พรหมพิศวาส

“พอได้แล้วกูไม่อยากจะเถียงกับมึง ตื่นมาก็ดีแล้วไปซื้ออะไรมาให้กินหน่อย แล้วก็ไปดูนังปานที่บ้านไอ้ตั้มไอ้เดี่ยวด้วยว่ามันอยู่หรือเปล่า ไม่ใช่ไปขลุกอยู่กับไอ้พวกนั้นจนไม่กลับบ้านกลับช่อง โทร.ไปก็ไม่ติด หายไปไหนของมัน” จันทนีบ่นเสร็จลุกออกไป ปัทมาน้อยใจน้ำตาคลอที่แม่ไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย...

หลังจากนั้นไม่นาน ปัทมาเดินหน้าเศร้าออกมาหน้าบ้านจะไปตลาด เจออานนท์ขับรถมาจอด ร้องทักว่ามาทำอะไรแต่เช้า เขามาหาปานตะวัน เธอน้อยใจที่ใครต่อใครถามหาแต่พี่สาวตอบเนือยๆว่าพี่ไม่อยู่ไม่รู้ไปไหน อานนท์ถอนใจเซ็ง ก่อนถามเธอว่าจะไปไหน อาสาจะไปส่งให้ ปัทมาดีใจที่อย่างน้อยยังมีคนสนใจอยู่บ้าง...

อานนท์เห็นแก้มบอบช้ำกับสีหน้าไม่สู้ดีนักของปัทมาก็เลยเดินตลาดเป็นเพื่อนจนซื้อข้าวของเสร็จ เธอเห็นเขายังเดินตามติดถามว่าทำไมยังไม่กลับอีกมาเดินตามอยู่ได้

“ผมเห็นท่าทางคุณไม่ค่อยดีอ่ะ แล้วหน้าคุณก็...”

“ฉันโดนแม่คุณปพลมันตบมา”

“คุณแม่คงไม่พอใจเรื่องคุณปานแน่ๆ คุณปานต้องรับศึกหนักแน่ถ้าคบกับไอ้พล” อานนท์หน้าเครียดขึ้นมาทันที ปัทมาแปลกใจนี่เขายังมีอารมณ์เป็นห่วงพี่สาวของตนอยู่อีกหรือในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกรู้สมอะไรด้วย เขายืนยันว่ายังเป็นห่วงเธออยู่ ความห่วงใยของเขาไม่ได้อยู่ที่เธอจะรักเขาหรือเปล่า

“แต่ถ้าผมรักไปแล้วเขาจะรักใครผมก็ต้องยินดีและเป็นกำลังใจให้”

“เป็นพี่ปานนี่ดีจังเลยนะมีแต่คนห่วง ไม่เหมือนฉันโดนตบเกือบตายก็ไม่มีใครสนใจ” ปัทมาพูดพลางน้ำตาซึมไปด้วย อานนท์แนะถ้าอยากให้คนสนใจก็ให้ทำตัวน่ารักๆหน่อย ไม่ใช่เที่ยวไปมีเรื่อง

กับชาวบ้านไปทั่ว เธอน่ารักได้แค่นี้ไม่มีใครอยากห่วงก็ช่าง

“เอาน่า อย่างน้อยผมก็ห่วงคุณนะ ในฐานะพี่ชายดีไหม” อานนท์ว่าแล้วเอามือขยี้หัวปัทมาพร้อมกับยิ้มให้อย่างจริงใจ เธอถึงกับน้ำตาคลอ เขาร้องเอะอะว่าร้องไห้ทำไม

“เปล่า ฉันจะกลับบ้านแล้ว แม่คงหิวแย่แล้ว โมโหหิวขึ้นมาฉันจะโดนด่าอีก” ว่าแล้วปัทมาเดินลิ่วออกไป...

ด้านจันทนีได้ยินเสียงกุกกักข้างล่าง คิดว่าปัทมาซื้อข้าวกลับมาให้ก็ลงมาดู ต้องตกใจแทบช็อกเมื่อเจอรพีพรยืนอยู่ ครั้นตั้งสติได้จันทนีไล่ตะเพิดแขกไม่ได้รับเชิญกลับ แต่เธอยืนนิ่งไม่ยอมขยับ จันทนีกระชากแขนเธอเอาไปเหวี่ยงนอกบ้าน รพีพรเข้ามาจับมือจันทนีขอร้องทั้งน้ำตาว่าอยากเจอลูก อยากรู้ว่าลูกของเธออยู่ไหน จันทนีสะบัดมือเธอออก บอกว่าลูกของเธอตายไปแล้ว รพีพรขอร้องอย่าโกหก ลูกของเธอยังอยู่

จันทนียืนยันว่าไม่ได้โกหกเรื่องอะไรตนจะเลี้ยงลูกของรพีพรในเมื่อแม่แท้ๆของมันยังทิ้งมันเลย รพีพรขอร้องให้จันทนีบอกมาว่าลูกของเธอคือใคร ปัทมาหรือปานตะวัน จันทนีตวาดแว้ดลูกตัวเองแท้ๆยังจำไม่ได้ เธอพยายามอ้อนวอนให้จันทนียอมให้เธอเจอลูกแต่ไม่เป็นผล จันทนียืนกรานไม่ยอมให้เจอแล้วผลักเธออย่างแรงจนล้ม คนขับรถรีบวิ่งมาประคองเธอไว้ จันทนีแสยะยิ้มที่เห็นเธอมีคนมาคอยนอบน้อมให้