ตอนที่ 2
ในระหว่างที่ปัทม์ไปช่วยแม่ขายขนม ครูอัญก็มาพูดเรื่องเรียนของปัทม์ว่าอีกเทอมเดียวก็จบ ม.ศ.5 แล้ว จะเลือกเรียนต่อหรือเลือกทำงานต่อก็ได้
ในที่สุดลินจงก็หว่านล้อมจนปัทม์ยอมกลับไปเรียน ในวันที่ปัทม์แต่งชุดนักเรียนอีกครั้งนั้น ลินจงบอกว่า ลูกกำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง ไม่ต้องกังวล ปัทม์บอกว่าเช้าจะมาช่วยแม่จัดร้านแล้วค่อยเข้าห้องเรียน พักกลางวันก็จะมาช่วยแม่ขาย
วันนี้ขณะปัทม์ช่วยแม่เอาหาบและอุปกรณ์ขายขนมกลับบ้านกันอย่างดีใจที่ขายขนมดีทุกวัน พอกลับถึงหน้าบ้านก็เห็นชายฉกรรจ์มานั่งรออยู่บอกว่าเฮียเล้งเรียกปัทม์ให้ไปพบที่โรงน้ำแข็งเย็นนี้
ลินจงกับปัทม์ถามอะไรก็ไม่ตอบบอกว่าเฮียบอกมาเท่านี้
เมื่อปัทม์ไปพบเฮียเล้ง พอรู้ว่าปัทม์กับแม่ไปขายขนมที่โรงเรียนก็บอกว่าที่จริงกลับไปขายที่เดิมได้อีก ปัทม์บอกว่าคงไม่แล้ว
“ทำไมล่ะ เฮียไปตบปากอีพวกแม่ค้าที่มันด่าเธอจนผัวมันรับปากว่าจะดูแลเมียไม่ให้ไปจุ้นจ้านเรื่องคนอื่น” ปัทม์ขอบคุณ เฮียเล้งจึงเข้าเรื่อง ถามว่าปัทม์พร้อมจะทำงานกับเฮียหรือยัง ปัทม์บอกว่าตอนนี้ตนกลับไปเรียนหนังสือแล้วจะมีเวลาทำงานตอนเย็นเท่านั้น
เฮียเล้งบอกว่าสบายมากมาทำงานตอนเย็นและเสาร์อาทิตย์ก็พอ รับเงินเดือนเท่ากับทำงานเต็มวัน หรือพูดง่ายๆคือจะมาทำงานตอนไหนก็ได้ ขอแค่ให้มาทำงาน ส่วนเรื่องเรียนก็ไม่ต้องห่วงเฮียดูแลเอง
ลินจงเกรงใจ เฮียเล้งบอกว่าตนไม่ได้มีแค่โรงน้ำแข็งยังมีกิจการอื่นที่กำลังขยายอยู่ต้องการคนมาช่วย ที่อยากได้ปัทม์มาทำงานเพราะปัทม์เป็นคนดีมีความซื่อสัตย์ มีคุณธรรมและมีความกตัญญู เพราะลูกจ้างของตนแต่ละคนได้ค่าจ้างไม่เท่ากัน
ปัทม์ตัดสินใจจะเลิกงานรับจ้างที่อื่นและมาทำงานกับเฮียเล้งเพราะดูมั่นคงดี
ปัทม์เรียนรู้งานเร็ว ทำงานอย่างขยันขันแข็งและมีความสุขเหมือนเป็นงานของตัวเอง และเย็นนี้เอง ปัทม์ก็พาแม่กับน้าพรไปเลี้ยงที่สวนอาหาร สั่งอาหารดีๆมาเต็มโต๊ะ ให้เหตุผลกับลินจงและน้าพรว่า
“เฮียบอกผมเองว่า ทำงานหนักขนาดนี้ต้องให้รางวัลตัวเองด้วยการกินอาหารดีๆอย่างน้อย 1 ครั้งต่อเดือน เพราะถ้าทำแต่งานแล้วไม่หาสิ่งเป็นความสุข ชีวิตก็จะไม่สุขเลย”
ลินจงบอกว่าลูกโชคดีที่เฮียเอ็นดู ย้ำเตือนว่ายังไงลูกก็ต้องยึดความซื่อสัตย์กับเฮียไว้ อย่าทำในสิ่งที่ไม่ดีหรืออกตัญญูเขา ปัทม์รับคำบอกแม่อย่างมีความสุขว่า “ผมเริ่มมองเห็นอนาคตที่ดีของเราแล้วครับแม่”
ooooooo










