นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เพลงรักเพลงปืน

    SHARE

    จากกรุงเทพฯรวมทั้งนายอำเภอคนใหม่ แต่ก่อนถึง

    เวลานั้นเขาต้องเตรียมพวกชาวบ้านโคกให้พร้อม

    จึงบอกดนัยให้เรียกชาวบ้านมาชุมนุมวันต่อมา

    “จะมีผู้ใหญ่จากกรุงเทพฯเดินทางมาตรวจ

    ราชการ ทุกคนในบ้านโคกคงรู้นะว่าอะไรที่พูดได้...อะไรที่พูดไม่ได้”

    ดนัยเอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงเหยียดๆ “ยืนเรียงแถวให้เป็นระเบียบ ให้ผู้ใหญ่จากกรุงเทพฯเห็นว่าถึง

    บ้านโคกจะอยู่ไกลปืนเที่ยงแต่คนบ้านโคกก็ได้รับ

    การอบรมเรื่องกิริยามารยาท อย่าให้ใครดูถูกได้ว่าเป็นพวก...ไอ้บ้านนอก!”

    ระหว่างที่เสี่ยภุชงค์กับดนัยจัดการเรื่องชาวบ้าน เหล่าสมุนไปดักหน้าขบวนข้าราชการจากกรุงเทพฯ

    ก่อนฆ่าตายไม่มีเหลือ กว่าพวกชาวบ้านจะรู้เรื่องก็อีกหลายชั่วโมงต่อมา

    เมื่อหินรู้เรื่องก็ผลุนผลันจากวัดไปดูศพพวกข้าราชการจากกรุงเทพฯ หาญตามไปรั้งเพื่อนไว้ไม่ให้แสดงตัวหรือโวยวายให้พวกเสี่ยภุชงค์สงสัย

    “อย่าเข้าไปนะ...แกลืมแล้วหรือ...แกกับฉันมีคดี หมวดรำพึงมันเห็นแกมันต้องจับแกแน่”

    หินไม่สนใจคำเตือนของเพื่อน โพล่งลั่น “ใคร...ใครปล้นขบวนผู้ตรวจราชการ!”

    “ไม่มีใครรู้ แต่ลุงสัปเหร่อฉุยกับมัคนายกผวนคงส่งคนไปสืบหาข่าวจากพวกชาวบ้านแล้ว แกใจเย็นไว้”

    “มันไม่ใช่พวกโจรปล้นเพื่อชิงทรัพย์แต่ต้องเป็นโจรที่ถูกสั่งมาปล้น...มาฆ่า...”

    “นายอำเภอคนใหม่หรือ”

    “ใช่...เพราะมีข่าวนายอำเภอคนใหม่มากับขบวนด้วย”

    หาญหน้าเครียดแต่ไม่ทันอ้าปากคุยกับหิน หมวดรำพึงก็โผล่มาพร้อมจ่าคนสนิท

    “ไม่พบศพใครที่มีท่าว่าจะเป็นนายอำเภอคนใหม่เลยครับหมวด”

    “หมายความว่านายอำเภอคนใหม่ไม่ได้มากับขบวนผู้ตรวจราชการหรือ...”

    ooooooo

    ข้อสันนิษฐานของหมวดรำพึงเข้าเค้าไม่น้อย เสี่ยภุชงค์หงุดหงิดมากที่ทุกอย่างไม่เป็นตามหวัง

    “นายอำเภอคนใหม่ไม่ได้มากับขบวนผู้ตรวจราชการนั่น หมวดรำพึงยืนยันแล้วว่ามีแต่ศพผู้ตรวจราชการกับคณะ ไม่มีศพไหนที่ระบุว่าเป็นนายอำเภอเลย”

    เหล่าสมุนที่มารอฟังผลหน้าเจื่อน เสี่ยภุชงค์เห็นดังนั้นก็ถอนใจยาว

    “เอาล่ะ...ไหนๆก็พลาดไปแล้ว มันไม่ใช่ความผิดของพวกแกทั้งสามคนหรอก เรื่องนี้ฉันไม่ได้บอกให้

    คุณปลัดดนัยรู้ว่าฝีมือปล้นฆ่า ฉันเป็นผู้บงการเพราะว่าฉันจะยกผลประโยชน์ให้ไอ้หินไอ้หาญว่ามันเป็นเสือปล้น!”

    เสี่ยภุชงค์คิดโยนความผิดทั้งหมดให้หินกับหาญ สีดาแอบฟังแล้วร้อนรนด้วยความเป็นห่วงหิน แต่เสี่ยภุชงค์คงไม่ทันสังเกต มัวคิดแผนขั้นต่อไปซึ่งต้องการความช่วยเหลือจากดนัย

    “ไอ้หินไอ้หาญเป็นเสือปล้น มันเคยปล้นเงินคนรวยไปช่วยคนจน ทำไมมันจะก่อเหตุปล้นขบวนของราชการไม่ได้ คนพวกนี้มันมีความคิดเป็นปฏิปักษ์กับคุณปลัดกับหมวดรำพึง มันต้องคิดว่าคนของราชการทุกคนเป็นศัตรูกับมันเพราะมันกำลังหนีคดีซ่องโจร”

    ดนัยครุ่นคิด เริ่มเห็นด้วยกับภุชงค์ “เหตุผลฟังได้”


    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "ปราง" เซย์เยส "โต้ง" ขอแต่งงาน จังหวะเป๊ะเหมือน "อนงค์" ใน "Help Me คุณผีช่วยด้วย"

    "ปราง" เซย์เยส "โต้ง" ขอแต่งงาน จังหวะเป๊ะเหมือน "อนงค์" ใน "Help Me คุณผีช่วยด้วย"
    2 ธ.ค 2564

    04:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพฤหัสที่ 2 ธันวาคม 2564 เวลา 06:35 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์