ประกาศิตกามเทพ

ผาณิตาให้ไปถ่ายภาพลงนิตยสาร องุ่นเห็นแก่เงินใส่ยานอนหลับให้ผาณิตาทำให้ทศนาถพาลูกพี่ลูกน้องสาวไปเข้าม่านรูดอีกครั้ง

มิตรกับปุ๊พาร่างหมดสติของผาณิตาไปถึงม่านรูดโดยมีทศนาถตามประกบ ทศนาถอาสาเฝ้าลูกพี่ลูกน้องสาวแต่มิตรไม่ไว้ใจขอให้ลูกน้องอยู่ด้วยโดยอ้างว่าเพื่อคุ้มครองความปลอดภัย

ทศนาถไม่ชอบใจนัก แต่มิตรกับปุ๊ไม่ยี่หระเพราะไม่ไว้ใจทศนาถ

“เราจะไม่บอกให้เหมันต์รู้แผนชั่วของไอ้พวกเสี่ยจริงหรือ”

“แกจำไม่ได้หรือไง เหมันต์มันชอบผู้หญิงคนนี้ถึงขนาดเคยเอาตัวบังกระสุนของไอ้โต้ง”

“แต่ผู้หญิงคนนี้เป็นคู่หมั้นลูกชายเสี่ยสามนะลูกพี่”

“ก็ใช่สิวะ...ฉันเดาว่าไอ้หมอนี่มันต้องการใช้เหมันต์เป็นตัวช่วยเพื่อมันจะได้สร้างเรื่องถอนหมั้นผู้หญิงคนนี้ เราก็แค่เล่นไปตามแผนของเสี่ยสาม เหมันต์มันจะได้สมหวังไง”

เหมันต์ยังไม่รู้ว่าผาณิตาถูกลักพาตัว แวะหาที่ห้องแต่ไม่พบ เหมทองภูมิใจในตัวหลานชายมากแอบดูแลหาอาหารให้กินแต่เหมันต์ไม่มีแก่จิตแก่ใจนักเพราะเป็นห่วงชาญ

ทัศนัยสร้างเรื่องร่วมกับทศนาถลูกชายคนเดียวหลอกทุกคนในบ้านบุญญาฉัตรพงษ์ว่าผาณิตาหายตัวไป ส่วนทศนาถใช้มือถือของผาณิตาส่งข้อความไปลวงเหมันต์ให้มาช่วยที่ม่านรูดตามแผน

เหมันต์ผละไปช่วยผาณิตาทันทีที่ได้รับข้อความ พร้อมกับที่ทัศนัยใช้อ้นเป็นพยานเท็จอ้างกับทุกคนในบ้านโดยเฉพาะเหมทองว่าเหมันต์เป็นคนลักพาตัวผาณิตา เหมทองสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลแต่ไม่อยากซักไซ้อะไรเวลานี้เพราะความปลอดภัยของผาณิตาต้องมาก่อน

เหมันต์มาถึงม่านรูดก่อนคณะของเหมทอง เห็นผาณิตานอนหมดสติก็ถลาไปเขย่าตัว ผาณิตาฟื้นแบบงงๆ

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง”

“คุณไลน์เรียกผมมาบอกว่ามีเรื่องให้ผมช่วย...

มันเกิดอะไรขึ้น”

“ฉันลงมาที่สวน กำลังจะให้ช่างภาพถ่ายรูป จากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้ว”

“เรารีบออกไปจากที่นี่ก่อนดีกว่า...คุณเดินไหวไหม”

ผาณิตาพยายามประคองตัวเองออกจากม่านรูดแต่ต้องผงะเมื่อเจอคณะของเหมทองที่หน้าห้อง หมวดอาทที่ถูกทศนาถกับทัศนัยจ้างมาเล่นละครฉากใหญ่ยัดข้อหาลักพาตัวให้เหมันต์ทันที ประกิตกับทัศนัยผสมโรงจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด เหมันต์ไม่มีท่าทีขัดขืนแต่เหมทองไม่ยอมประกาศกร้าว

“เรื่องนี้มันเป็นเรื่องภายในครอบครัว เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของหลานสาวผม ผมขอเคลียร์กันเองก่อน”

ooooooo

ผกาโผหาเหมันต์และทุ่มตีอย่างบ้าคลั่งเพราะคิดว่าเขาลักพาตัวลูกสาว เหมันต์พยายามปฏิเสธและอธิบายความจริงแต่ผกาไม่ฟัง ผาณิตาต้องช่วยยืนยัน

“อย่านะคะคุณแม่ เหมันต์พูดความจริง”

ทศนาถเจ็บใจที่ผิดแผนโพล่งเสียงเข้ม “ตาลสลบไปจะรู้ได้ไงว่ามันทำอะไรตาลบ้าง”

ผาณิตาหรี่ตาด้วยความสงสัย “พี่ทศรู้ได้ยังไงว่าตาลสลบ”