีบบังคับคุณปานทำอะไรตามใจแกไม่ได้ แกน่าจะรู้ดีทั้งเรื่องยัยนิ ทั้งแม่แก...แกแน่ใจเหรอว่าจะเคลียร์ตัวเองจากเรื่องพวกนี้ได้ แกมันใช้แต่อารมณ์  เอาแต่ใจ ทำอะไรไม่คิดถึงคนอื่น”

“แกกำลังหาข้ออ้างมากกว่า แกชอบปานตะวันแต่เขาชอบฉัน แกกำลังหาเรื่องขวางฉัน”

อานนท์โกรธที่ปพลพูดแทงใจดำกระชากคอเสื้อเขาเข้ามาตะคอกใส่หน้าว่าตนไม่เคยคิดขวางอะไรเขา ปพลวานปานตะวันช่วยบอกอานนท์ไปตรงๆเลยดีกว่าว่าจะเลือกใคร มันจะได้จบๆสักที

“ฉันรู้ว่าคุณปานชอบแก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าแกจะมาบังคับคุณปานด้วยสถานการณ์แบบนี้”

“ฉันไม่ได้บังคับ ถ้าเขาไม่เต็มใจก็คงปฏิเสธไปแล้ว” ปพลยืนกราน ปานตะวันเห็นอานนท์ง้างหมัดจะชกปพลเข้าไปคว้ามือไว้ ขอร้องให้พอได้แล้ว เธอชอบคุณปพล เขาไม่ได้บังคับอะไรเธอ อานนท์หมดเรี่ยวแรงทิ้งมือลงข้างตัวทั้งเจ็บปวดทั้งเป็นห่วงเธอไปพร้อมกัน แม้จะทำใจกับเรื่องนี้ไว้แล้ว แต่ความเสียใจทำให้น้ำตาลูกผู้ชายพานจะไหล ผลักปพลออกห่าง

“ไอ้พล วันนี้แกกำลังจะทำให้อนาคตคุณปานพังเพราะไอ้ความเอาแต่ใจของแก ชีวิตของแกมันพังมากี่ครั้งแล้ว เพราะความเอาแต่ใจ แต่ก็ช่างเถอะวันนี้ฉันขอให้แกดูแลคุณปานดีๆก็แล้วกัน”

ปพลให้คำมั่นว่าจะดูแลปานตะวันให้ดีที่สุด อานนท์หวังว่าเขาจะทำตามที่พูด วันไหนเขาทำให้เธอเสียใจ ตนนี่แหละจะเป็นคนดูแลเธอเอง ครู่ต่อมาอานนท์เข้ามาในห้องออดิชันเห็นเครื่องดนตรีที่ปานตะวันเคยมาออดิชันก็อดคิดถึงวันเวลาดีๆที่มีให้กันไม่ได้

ooooooo