ซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "ปัทม์"
ตอนที่ 2
“บุคลิกเขาดูเป็นนักเลงจนแม่ผมเป็นห่วง...”
ปัทม์นิ่ง แล้วเล่าถึงอดีตเมื่อหลายสิบปีก่อน ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นว่า...
หลังจากนั้นเฮียเล้งก็มาเร่งให้ปัทม์ไปทำงานด้วย ลินจงขอให้ปัทม์หายดีก่อน เฮียเล้งจึงออกไปท่ามกลางพวกที่มาด้วยกันซึ่งล้วนเป็นชายฉกรรจ์ท่าทางนักเลงจนลินจงเป็นห่วง เวลานั้นปัทม์บอกแม่ว่าถ้าไม่สบายใจตนไม่ทำงานกับเฮียเล้งก็ได้ แม่บอกว่าแค่รอให้ปัทม์หายดีก่อนค่อยตัดสินใจ
เมื่อลินจงออกไปบอกเฮียเล้งว่ารอให้ปัทม์หายดีก่อนค่อยตัดสินใจ เฮียเล้งบอกไม่เป็นไรแต่ให้เงินไว้ใช้ปัทม์กับลินจงไม่รับเช่นเคย เฮียเล้งบอกว่าตนให้เพราะปัทม์เคยช่วยเหลือตน ปัทม์เป็นคนดีตนชอบ
ในช่วงที่ปัทม์ยังไม่หายดี ลินจงทำขนมและเอาไปขายที่ตลาด ปัทม์เป็นห่วงว่าแม่จะถูกคนดูถูกอีก
“แม่ไม่กลัวเลย แม่อยู่กับปัจจุบัน”
“แต่อดีตมันก็ตามเล่นงานเราอยู่นะแม่”
“เราต้องผ่านมันไปให้ได้ อย่าไปใส่ใจคนพวกนั้น เราควรจะใส่ใจคนในครอบครัวมากกว่า”
“พี่จงพูดถูก”
“ถ้าไม่เจออุปสรรค เราจะพบความสำเร็จได้ยังไง” ลินจงพูดอย่างเข้มแข็งจนปัทม์น้ำตาคลอ
ooooooo
แต่พอลินจงเอาขนมไปวางขายในตลาดก็ถูกแม่ค้าตัวแสบสามคนมากระแนะกระแหนและป่วนที่หน้าร้าน กระทั่งประจานว่า “แม่ค้าขายหอยทำขนม เองกับมือนะคะ”
ลูกค้าพาซื่อถามว่าขายหอยด้วยหรือ สามแม่ค้าตัวแสบก็รุมกันประจานลินจงจนคนซื้องงถามว่าเราคุยเรื่องเดียวกันหรือเปล่า
“เรื่องเดียวกันสิ เรากำลังคุยกันเรื่องอีกะหรี่ขนมหวานคนนี้ไง”
ลูกค้าคนนั้นตกใจเดินหนีไป ลินจงโกรธมากแต่พยายามอดกลั้นอย่างที่สุด
พวกนั้นยืนด่าว่าลินจงจนเที่ยงชวนกันไปกินข้าวแล้วกลับมาด่าต่อ
ปัทม์เป็นห่วงกลัวแม่ถูกรังแกคุยกับสมพรว่าถึงเฮียเล้งจะให้เป็นเงินเดือนเยอะและงานก็มั่นคง แต่ถ้าแม่ต้องไปขายของคนเดียวตนก็คงต้องปฏิเสธ สมพรถามว่าเป็นลูกจ้างโรงน้ำแข็งทำไมเขาจ้างปัทม์แพงๆ
หลังเที่ยงพวกตัวแสบทั้งสามก็กลับมาป่วนลินจงต่อ จนคนจะมาซื้อขนมบ้างเดินผ่านไป บ้างก็รอซื้อ
ลินจงกลับบ้านมีขนมเหลือกลับมาเล็กน้อย บอกสมพรว่าถ้าไม่เจอพวกแม่ค้าปากเสียพวกนั้นก็คง
ขายหมดเร็ว สมพรถามว่า “แล้วทำไมพี่ไม่ลุยใส่พวกมันเลยล่ะ”
“แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ ทนๆหน่อยเดี๋ยวมันก็ผ่านไป”
“ไปขายขนมไม่กี่วันใจเย็นขึ้นเยอะนะเนี่ย” สมพรหัวเราะ ลินจงกับปัทม์หัวเราะไปด้วยทั้งที่ใจขื่นมาก
