พรหมพิศวาส

ในเวลาไล่เลี่ยกัน หลังกินข้าวเสร็จปพลพาปานตะวันเลือกซื้อเสื้อผ้าที่แหล่งช็อปปิ้งกลางกรุงโซลโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอเลือกเองสักชุด และให้เธอเปลี่ยนไปสวมชุดที่เขาเลือกให้ เธอตัดพ้อนี่เขาจะไม่ถามเธอหน่อยหรือว่าชอบไหม เขาส่ายหน้า เป็นแฟนของเขาก็ต้องตามใจเขาทุกเรื่อง

“ไม่ค่ะเพราะถ้าเรื่องไม่เป็นเรื่องฉันไม่ตามใจ”

“ผมจะคอยดู...เอ่อ คุณรอผมอยู่นี่แป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวผมมา” ปพลพูดจบลุกไปเลย ปานตะวันได้แต่มองตามครุ่นคิดสงสัยว่าเขาจะทำอะไรอีก...

ระหว่างที่ปานตะวันถูกปล่อยไว้เพียงลำพังกลางแหล่งช็อปปิ้งของกรุงโซล มินจูซึ่งอยู่ที่ออฟฟิศในเมืองไทยเข้ามาปรึกษากับอานนท์ว่าจะทำอย่างไรดี ตอนนี้กระแสของปานตะวันพุ่งไม่หยุด ทั้งรายการทีวีทั้งโชว์ตัวติดต่อเข้ามามากมายแต่ไม่รู้ว่าเธอหายไปไหน ตั้มเองก็หายไปเช่นกัน ไม่รู้จะติดต่ออย่างไร

“คุณออกไปก่อนเดี๋ยวผมจัดการเอง” อานนท์รอจนมินจูไปแล้วหยิบมือถือมาโทร.หาปานตะวัน ถามว่าอยู่ที่ไหน เธออยู่เกาหลีกับปพล อานนท์ใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เงียบไปพักหนึ่งก่อนบอกให้เธอเที่ยวให้สนุกแล้ววางสายด้วยหัวใจสลาย ปานตะวันรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงผิดหวังของเขา สงสารจับใจแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร

สักพักมีเสียงไลน์ในมือถือของปานตะวันดังขึ้น เธอเปิดดูเห็นปพลแชร์โลเกชันมาให้พร้อมกับข้อความให้มาหาเขาที่นี่ เธอเดินไปตามเส้นทางที่เขาไลน์มาให้ กระทั่งเจอเขานั่งดีดกีตาร์ร้องเพลง “ชายคนหนึ่ง”

ครั้นร้องเพลงจบปพลเดินมาหยุดตรงหน้าปานตะวันที่ใจเต้นไม่เป็นส่ำ หยิบแหวนที่เตรียมไว้ขึ้นมาขอเธอแต่งงาน ปานตะวันเขินจนพูดไม่ออก เขาเหมารวมถ้าไม่ตอบเท่ากับตกลง แล้วจะสวมแหวนให้ เธอกลับชักมือออก เขาตกใจคิดว่าเธอจะปฏิเสธ

เธอถามว่ามั่นใจใช่ไหมที่ทำแบบนี้ เขามั่นใจแน่นอนไม่อย่างนั้นไม่ทำ

“คนที่เขาจะแต่งงานกันเขาต้อง...รักกันแต่คุณ...”

“ผมรักคุณ แล้วคุณล่ะรักผมไหม ขนาดคุณไม่เคยบอกผม ผมยังมั่นใจในคุณเลย”

ปานตะวันอ้างว่าเคยบอกเขาไปแล้ว เขาได้ยินเธอบอกแค่ว่าชอบเขาเท่านั้น แล้วมองสบตาเธออย่างรอคำตอบ เธอเขินจัดเบือนหน้าหนีเขาประคองใบหน้าเธอให้หันมาเผชิญหน้าด้วย ก่อนจูบเธออย่างดูดดื่ม แล้วถามว่าจะให้คำตอบเขาได้หรือยัง

“ฉันรักคุณค่ะ” ปานตะวันว่าพลางยื่นมือให้ปพลสวมแหวน ครั้นสวมแหวนเสร็จเขาดึงเธอมากอดแนบอก