ซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "ปัทม์"
ตอนที่ 2
ขณะปัทม์เดินแจกขนมนั่นเอง เฮียเล้งเจ้าของโรงน้ำแข็งมาส่งน้ำแข็งกับลูกน้อง ทำกระเป๋าสตางค์ตกไม่รู้ตัว ปัทม์เจอมองหาเจ้าของไม่เห็นใครจึงเปิดดูเห็นเงินเป็นฟ่อน
ปัทม์เดินมาถึงร้านของครูอัญที่เฮียเล้งกำลังมาส่งน้ำแข็ง เจอเฮียเล้งเดินล้งเล้งออกมาถามธนูลูกน้องว่าเห็นกระเป๋าเงินตนไหม ธนูบอกว่าไม่เห็นตั้งแต่ในรถแล้ว เฮียเล้งสงสัยหล่นในตลาดแน่
“อันนี้ใช่ไหมครับ” ปัทม์ถือกระเป๋าเงินเข้ามาถาม เฮียเล้งตาเป็นประกายรับมารีบเปิดดูทันที ปัทม์บอกว่าตนเก็บได้ที่ตลาดเลยตามมาคืน เฮียเล้งขอบใจและให้เงินเป็นสินน้ำใจ ปัทม์ไม่รับบอกว่าตนช่วยเพราะใจอยากช่วย พอดีเด็กๆกรูกันเข้ามารับแจกขนม ปัทม์แจกให้ แต่บอกว่าพรุ่งนี้จะเริ่มขายแล้ว ถ้าจะกินต้องขอเงินพ่อแม่มาซื้อแล้วนะ
เฮียเล้งถามพฤกษ์ว่าคนทำดีไม่หวังผลตอบแทนแบบนี้มีด้วยเหรอ บอกว่าในกระเป๋านอกจากเงินแล้วยังมีพระสมเด็จราคาเป็นแสนเป็นล้านด้วย เฮียเล้งพูดอย่างชื่นชมว่า “ฉันชอบคนซื่อสัตย์แบบนี้จริงๆ”
ooooooo
ปัทม์แจกขนมอยู่สองวันจนลินจงมองเงินในกล่องบอกว่า นี่เป็นเงินก้อนสุดท้ายที่จะทำขนมพรุ่งนี้แล้ว
“ครับแม่ มันจะเป็นก้อนสุดท้ายที่สำคัญแม่ เชื่อปัทม์สิ”
รุ่งขึ้นปัทม์กับลินจงช่วยกันเรียงขนมใส่ตะกร้าเสร็จ ลินจงจุดธูปที่หน้าบ้านทำปากขมุบขมิบ ปัทม์ถามว่าแม่อธิษฐานว่าอะไร ลินจงบอกว่าแม่ขอให้โชคเข้าข้างเรา พอลินจงกับปัทม์ยกตะกร้าออกไป สมพรก็งัวเงียออกมาอวยพร “โชคดีนะสองแม่ลูก” สองแม่ลูกสาธุรับพรแล้วโบกมือให้สมพรออกไปขายขนม
หลังจากแจกขนมไปสองวัน พอมาเดินขายวันต่อมาก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า สองแม่ลูกหยิบขนมขายและรับเงินมือเป็นระวิง ไม่นานขนมก็หมด ต่อมาทำเพิ่มก็ขายหมดอีก
เมื่อทำเท่าไหร่ก็ไม่พอขาย ลินจงจึงคิดจะหาคนมาช่วยทำขนม พอดีสมพรเอาน้ำตะไคร้มาให้คนละแก้ว ปัทม์บอกว่าอร่อยดีทำไมน้าพรไม่ทำขาย สมพรถามว่าใครจะซื้อเพราะใครๆก็ต้มกินเองได้ ง่ายจะตายว่าแล้วเดินเข้าห้องครัวไป
ปัทม์คุยกับแม่อย่างมีความสุขว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงชีวิตของเราสองคน ทุกอย่างมันเริ่ม จะดีขึ้น สมพรยกถาดอาหารเข้ามาบอกว่าตนดีใจที่เห็นพี่กับหลานมีความสุขแล้วชวนกินข้าวกันบอกว่า
“มื้อนี้ฉันคิดเงินพี่” ลินจงบอกว่าฉันไม่ให้เธอจ่าย “นี่มันบ้านฉันนะพี่ ถ้าไม่ให้จ่ายเดี๋ยวฉันออกไปอยู่นอกบ้านนะ”
“เชิญ ฉันกับลูกจะยึดบ้านเธอ!”
พอเศรษฐกิจดีขึ้น ทั้งสองก็หยอกล้อกันอย่างร่าเริง ผิดกับคราวก่อนที่เครียดจนมีปากเสียงกัน
ooooooo
