ซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "ปัทม์"
ตอนที่ 2
แต่พอวันรุ่งขึ้นลินจงไปขายอีก สามคนนั้นก็มาป่วนจนทนไม่ไหว ถามว่าทำไมต้องแกล้งกันด้วย แล้วเก็บขนมเดินออกจากตลาด พวกนั้นยังตะโกนเยาะเย้ยไล่หลังว่า
“ถ้าคิดว่าอดทนได้ก็มาขายนะ อีกะหรี่!”
ลินจงเดินออกมาเจอครูอัญกับหนูตุ่น หนูตุ่นถามว่าพี่ปัทม์ไปไหนไม่มาช่วยขายขนม ลินจงจึงเล่าความจริงให้ฟังว่าปัทม์ถูกพวกวัยรุ่นรุมทำร้าย หนูตุ่นจึงชวนแม่ไปเยี่ยมกัน
ทั้งสองนั่งสามล้อเครื่องไปกัน พอรถใกล้ถึงบ้าน หนูตุ่นก็ทำท่าจะกระโดดลงไปจนครูอัญรั้งไว้ดุเบาๆ
“อ้าว...จะรีบไปไหนล่ะ เดี๋ยวก็หกคะเมนตีลังกาจนได้”
รถจอดไม่ทันสนิทหนูตุ่นก็กระโดดลงแล้วเดินอ้าวเข้าบ้านไป ปล่อยให้ครูอัญหิ้วถุงขนมตามเข้าไป
ooooooo
หนูตุ่นวิ่งเข้ามาเห็นปัทม์นอนซมอยู่บนเตียงอุทาน
“พี่ปัทม์! พวกมันทำกับพี่ขนาดนี้เลยเหรอ”
ปัทม์บอกเล็กน้อยเดี๋ยวก็หาย ก็พอดีครูอัญเข้ามาบอกว่าจะเอาจานมาใส่ขนมให้แล้วเดินไป
หนูตุ่นบอกว่าจะไปจัดการพวกมัน หนูตุ่นจะไปต่อยพวกมัน ปัทม์ขำทั้งที่ยังเจ็บถามว่าจะหลอกให้พี่สบายใจใช่ไหม
หนูตุ่นบอกว่าช่วงนี้ระหว่างป้าจงไปขายของตนจะดูแลพี่ปัทม์เอง บอกว่าจะดูแลให้พี่ปัทม์หายเร็วๆ จะได้มาช่วยป้าจงทำงาน
หนูตุ่นจัดแจงทำงานบ้านอย่างตั้งใจทั้งที่ทำไม่ค่อยเป็น นอกจากนี้ยังป้อนข้าวป้อนน้ำ พาเข้าห้องน้ำและพาเดิน หนูตุ่นทำอย่างเต็มใจมีความสุขจนปัทม์ดีขึ้นเดินได้และช่วยตัวเองได้
วันนี้ขณะหนูตุ่นพาปัทม์ไปเดินที่สวนสาธารณะ ปัทม์ถามว่าแม่พี่หรือครูอัญสั่งให้หนูตุ่นทำหรือ
หนูตุ่นถามว่าจำที่งานวัดได้ไหม ถ้าวันนั้นพี่ปัทม์ไม่ช่วยไว้ หนูตุ่นอาจไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้แล้วก็ได้ ปัทม์บอกว่าตนไม่ได้คิด
“พี่ไม่ได้คิดแต่หนูตุ่นคิด หนูตุ่นบอกกับตัวเองว่าจะไม่ยอมให้พี่ปัทม์ลำบาก...ต่อให้พี่ปัทม์เกลียดหนูตุ่นมากแค่ไหน หนูตุ่นก็จะช่วย”
แม่ค้าสองคนเดินอยู่ที่สวนสาธารณะเห็นหนูตุ่นกับปัทม์ก็คันปาก พูดดังๆให้เข้าหูทั้งสอง
“ดูสิแก ไอ้ลูกกะหรี่มันเดินกะหนุงกะหนิงกับลูกครูอัญ”
“ลูกกะหรี่อยากจะเลื่อนฐานะไปเป็นลูกเขยครูบ้าง ใครจะอยากถูกเรียกว่าลูกกะหรี่ไปตลอดชีวิตล่ะแก”
ปัทม์โกรธหน้าดำหน้าแดงกำมือแน่นพยายามอดกลั้น แล้วเดินจ้ำอ้าวไปจนหนูตุ่นต้องวิ่งตาม
ส่วนลินจงไปขายขนมที่ตลาดก็ยังถูกแม่ค้าที่ผัวตัวเองไปเที่ยวซ่องตามจิกด่ากระทั่งขู่ว่า
“ถ้าพรุ่งนี้หน้าด้านมาขายอีก กูจะเอาน้ำร้อนสาดมัน”
พวกแม่ค้าเฮกันลั่น ครูอัญอยู่อีกมุมหนึ่งในตลาด ยืนมองลินจงออกจากตลาดไปอย่างไม่สบายใจ
